minister obrony narodowej

Jak zapowiedział w czasie wielkanocnego spotkania w 1. Bazie Lotnictwa Transportowego w Warszawie Minister Obrony Narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz, resort obrony planuje wprowadzenie Karty Rodziny Wojskowej. Projekt w tej sprawie nie został jeszcze formalnie złożony - znane są jednak jego pierwsze szczegóły.

Brak jest właściwości sądu administracyjnego w sprawach dotyczących orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. Brak takiej właściwości z istoty swej i z mocy regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ /art. 26/ i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ /art. 149/ odnosi się również do wydawania orzeczeń zobowiązujących określony organ administracji do rozstrzygnięć w trybie nadzoru w tych sprawach.

Przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 179 poz. 1750 ze zm./, który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu.

Żaden z przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 121 ze zm.) o zakwaterowaniu sił zbrojnych nie przewidywał ani możliwości ustalenia sposobu użytkowania kwatery stałej przez rozwiedzionych małżonków w drodze decyzji administracyjnej, ani też przydziału osobnej kwatery stałej rozwiedzionemu małżonkowi niebędącemu żołnierzem.

Uzyskanie przez żołnierza zawodowego niedostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby, bez konieczności prowadzenia żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność w przypadku niewydania przez wojskowy organ emerytalny decyzji na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r., Nr 8, poz. 66 ze zm.)

Skoro skarżący wniósł odwołanie od decyzji, ale jedynie co do jej części informacyjnej, tj. części nie konkretyzującej w jakiekolwiek sposób prawa, to Minister Obrony Narodowej rozpatrując powyższe odwołanie i wydając decyzję na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a., zamiast wydać postanowienie w trybie art. 134 k.p.a., w sposób rażący w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a., naruszył ów przepis.

Brak unormawań prawnych w zakresie określania kosztów kształcenia byłych żołnierzy zawodowych, którzy studiowali na uczelniach wojskowych przed 2002 r., nie może być podstawą do dowolnego określania wysokości tych kosztów, a tym bardziej ustalanie ich na poziomie nieobowiązującym w dniu wydania decyzji o obowiązku zwrotu kosztów kształcenia.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wedle którego jedną przesłankę zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej jest niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Kognicja sądu wyznaczona przez wymieniony wyżej art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ograniczona jest tutaj do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie miała miejsce. Sąd administracyjny nie może tu badać celowości polityki personalnej Ministra Obrony Narodowej w zakresie wyznaczania lub niewyznaczenia żołnierzy na stanowiska służbowe na określoną kadencję.

Decyzja o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej podjęta na podstawie przepisu art. 112 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), jest decyzją uznaniową. Gdy przyczynę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowi okoliczność określona w ust. 1 pkt 3 powyższego przepisu, organ powinien wyjaśnić z jakich powodów żołnierza nie wyznaczono na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, odnosząc się do wszystkich elementów opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ustawy pragmatycznej.

Przyczyny odroczenia zasadniczej służby wojskowej wymienione w treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) są przyczynami obligatoryjnymi i jeżeli organ stwierdzi wystąpienie którejś z tych przyczyn jest bezwzględnie zobowiązany wydać decyzję o odroczeniu zasadniczej służby wojskowej nawet wówczas gdyby miało to być kolejne odroczenie (przesłanka ta nie jest bowiem uwarunkowania ograniczeniami określonymi w ust. 4 oraz ust. 5 omawianego przepisu). Przyczyny odroczenia zasadniczej służby wojskowej wymienione w treści art. 39 ust. 3 omawianej ustawy są przyczynami fakultatywnymi. Wystąpienie którejś z tych przyczyn powoduje konieczność rozważenia przez organ, w granicach uznania administracyjnego, zasadności odroczenia zasadniczej służby wojskowej.

Poprzez wyłączenie podmiotowe (wskazanie żołnierzy zawodowych jako wyłącznie uprawnionych do wnoszenia skarg na decyzje organów wojskowych w sprawach określonych w ustawie), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) nie przewiduje możliwości wnoszenia skarg do sądu administracyjnego na decyzje w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej (brak kognicji).

Ustawodawca w art. 102 wojskowej ustawy pragmatycznej oraz rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, inaczej określił należności przysługujące żołnierzom wyznaczonym do pełnienia służby poza granicami kraju i żołnierzom skierowanym do pełnienia służby poza granicami kraju. Tak więc trzy elementy; czas pełnienia służby, tryb i stanowiska na jakie żołnierze zostają skierowani lub wyznaczeni oraz wysokość i składniki uposażenia wskazują, że mamy do czynienia z dwoma odrębnym stosunkami służbowymi, które ze względu na swój charakter nie mogą być połączone.

1. Wydanie zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Jest natomiast czynnością materialno-techniczną, mającą walor czynności z zakresu administracji publicznej, dotycząca praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). 2. Zwłoka organu w wydawaniu zaświadczenia nie może być zwalczana w drodze zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa, gdyż ten środek zaskarżenia przysługuje w przypadku bezczynności w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, natomiast art. 52 par. 3 ppsa dotyczy jedynie zaskarżenia wydanych już aktów i dokonanych czynności, nie zaś bezczynności organu w takich sprawach. Bezczynność w zakresie wydania zaświadczenia zainteresowany może skarżyć, wnosząc wprost do sądu administracyjnego, bez konieczności wyczerpywania środków zaskarżenia, których w tego rodzaju sprawach ustawodawca nie wprowadził.

1. Przyznanie świadczenia określonego w art. 8 ust. 1 ustawy pozostawione jest w do uznania Ministra Obrony Narodowej. 2. Ustawodawca w przepisie art. 8 ust. l ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie wskazuje żadnego kryterium, jakim powinien kierować się organ, przyznając w drodze wyjątku wojskowe zaopatrzenie emerytalne. Kryterium to jest otwarte. Podstawowy wymóg przyznania świadczenia to niemożność nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w tej ustawie i występująca w sprawie jednocześnie wyjątkowość sytuacji zainteresowanego, którą można rozumieć w dwojaki sposób. Jako szczególnie wyjątkowy zbieg okoliczności uniemożliwiający uzyskanie wojskowego zaopatrzenia emerytalnego w trybie zwykłym, lub jako wyjątkową sytuację leżąca po stronie zainteresowanego, która uzasadnia przyznanie wojskowego zaopatrzenia emerytalnego w drodze wyjątku mimo niemożności nabycia tego uprawnienia w trybie zwykłym. W każdym jednakże przypadku niezbędne jest istnienie w sprawie owej wyjątkowości, której kryterium pozostaje otwarte.

Postanowienie wydane na podstawie art. 65 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmawiające uchylenia postanowienia o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego podlega zaskarżeniu na podstawie art. 194 § 1 pkt 6 ww. ustawy.

Ponowne oddalenie skargi na decyzję (niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji) oznacza, w świetle przepisu art. 170 i art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie kontroluje jej już ponownie w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., poza trzema wyjątkami - oddalenia skargi z powodu braku interesu prawnego skarżącego oraz w razie późniejszego ujawnienia, że sprawa administracyjna już poprzednio ( przed orzeczeniem sądu) została rozstrzygnięta inna decyzją ostateczną, a także w razie stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja objęta rozstrzygnięciem sądu.