orzecznictwo (strona 10 z 83)

O tym czy świadczenie "rentowe" podlega odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem rozstrzyga treść /istotna/ umowy, a nie jej forma.

Wprowadzenie na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 104 poz. 1104/ do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ wyłączenia ze zwolnienia od podatku dochodowego odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji nie miało charakteru doprecyzowującego.

Odszkodowanie, o którym mowa w art. 25c ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), było w 2000 r. wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia.

Artykuł 2 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) odnosi się do czynności skutecznych, a nie takich, które nie wywołały skutku prawnego.

W stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 września 2002 r. podatnikowi podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), nie przysługiwało prawo zwrotu wpłaconej kwoty podatku, jeżeli w dniu złożenia wniosku o zwrot miał zaległość w tym podatku, nawet gdy zaległość ta decyzją organu podatkowego została rozłożona na raty (art. 14a ust. 5 pkt 2 powyższej ustawy).

Treść pojęcia "budynek mieszkalny" użytego w art. 27 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ ustalić należy na podstawie przepisów Prawa budowlanego oraz Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, a w rezultacie przyjąć, że budynkiem mieszkalnym jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty domu, przeznaczeniem którego jest zaspokojenie ludzkich potrzeb mieszkaniowych.

Inspektor kontroli skarbowej posiadał prawne umocowanie do kontroli prawidłowości zadeklarowanych przez skarżącą Spółkę podstaw wpłat z zysku i do wydania decyzji przewidzianej w przepisie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej. Wydanie w wymienionym trybie decyzji przez inspektora kontroli skarbowej nie może powodować korekty bilansu Spółki oraz zatwierdzonego przez uprawnione organy Spółki sprawozdania finansowego. Inspektor określa bowiem wysokość zysku spółki po opodatkowaniu podatkiem dochodowym w celu wywiązania się jej z ustawowego obowiązku dokonania wpłat z zysku w wysokości przewidzianej przepisami prawa. Inspektor kontroli skarbowej nie jest związany treścią opinii biegłego rewidenta, gdyż opinia ta ma wprawdzie walor dokumentu urzędowego lecz nie została wydana w sprawie, której przedmiotem jest określenie prawidłowej wysokości wpłat z zysku skarżącej Spółki.

Okoliczność cywilnoprawnego, a nie administracyjnoprawnego charakteru umowy o przeniesienie własności rzeczy na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa w zamian za wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, nie wyklucza tej umowy z kręgu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a w szczególności przepisu art. 2 ust. 3 pkt 3b ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, wobec czego nie może ocenić zasadności zarzutów strony dotyczących naruszenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli w postępowaniu tym nie znajdowały one zastosowania.

Organ podatkowy, wydając decyzje ustalające prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu, związany jest ustaleniami dotyczącymi wartości celnej towarów, kwot cła i wysokości innych opłat związanych z importem, zawartymi w decyzjach organu celnego /art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2003 r./.

Dochodem wolnym od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) może być także dochód z nieodpłatnego świadczenia, polegającego na bezpłatnym użytkowaniu nieruchomości, jeżeli została ona przeznaczona np. na cele dobroczynne.

Ustalenia dowodowe dochodzenia karnego nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 z poz. zm./.

Po ogłoszeniu upadłości organy podatkowe tracą uprawnienie do korzystania z instytucji zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych w trybie określonym w przepisie art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, a zaległości te powinny być realizowane i podlegać regułom zaspokojenia wierzytelności publicznoprawnych wyznaczonych przepisami Prawa upadłościowego, a w szczególności przy zachowaniu kolejności wyznaczonej przepisami art. 204 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./. Przepisy prawa upadłościowego mają zatem charakter szczególny w stosunku do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Przedmiotem oceny urzędu skarbowego co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w ciągu 25 dni od dnia złożenia przez podatnika rozliczenia /art. 21 ust. 6a pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest zbiorcza kwota wykazana w deklaracji VAT-7, a nie kwoty wynikające z poszczególnych faktur; wszystkie faktury objęte daną deklaracją powinny /po dniu 25 marca 2002 r./ spełniać warunek zapłaty należności z uwzględnieniem przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./.

W przypadku zmiany istotnych okoliczności sprawy związanych z zastosowaniem ulgi w spłacie zaległych podatków stanowiących dochody jednostek samorządowych lub zmiany złożonego w tym zakresie żądania za konieczne należy uznać ponowne wyrażenie zgody przez uprawniony organ samorządowy na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r., o dochodach jednostek samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 203 poz. 1966/.

Z chwilą powstania zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy nie może już powstać zobowiązanie w zaliczkach na ten podatek. Nie przekreśla to możliwości orzekania o odsetkach od niezapłaconych w terminie zaliczek.

Jedynymi warunkami pozwalającymi na zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej - "0 procent" - jest ich bezpośrednie powiązanie z eksportem towaru i jednoczesne uwzględnienie ich wartości w cenie eksportowanego towaru. Ustawodawca nie przewidział innych warunków pozbawiających podatnika prawa zastosowania art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ . Dla prawidłowego stosowania tego przepisu istotne znacznie ma nie ilość faktur, lecz ich odniesienie do treści zawartych umów.

Ustalenia faktyczne Sądu, iż bieg terminu przedawnienia nie był przerywany zdarzeniami, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), nie mogą być podważone zarzutem naruszenia prawa materialnego, wymienionym w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Postanowienie wydane przez organ odwoławczy o zwrocie sprawy organowi pierwszej instancji w celu dokonania tzw. wymiaru uzupełniającego podatku jest niezaskarżalne.

Zaskarżony wyrok opierał się na dwóch podstawach prawnych, a mianowicie na art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176/. Pierwszy z tych przepisów Sąd uznał za "rozstrzygający".. W skardze kasacyjnej ograniczono się do zarzutu naruszenia drugiego z wymienionych wyżej przepisów. Niemniej jednak nawet gdyby sąd przyjął, iż w zaskarżonym wyroku skład orzekający naruszył ten przepis, trzeba było wykazać, iż naruszył też art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jeśli gmina zleca pobieranie czynszów za lokale zakładowi pomocniczemu, to powinien on płacić podatek dochodowy. Fakt, że uzyskane z tego tytułu pieniądze przekazuje w całości gminie, nie ma znaczenia z punktu widzenia zobowiązań podatkowych.

W sytuacji, gdy w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług obowiązywał inny stan prawny niż w miesiącu, w którym podatnik złożył deklarację VAT-7 należy stosować przepisy obowiązujące w czasie, którego deklaracja dotyczyła. Każda inna interpretacja może prowadzić do naruszenia jednej z naczelnych zasad państwa prawnego - zasady niedziałania prawa wstecz.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony może być realizowane wyłącznie wtedy gdy zarówno wystawca, jak i odbiorca faktury są podatnikami zarejestrowanymi.

Brak w skardze jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, wymaganego przez art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ powoduje, że skarga ta, pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178.