Sytuację na parze EURUSD można w ostatnich dniach odbierać dwojako. Z jednej strony podaż na tej parze wykazuje się bardzo dużą siłą, co mogło pozwolić na przewidzenie zejścia poniżej wrześniowego minimum (1,3881).
Z drugiej strony para nie reaguje już niemal wcale na dane z USA. Oczywiście sporym wytłumaczeniem tego drugiego czynnika jest fakt, iż dane w Europie są niemal równie słabe. Jednak mimo wszystko dane z USA - zwłaszcza tak znacznie gorsze od konsensusu teoretycznie powinny wywierać przynajmniej krótkookresową presję wzrostową. Tymczasem wczoraj, to właśnie niedługo po danych z rynku pracy mieliśmy minimum na parze wynoszące 1,3745. Jest to poziom najniższy od września minionego roku i nie można wykluczyć, że tak dynamiczne zejście w dół mimo niesprzyjających czynników może zaprowadzić notowania w okolice poziomu 1,33.
Cała sytuacja - jeszcze raz warto podkreślić - nie jest jakąś szczególną siłą dolara, a raczej słabością europejskiej waluty. Po pierwsze bowiem koniunktura w Europie będzie w najbliższym czasie podobna do tej w USA, a nadejście ożywienia może być późniejsze (i co jest coraz bardziej prawdopodobne - wsparte obniżkami stóp przez ECB). Po drugie, na inwestorach wrażenie zrobiły kłopoty banków z Europy kontynentalnej, które w tym kryzysie są raczej nowym fenomenem.
Z drugiej strony na parze USDJPY mamy stabilizację. Co prawda poziom 103,52 dwukrotnie posłużył jako skuteczne wsparcie, jednak dolarowi nie udaje się zyskać wobec japońskiej waluty. W takim scenariuszu nie dziwi osłabienie polskiej waluty. Notowania USDPLN wzrosły wczoraj w pobliże poziomu 2,49, zaś EURPLN blisko 3,43, jednak w ogromnej mierze jest to efekt zmian na EURUSD. Jeśli jednak taka sytuacja się utrzyma, należy pamiętać o wpływie zarówno na handel zagraniczny (pozytywny na eksport, negatywny na import) oraz inflację (negatywny).