Jeśli chociażby jeden z powyższych warunków nie zostanie spełniony nie będzie można mówić o WTT.

Jeśli dana transakcja spełniać będzie powyższe warunki podmioty biorące w niej udział nabędą prawo do zastosowania procedury uproszczonej, o której mowa w rozdziale 8 Ustawy. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 4 uVAT pod pojęcie procedury uproszczonej rozumie się następującą sytuację:

Należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca dopuszcza możliwość dokonania dostawy na rzecz podmiotu (ostatni w kolejności), który nie jest podatnikiem od wartości dodanej lub podatnikiem, o którym mowa w art. 15, a który jest zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia transportu lub wysyłki.

W wyniku zastosowania procedury uproszczonej obowiązek rozliczenia podatku VAT spoczywać będzie na finalnym uczestniku transakcji, co oznacza, iż drugi z kolei podatnik nie będzie zobligowany do naliczenia podatku z tytułu WNT, co nie oznacza, iż nie będą ciążyć na nim obowiązki sprawozdawcze wynikające np. z przepisów dotyczących informacji podsumowujących.

Z punktu widzenia przedsiębiorstw mających siedzibę na terytorium Polski - posługujących się numerem identyfikacyjnym wydanym przez polski organ podatkowy, w sytuacji, gdy sprzedawca jest pierwszym w kolejności, transakcje wykazują jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną stawką podatku w wysokości 0%.

Jeśli polski podatnik jest drugim w kolejności podmiotem uczestniczącym w WWT to zgodnie z art. 136 Ustawy na fakturze sprzedaży oprócz danych wymienionych w art.106 powinien zamieścić następujące informacje:

Jeśli zaś podatnik zarejestrowany na terytorium Polski jest ostatnim w kolejności (faktycznym nabywcą towaru) to na drugi podmiocie ciążyć będzie obowiązek pisemnego zawiadomienia biura wymiany informacji VAT o zamiarze skorzystania z procedury uproszczonej. Kopię zawiadomienia podatnik podatku od wartości dodanej obowiązany jest przesłać podatnikowi polskiemu.

W odniesieniu do polskiego podatnika biorącego udział w procedurze uproszczonej ustawodawca nakłada dodatkowe obowiązki dokumentacyjne, i tak jeśli:

Powyższe zezwala na uniknięcie wykazania przez drugi podmiot biorący udział w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej obowiązku podatkowego z tytułu nabycia towarów w państwie, na terenie którego kończy się transport lub wysyłka towarów a tym samym uznać należy, iż przepisy Rozdziału 8 Ustawy ułatwiają obrót towarowy pomiędzy krajami Unii Europejskiej. Jednak procedury powyższe charakteryzują się wysokim stopniem sformalizowania, w związku z powyższym należy dołożyć szczególnej staranności, aby wszelkie określone w Ustawie obowiązki zostały przez uczestników transakcji trójstronnej zachowane.

Henryk Suchecki