XIX w. Narodziny bankowości spółdzielczej

Kasy oszczędnościowo-kredytowe miały być alternatywą dla banków, pomocą dla tych grup społecznych, które ze względu na niskie dochody były wykluczone z bankowych usług finansowych.

Pierwsze zakładali już w połowie XIX w. Hermann Shulze Delitzsch, a później Friedrich Raiffeisen (zbieżność nazwiska z nazwą popularnego banku nieprzypadkowa).

W Polsce bankowości spółdzielcza pojawiła się już w czasach zaborów. Na wzór kas Raiffeisena w Wielkopolsce powstawały banki ludowe tworzone przez księdza Wawrzyniaka, na Podolu kasy włościańskie zakładane przez Marcelinę Darowską, a w Galicji kasy Stefczyka, nazwane tak od nazwiska Franciszka Stefczyka, nauczyciela i działacza społecznego.

W okresie międzywojennym do 3500 kas Stefczyka należało półtora miliona ludzi. Odegrały one ogromną rolę w budowie w niepodległej Polsce sektora usług i drobnej przedsiębiorczości.

Druga wojna światowa przerwała jednak ich rozwój, a odrodzenie ruchu bankowości spółdzielczej nastąpiło dopiero pół wieku później.

Money.pl
Czytaj także
Polecane galerie