Wysyłamy e-maile do Ministerstwa Finansów - kancelaria@mofnet.gov.pl z prośbą o jak najszybszą abolicję podatkową zapowiadaną ostatnio przez premiera Tuska.
1. W państwie prawa nie może być tak, żeby o losie człowieka decydowała INTERPRETACJA INTENCJI PODATNIKA dokonywana przez urzędnika skarbowego.
Znane są przypadki interpretacji korzystnej jak i niekorzystnej dla podatnika.
Patrz punkt ostatni tego listu - uzasadnienie prawne. Abolicja podatkowa rozwiąże ten problem.
2. Wszyscy obywatele Polski, niezależnie od kraju w którym pracują, muszą być tak samo traktowani. Wiadomo, że w latach 2004-2006 inaczej traktowani byli pracujący w Niemczech czy Irlandii, a inaczej pracujący w Wielkiej Brytanii. Abolicja podatkowa rozwiąże ten problem.
3. Powrót Polaków z zagranicy przyniesie tak wielkie korzyści państwu polskiemu, że nawet pieniądze które będą musiały być zwrócone tym, którzy już zapłacili podatek
od pracy zagranicą, z OLBRZYMIĄ NAWIĄZKĄ państwu Polskiemu się zwrócą. Jakie to korzyści? Nowe przedsiębiorstwa zatrudniające ludzi i płacące podatki! Pieniądze przywiezione przez ludzi przybywających z zagranicy!
Uzasadnienie punktu 1.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 4a ustawy, art. 3 ust. 1 i 2a należy stosować z uwzględnieniem postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.
Stosownie do art. 4 ust. 1 polsko-brytyjskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej
miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona; określenie to nie obejmuje osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.
Z powyższego wynika, iż definicja "miejsca zamieszkania" odnosi się bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw będących Stronami umowy i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które
we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
W przepisach polskiego prawa podatkowego pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane. Definicja miejsca zamieszkania znajduje się w art. 25 ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której
osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby.
Ta wola osoby jest dowolnie interpretowana przez urzędy skarbowe!
-------- koniec listu -----------
