Strefa euro wchodzi w 2026 rok ze wzrostem, ale Niemcy tną zatrudnienie. Niepokojące dane o inflacji

Opublikowane w piątek wstępne dane HCOB PMI, opracowane przez S&P Global, rzucają nowe światło na kondycję europejskiej gospodarki w styczniu 2026 roku. Główny wskaźnik dla strefy euro (HCOB Flash Eurozone Composite PMI Output Index) wyniósł 51,5 pkt, co oznacza, że utrzymał się na tym samym poziomie co w grudniu. Wartość powyżej 50 punktów oznacza wzrost aktywności, a poniżej – jej spadek. Choć wynik ten sygnalizuje kontynuację ekspansji, diabeł tkwi w szczegółach, a dokładniej w strukturze tego wzrostu i towarzyszących mu zjawiskach cenowych oraz kadrowych.

Największa gospodarka Europy, Niemcy, rozpoczęła rok od wyraźnego odbicia aktywności biznesowej. Wskaźnik PMI dla tego kraju wzrósł do poziomu 52,5 pkt, osiągając trzymiesięczne maksimum. Jest to sygnał, że niemiecki sektor prywatny odzyskuje impet, wspierany przez ponowny wzrost zamówień. Jednak te pozytywne dane makroekonomiczne stoją w jaskrawym kontraście z sytuacją pracowników.

Z raportu wynika, że warunki na niemieckim rynku pracy uległy gwałtownemu pogorszeniu. Zatrudnienie spadało w styczniu w najszybszym tempie od połowy 2020 roku. Co więcej, jeśli wykluczymy okres pandemii COVID-19, redukcja etatów w Niemczech była najgłębsza od listopada 2009 roku. Cięcia dotknęły zarówno sektora usługowego, jak i przemysłowego.

Sytuację tę komentuje dr Cyrus de la Rubia, główny ekonomista Hamburg Commercial Bank, zwracając uwagę na strukturalny charakter problemów w przemyśle:

Chociaż widać oznaki skromnego ożywienia, firmy usługowe znacznie zredukowały zatrudnienie w styczniu, co może wskazywać bardziej na działania zwiększające efektywność niż na obawy o popyt. W przemyśle proces redukcji miejsc pracy trwa nieprzerwanie. Ponieważ trwa to od połowy 2023 roku, toczy się obecnie wiele dyskusji na temat tego, czy jest to kwestia strukturalna, która wymagałaby odpowiedzi strukturalnych w postaci reform, które są trudne do wdrożenia – ocenia ekonomista.

Kluczowym elementem styczniowych raportów są dane dotyczące cen, które mogą zaniepokoić decydentów z Europejskiego Banku Centralnego (EBC). W strefie euro odnotowano przyspieszenie inflacji zarówno kosztów produkcji, jak i cen sprzedaży. W szczególności inflacja cen sprzedaży była najsilniejsza od kwietnia 2024 roku.

Wzrost cen jest napędzany głównie przez sektor usług, gdzie presja płacowa pozostaje silna. W Niemczech inflacja kosztów przyspieszyła do poziomu najwyższego od niemal trzech lat. Przedsiębiorcy wskazywali na rosnące koszty energii, metali oraz transportu, co w połączeniu z wyższymi wynagrodzeniami zmusiło ich do podnoszenia cenników.

Dr Cyrus de la Rubia nie pozostawia złudzeń co do wpływu tych danych na politykę monetarną.

Dla EBC wyniki te są czymkolwiek, tylko nie uspokajającymi. Inflacja w sektorze usług, którą bank centralny obserwuje szczególnie uważnie, znacznie wzrosła w ujęciu cen sprzedaży. Inflacja kosztów nakładów również pozostaje problemem, choć przyspieszyła mniej niż inflacja cen sprzedaży. W rezultacie członkowie EBC prawdopodobnie poczują się utwierdzeni w przekonaniu o utrzymaniu stóp na obecnym poziomie. Niektórzy z bardziej jastrzębich członków mogą nawet argumentować, że kolejny ruch powinien być w górę, a nie w dół – twierdzi ekspert Hamburg Commercial Bank.

Analiza sektorowa pokazuje utrzymującą się dysproporcję, choć z pewnymi oznakami zmiany trendu. Przemysł w strefie euro powrócił na ścieżkę wzrostu po raz pierwszy od dziesięciu miesięcy, choć skala tej ekspansji jest na razie minimalna (wskaźnik PMI dla produkcji przemysłowej wyniósł 50,2 pkt). Z kolei sektor usług, choć nadal rośnie, zanotował najsłabszy wynik od czterech miesięcy.

Warto odnotować, że optymizm przedsiębiorców dotyczący przyszłości osiągnął poziom najwyższy od 20 miesięcy. Firmy liczą na poprawę koniunktury w nadchodzącym roku, co znajduje odzwierciedlenie we wzroście nowych zamówień – trwającym już szósty miesiąc z rzędu, choć tempo tego wzrostu pozostaje umiarkowane.

Raport S&P Global ujawnia również istotne różnice geograficzne wewnątrz unii walutowej. O ile Niemcy notują solidny wzrost aktywności, o tyle we Francji odnotowano spadek. Aktywność biznesowa nad Sekwaną skurczyła się po raz pierwszy od trzech miesięcy, co stanowiło główny czynnik hamujący ogólny wynik strefy euro.

Porównując kraje, aktywność usługowa w Niemczech rosła w styczniu w dość solidnym tempie, podczas gdy we Francji firmy usługowe wpadły w strefę spadkową. Może to mieć związek z trudnościami politycznymi przy finalizowaniu budżetu na 2026 rok. W przemyśle Francja wykazuje nieco lepsze wyniki niż Niemcy, ale w obu krajach wzrost produkcji nie jest czymś, o czym warto pisać do domu – zauważa dr de la Rubia.

Mimo słabszych wyników bieżących, zatrudnienie we Francji nadal rosło, co stoi w opozycji do masowych redukcji etatów obserwowanych za Renem. To zróżnicowanie pokazuje, jak niejednorodne są wyzwania stojące przed poszczególnymi gospodarkami strefy euro na początku 2026 roku.

Mimo niepokojących sygnałów z rynku pracy i frontu inflacyjnego, ogólny sentyment gospodarczy uległ poprawie. Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) podniósł prognozę wzrostu PKB dla Niemiec na 2026 rok o 0,2 punktu procentowego do poziomu 1,1 proc., co wzmacnia przekonanie o poprawie perspektyw.

Ekonomiści zwracają jednak uwagę na kruchość tego ożywienia. Spadające zapasy i redukcja zaległości w realizacji zamówień sugerują, że popyt nie jest jeszcze wystarczająco silny, by samodzielnie napędzić trwały boom gospodarczy. Nadzieją dla niemieckiej gospodarki mogą być jednak wydatki publiczne.

– Niezwykle duży stymulus fiskalny poprzez znacznie wyższe wydatki na obronność i infrastrukturę powinien zapewnić gospodarce zauważalny impuls – podsumowuje w swoim komentarzu dr Cyrus de la Rubia.

Ostateczne dane PMI za styczeń zostaną opublikowane na początku lutego, co pozwoli zweryfikować, czy wstępne szacunki dotyczące gwałtownych ruchów na rynku pracy i cen znajdą potwierdzenie w pełnym obrazie gospodarki.