Uwaga na nowe podstawy wymiaru świadczeń chorobowych

Podstawę tę określa art. 45 ustawy chorobowej, który stanowi, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty wynagrodzenia minimalnego lub odpowiadającej 80 proc. tego wynagrodzenia (w pierwszym roku pracy zawodowej) pomniejszonej o 13,71 proc. Artykuł 47 ustawy chorobowej rozciąga stosowanie tej zasady na pozostałe świadczenia chorobowe przysługujące pracownikom, w tym na zasiłek opiekuńczy oraz zasiłek macierzyński, a art. 92 Kodeksu pracy - również na wynagrodzenie chorobowe.

Powyższa zasada nie dotyczy jednak ubezpieczonych będących pracownikami, wobec których nie ma zastosowania ustawa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, np. pracowników młodocianych.

Jeżeli na przełomie roku kalendarzowego wypłacamy świadczenia chorobowe pracownikom, których pobory odpowiadają minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, wobec których ma zastosowanie art. 45 ustawy chorobowej, to po zmianie tegoż wynagrodzenia (z dniem 1 stycznia kolejnego roku) musimy przeliczyć podstawę świadczeń chorobowych. Wzrost wynagrodzenia minimalnego spowoduje bowiem wzrost najniższej podstawy wymiaru świadczeń chorobowych przysługujących pracownikom.

Przykład

• Ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm.); w tekście: ustawa chorobowa.
  • Ustawa z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. nr 200, poz. 1679 ze zm.).
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r. (Dz.U. nr 192, poz. 1141).