"My, prababcie, wnosimy tę petycję z potrzeby serca. Nie prosimy o wiele. Prosimy o jeden dzień w roku, w którym najstarsze pokolenie rodziny – prababcie i pradziadkowie – zostanie dostrzeżone, docenione i symbolicznie uhonorowane. Dla nas taki dzień byłby znakiem, że nasza obecność, nasze wspomnienia, troska, modlitwy, opowieści i miłość do prawnuków mają znaczenie" – piszą autorki petycji, która trafiła do Senatu.
Jeszcze jedno święto? Senat dostał petycję
Dodają, iż nie chcą, aby Dzień Prababci i Pradziadka był dniem kosztownych prezentów czy wielkich uroczystości.
WIDEOTusk obejrzał zaćmienie Słońca. Podzielił się swoimi wrażeniami
"Chciałybyśmy, aby był dniem pamięci, uśmiechu, telefonu, laurki, odwiedzin, wspólnego zdjęcia, rodzinnej herbaty albo szkolnego spotkania, podczas którego dzieci mogłyby poznać historie swoich najstarszych bliskich" – dodają.
Pomysłodawczynie nie podają konkretnej daty, kiedy miałby być obchodzony Dzień Prababci i Dzień Pradziadka, ale proponują, by miało to miejsce we wrześniu. Z pism, które do petycji dołączyły autorki, wynika, że ma ona poparcie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Haliny Szwarc w Warszawie.
Gazeta zauważa, że obchodzone już teraz Dzień Babci i Dzień Dziadka nie mają charakteru świąt państwowych, nie są wymienione w żadnym akcie prawnym, a tradycja ich obchodzenia jest zupełnie nieformalna, dlatego też nie wiadomo, co miałby zrobić Senat w przypadku Dnia Prababci i Pradziadka.
Absolwentka Stosunków Międzynarodowych, Administracji i Prawa. Zawodowe doświadczenie zdobywała m.in. w Gazecie Wrocławskiej i Radiu Wrocław. Polowanie na informacje i polityków ma we krwi. Nie gubi się także w gąszczu prawniczych paragrafów. Od dziecka zajmowała ją polityka, zamiast bajek ciekawsze było dla niej zaprzysiężenie prezydenta. Najpierw skończyła Stosunki Międzynarodowe, ale było jej mało, więc dołożyła do tego Administrację i Prawo na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracowała w Gazecie Wrocławskiej i Radiu Wrocław. "Drogę jeszcze odnajdę, tymczasem z gubienia mam frajdę" - to jej dewiza na odkrywanie świata, dlatego najbardziej lubi atmosferę stacji benzynowych, dworców i lotnisk — żeby ciągle znajdować się w nowym a ciekawym miejscu. Jeść sushi pałeczkami nauczyła się dopiero w Japonii, więc to, jak się tańczy tango, zobaczy wkrótce w Argentynie. Ma pamięć do rozmów jak Truman Capote. Najbardziej lubi wracać do jego powieści "Z zimną krwią".
