Lewicowy polityk, ekonomista, były marszałek Sejmu, były minister finansów.

Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego nr XIV im. Klementa Gottwalda (obecnie im. Stanisława Staszica) w Warszawie. Ukończył studia na wydziale handlu zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, na specjalizacji międzynarodowe stosunki gospodarcze.

Działał w Związku Młodzieży Socjalistycznej, Zrzeszeniu Studentów Polskich i Akademickim Związku Sportowym. Podczas studiów na SGPiS był w latach 1967-68 prezesem AZS na tej uczelni.

W latach 1967-1968 oraz 1975-1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Został z niej usunięty w marcu 1968 roku, za organizowanie protestów studentów przeciwko policyjnym metodom ówczesnej władzy. Odmówiono mu również kontynuowania kariery naukowej na SGPiS, dostał też zakaz pracy w handlu zagranicznym i wyjazdów zagranicę.

Po studiach, w 1968 roku został sprzedawcą w Domu Towarowym "Junior", należącym do DT "Centrum". Odszedł z pracy w 1982 roku jako główny specjalista do spraw ekonomicznych. Został zastępcą dyrektora departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rynku Wewnętrznego, później objął stanowisko dyrektora. Reprezentował resort w pracach nad reformą ekonomiczną prowadzonych najpierw przez prof. Władysława Bakę, a później prof. Zdzisława Sadowskiego.

W roku 1989 wstąpił do reformatorskiej grupy w PZPR, nazywanej "Ruchem 8 Lipca". W październiku tego samego roku objął tekę wiceministra rynku wewnętrznego w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Funkcję piastował również w trakcie rządów Jana Krzysztofa Bieleckiego, do lipca 1991 roku. Przez ten czas nadzorował prywatyzację handlu i turystykę. Współpracował również we wdrażaniu reformy gospodarczej z zespołem wicepremiera Leszka Balcerowicza. W rządowych ławach zasiadał potem jeszcze dwukrotnie. W latach 1993-94 był wiceprezesem Rady Ministrów oraz ministrem finansów w rządzie Waldemara Pawlaka. Podał się do dymisji po odwołaniu przez Pawlaka wiceministra finansów Stefana Kawalca, któremu zarzucano nieprawidłowości przy prywatyzacji Banku Śląskiego. W rządzie Józefa Oleksego, w latach 1995-96 sprawował funkcję szefa Urzędu Rady Ministrów.

W 1990 roku był wśród założycieli SdRP, po rozwiązaniu partii dziewięć lat później został członkiem SLD. Wystąpił z niej w marcu 2004 roku, podobnie jak około 30 innych działaczy i posłów SLD niezadowolonych z rządów Leszka Millera, by założyć nową partię na polskiej lewicy - Socjaldemokrację Polską (SDPL).

Karierę parlamentarną rozpoczął w 1991 roku. Był posłem przez cztery pierwsze kadencje Sejmu, w latach 1996-2001 był wicemarszałkiem, a od 2001 do 2004 roku Marszałkiem Sejmu IV kadencji. W 2005 roku zdecydował się wystartować w wyborach prezydenckich. Uzyskał w nich 10 procent głosów. Borowskiemu nie udało się wówczas zdobyć również mandatu poselskiego. Jego partia nie przekroczyła wyborczego progu.

Do Sejmu wrócił po dwóch latach przerwy. Mandat zdobył z warszawskiej listy Lewicy i Demokratów. W 2008 stanął na czele koła poselskiego SDPL, zrezygnował jednak z kierowania partią. Jest obecnie przewodniczącym jej rady politycznej. W 2009 roku startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego z listy Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica, której nie udało się jednak osiągnąć wyborczego progu.
Senator VIII kadencji