czy to jest znęcanie psychiczne?

Witam mam31lat jestem mężatką9lat jestem chora na serce osteoporoze tarczyce i mam napady czestoskurczu nadkomorowego od5 lat. Niestety od ślubu zmieniłsie awantórował a teraz pobił mnie paskiem dospodni wyzwał od kalek śmieci ze jestem nikim tylko pasorzytem zrobiłam obdukcje ,była 3 razy interwencja policji teście śie wmieszali wyzywali od śmieci kalek ze doniczego się nienadaje on im przyznał racje wyśmiewa się zemnie straszy ze dieci mi zabierze zopieki społecznej kazano nam iśc naspotkanie do pani psycholog teraz smieje sie ze jestem głupia powiedziałam upani psycholog ze były 3 sytuacje jak udezyłam córke 8lat nies łuchasie wogule pyskóje kłuci się zemno niemoge jej dotknąc bo krzyczy ze mnie nielubi serce mnie boli jak ona to mówi kocham ją ale niemoge dac sobie wejść nagłowe musze hodzić nate spotkania bo nieradze sobie zeswoimi nerwami .

Czytając Wasze przypadki, aż włos się jeży. Każda zadaje sobie pytanie, jak mężczyzna, którego kochałyśmy, miły, cudowny, opiekuńczy może stać się taką bestią, pozbawioną czułości? Ja jestem 2 lata po ślubie, a przed ślubem znaliśmy się 5 lat. Owe 5 lat było cudowne. Kochał, szanował, na rękach nosił. Później ślub i jakiś czas dobrze, a potem koszmar. Mój mąż sam przyznał, że przed ślubem na dużo mi pozwalał, ale teraz to się zmieni. Na początku nawet nie zwróciłam na to uwagi, no bo przecież ON= IDEAŁ. A z czasem wyzwiska, ty idiotko, ty debilko, ty taka ty owaka. Mimo, że skończyłam studia, ciężko było mi znaleźć pracę, on dobrze o tym wiedział, a wypominał przy każdej okazji, że jestem nieudacznikiem, że gdyby nie on to nie miałabym za co żyć. W domu zaczęły się ciągłe awantury o wszystko, nawet o to, że pies nie dostał o określonej godzinie jeść. Kiedy sobie coś ubzdurał, awanturował się mimo, że nie miał racji. A jeśli chodzi o seks, to chyba każda rozumie, że z takim mężczyzną to po prostu nie ma się ochoty - no i kolejna awantura, że to mój zasrany obowiązek, tak jak pranie jego brudnych skarpet i gaci! Teraz jestem na stażu, zarabiam brutto 700 zł, co nie pozwala mi się samej utrzymać, ale jak tylko znajdę lepiej płatną pracę, to go zostawię, bo nasze państwo jednak nie chroni kobiet takich jak my psychicznie maltretowanych, uzależnionych finansowo od swoich partnerów. A przecież za coś trzeba żyć, rachunki płacić.

witam.mam problem jestem mezatka od 6 lat.na poczatku wszystko bylo dobrze.po wybudowaniu domu i urodzeniu synka maz zmienil sie.chce isc do pracy ale mowi ze nie dziecko nie ma z kim byc.mowi ze mam sprzatac i od tego jestem.zostawia mi grosze na zakupy.mowi ze nie dobre jedzenie robie.gotuje na pale.nie mam pracy aby uciec od niego.jest złośliwy synka mi zabierze.co robic/jak wraca z pracy to sie trzese czy zobaczy gdzies brud.nie rozmawia ze mna nie spimy razem.przy rodzinie udaje dobrego meza.

Witam, ja mam podobnie. Od półtora roku jestem mężatką. Mieszkamy u mnie - męża rodzina mieszka ok. 400 km od nas. Mąż od czterech miesięcy jest nie do poznania, bo w obecności obcych "miłość kwitnie jest ok - jak miodowy miesiąc", lecz gdy jesteśmy sami to koszmar, obraża się o byle co, krzyczy, wyzywa, grozi np. że mnie załatwi, ograniczam jego wolność, straszy że mnie zostawi itp. Zabrania rozmawiać z rodzeństwem, wylicza z każdej minuty, ciągle kontroluje. Co najgorsze to po każdej większej akcji UCIEKA pakuje się w samochód i jedzie do swojej mamy. Po czym co 12 godzin dzwoni zachowuje się jak chorągiewka raz grozi i krzyczy innym razem kochający mąż.
Mam dość zaczęłam o tym mówić rodzinie mam w nich wsparcie. Postanawiam nie płakać być stanowcza, mieć swą godność. Myślą, że nie może już być gorzej, jak jest teraz. Postanawiam brać sprawy w swoje ręce i nie być OFIARĄ.

tak to jest znęcanie ja mam też podobnie dostaje obelgi nawet jak samochód stanie szukam miejsca dla siebie żeby nie mógł mnie znależć bo nie stać mnie na wynajęcie mieszkania szukam domu żeby na początek mieć gdzie mieszkać i poszukać pracy

Witaj! U mnie jest podobnie! Potrafi napluć mi prosto w twarz bo jestem nikim! Jajecznice wywalić mi na glowe gdy trzymam dziecko na kolanach! Zamki od mieszkania pozmieniac bo jest jego! Poprostu masakra! Bez przerwy słysze ze jestem nikim, debilka, pustakiem, tumanem, ułomem, k..., sz...itd A on jest jak powiedzial kiedys TOWAR PIERWSZA KLASA heh ;( To sa psychole!!!! Znecaja sie nad nami psychicznie a przy innych sa takimi malutkimi pionkami g_uwno wartymi!!! Jeszcze nadejdzie czas ze nabierzemy tej siły aby ich zostawic w cholere! I pokazac im ze to oni sa nic nie warci!!! Trzymajcie sie :)

a mnie zona zucila jak psa po 20 latach bo pracowałem jako kierowca zabrała kase dzieci się obrciły o demnie dla nich jestem pedałem i zboczencem bo do Holandji jezdziłem szukam pomocy przyjazni kobiety ktura potrafi wysłuchac przytulic mam 40lat całe zycie od początku musze zacząc ale nie potrafie mysle o samobujstwie

Witam serdecznie
Ja jestem od 9 lat w związku neifomalnym,od 5 mieszkamy razem.Mamy 4 letniego syna i dziecko w drodze.Mój partner jest strasznie wybuchowy, jak coś mu nie wychodzi to ym rzuca.Często mi ubliża, mówiąc , że jestem idiotką,głupią suka itp.Przy innych też zdarza mu sie odezwać do mnie niewłaściwie, chociaż na ogół stara się robić wrażenie super partnera.Bardzo często przeklina przy mnie i dziecku a jak mu zwracam uwage to zaczyna się awantura, wyzwiska, że mam się zamknąć itp.Psychicznie mam dość i okropnie żałuję , że jestem z nim w ciąży bo chyba bym sie od niego może w końcu uwolniła.Zawsze po takich napadach jest skrucha, przprosiny obiecanki poprawy.Poza tym neiwiele mi w domu pomaga i nadużywa alkoholu, dizeń bez piwa dniem straconym a ja juz nawet nie mam ochoty sie do niego przytulać jak śmierdzi browarem.Albo go nie ma albo leży i ogląda telewizor a jak mu ktoś przeszkodzi to się wścieka.Sama nie wiem czy to nie jakaś cgoroba psychiczna, on jest nieobliczalny.Czasami się go boję.Jego matka została brutalnie pobita przez jego ojca i miała podobnie w domu-w sensie wyzwisk i awantur.Poradźcie proszę co ja mam robić.Aż się boje, że mój syn będzie taki sam.

oczywiście że można! To jest znecnie sie psychiczne... to OCZYWISTE!

Jestem gorzej traktowana,u psychologa wyszło że jestem traktowana jak najgorsze dziecko,
mam rodzeństwo,w śród niego jest jedna siostra która może mieć buty na obcasie,a ja jak chce to zaraz że nie często,choć jestem starsza,odzywają się do mnie rodzice jak do dzidziusia,do osoby upośledzonej,choć nigdy nie byłam i nie jestem,jak powiem rodzicom żeby sie do mnie nie odzywali jak do małego dziecka to itak zazwyczaj się odzywają,albo opiepsz zamiast mnie pocieszyć,i np,że poradzę sobie,to zachowują się jakgdyby we mnie nie wieżyli,jestem chora mam nerwobóle żeber,skończyły mi się tabletki..i teraz traktowana tak jakby to mieli gdzieś,ważny tylko Ojciec Mój ,i inni ,tak jakby to że cierpię się nie liczyło.Wg.nich tzn.traktują mnei już tak że sobie nei poradzę w życiu,może to wszystko wydaje się komuś głupie co piszę i nie ważne ale to nei miłe uczucie ,już w dziecinstwie byłam gorzej traktowana ,kiedyś mneij kochana,nie ufam moim rodzicom,już nie będę komentowała dlaczego,
nie chcę ich potępiać i osądzać,piszę jak jest..,
bo to boli,
JA MAM SWOJĄ GODNOŚĆ!,
a w klasie rozmawiali o seksie kolerzanki i koledzy którzy zaczeli niektórzy o mnie muwić,ze ja popieram coś takiego jak czystość przedmałżeńska a taki jeden na to powiedział:
że Krzysiek moze mi pokazać,a ja takich tekstuw sobie nie życzę słyszec,
Niby to nic złegi i to napewno nie znęcanie psychiczne,
ale myśle że to na początku może być.
mój ojciec kiedyś mi chciał sprawdzić czy dobrze mi przerobił spodnie na spodenki i gdy sprawdzał tak popatzrył mi do spodenek a było mi widac majtki,głupio mi się zrobiło,ja nie chciałam by zobaczył,mam prawie 20 lat,
Ludzie!!!!!!,

p****** go kobieto, bedzie Ci łatwiej samej z synem tylko sie na nim za starego nie wyzywaj ze jest psycholem