orzecznictwo (strona 64 z 83)

Zatrzymanie karty czytelnika biblioteki jest czynnością, o której mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Wypowiedzenie się w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o uzależnienie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów jedynie w uzasadnieniu decyzji udzielającej zezwolenia bezwarunkowego uzasadnia uchylenie decyzji wobec nierozstrzygnięcia istoty sprawy

Podjęcie uchwały o przystąpieniu do zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany w terminie określonym w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, a tylko w takiej sytuacji plan zachowałby ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy, tj. do końca 2003 r.

1. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 2. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa.

1. Wybudowanie nowego obiektu budowlanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nie powoduje nieważności decyzji o wpisie do rejestru zabytków obiektów istniejących na tym samym terenie. 2. Ochrona zabytków jako dóbr kultury chronionych konstytucyjnie /art. 5 Konstytucji RP/ ma pierwszeństwo przed prawem właściciela do zabudowy własnej nieruchomości, wynikającym z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./.

Stanowisko organu administracji publicznej właściwego w sprawach ochrony zabytków dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objętego tą ochroną wyrażone w postanowieniu tego organu musi być szczegółowo uzasadnione. Zwłaszcza gdy w postępowaniu administracyjnym organ dopuścił dowód z kilku opinii rzeczoznawców, których treść i wnioski są rozbieżne, organ zajmujący stanowisko w postanowieniu zobowiązany jest odnieść się do każdej ze stanowiących materiał dowodowy opinii i wskazać przyczyny, dla których jako wiążące uznał niektóre z tych opinii, jak też przyczyny, dla których inne w jego ocenie nie zasługiwały na uwzględnienie.

1. Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279 ze zm./ nie wymagał w art. 7 ust. 1 /jak i w dalszych przepisach/ dla zgłoszenia wniosku szczególnej formy. Mógł zatem wniosek w tym przedmiocie być również zgłoszony ustnie, bo taką formę przyjęcia podania od strony przewidywał art. 15 ust. 1 obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym /Dz.U. nr 36 poz. 341 ze zm./ z tym, że w takim przypadku, na okoliczność zgłoszenia podania ustnie organowi, winien zostać sporządzony protokół. 2. Za tym, iż do protokołu oględzin nieruchomości mógł być zgłoszony wniosek dotychczasowego właściciela o przyznanie mu prawa do gruntu przewidzianego w art. 7 ust. 1 tegoż dekretu, przemawia także treść par. 7 ust. 2 w związku z par. 9 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r., wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy /Dz.U. nr 16 poz. 112/. 3. Dla umożliwienia wykonania zapisu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279 ze zm./, stanowiącego o 6-miesięcznym terminie przewidzianym dla złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy - a od 1 stycznia 1947 r. własności czasowej - którego bieg rozpoczynał się od momentu objęcia gruntu w posiadanie przez gminę, niezbędny był zabieg legislacyjny polegający na wprowadzeniu do par. 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r., wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy /Dz.U. nr 16 poz. 112/, obiektywnie dającego się uchwycić - w warunkach zniszczonej Warszawy - daty zdarzenia prawnego jako początkowego biegu terminu, od którego mógłby biec ów okresowo określony termin. Dlatego za dzień "objęcia" gruntu w posiadanie gminy m.st. Warszawy przyjęto dzień wydania dziennika urzędowego. Taka regulacja nie jest sprzeczna z delegacją zawartą w art. 4 powołanego dekretu.

Oceny, czy podmiot występujący o uwłaszczenie go określoną nieruchomością Skarbu Państwa w trybie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1990 nr 79 poz. 464 ze zm./ był państwową osobą prawną, należało dokonać według stanu organizacyjnego tej jednostki w dacie wskazanej w ustawie jako dzień uwłaszczenia, to jest na dzień 5.12.1990 r., i w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego wówczas w tym zakresie.

Fundacja utworzona na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 ze zm.) nie jest poprzednim właścicielem (ani jego następcą prawnym) w rozumieniu art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) nieruchomości, która była własnością fundacji utworzonej na podstawie dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. o fundacjach i o zatwierdzeniu darowizn i zapisów (Dz. U. Nr 154, poz. 215), następnie zniesionej na podstawie dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji (Dz. U. Nr 25, poz. 172).

Decyzja nacjonalizacyjna oraz decyzja o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego są ze sobą nierozerwalnie związane i dlatego oczywiste jest, iż niestwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 156 par. 2 Kpa w odniesieniu do decyzji nacjonalizacyjnej jest ostateczne oraz prawomocne i przesądza o konieczności stwierdzenia nieważności również orzeczenia zatwierdzającego protokół zdawczo-odbiorczy tego przedsiębiorstwa, jak też o tym, że orzeczenie to nie mogło wywołać nieodwracalnych skutków prawnych.

Brak legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej jest równoznaczny w skutkach z uznaniem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 157 par. 3 Kpa w razie wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej przez podmiot nie legitymujący się interesem prawnym, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Orzeczenie w takim przypadku o odmowie stwierdzenia nieważności jest wadliwe, skoro w dacie złożenia wniosku wiadomym było, że pochodzi on od podmiotu nie będącego stroną, lecz wada ta, jako nieistotna, nie ma wpływu na uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Przeznaczenie nieruchomości warszawskiej w miejscowym planie zagospodarowania na cele użyteczności publicznej wyklucza realizację roszczeń z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279/ . A więc w praktyce - ich reprywatyzację.

Przez "zdarzenie", o którym mowa stosownie do treści art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz.U. 2004 nr 261 poz. 2603/ w przepisach art. 120 tej ustawy należy rozumieć sytuacje, gdy zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiedniej wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w związku z czym zachodzi konieczność ustanowienia w decyzji o wywłaszczeniu niezbędnych służebności oraz ustalenia obowiązku budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Te "zdarzenia" w przepisie art. 120 zostały przy tym określone enumeratywnie /nie przykładowo/, w związku z czym inne "zdarzenie" lub okoliczność niż tam wymienione, nie mieszcząc się w dyspozycji tego przepisu, nie dają również możliwości uznania, że ma do nich zastosowanie art. 128 ust. 4 w związku z art. 120.

W sprawie o zwrot opłaty koncesyjnej pobiera się wpis stosunkowy /art. 231 w związku z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Skoro na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, musi on przedstawić sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Prawidłowo wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest wystarczającym dowodem na okoliczność, że strona nie jest w stanie zgromadzić funduszy niezbędnych do prowadzenia procesu. Udowodnienia wymaga podjęcie starań ku uzyskaniu środków finansowych, niezależnie od ich efektu.

1. Odpowiednio stosowany przepis art. 46 par. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 98 poz. 1070 ze zm./ nie może być odnoszony do sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego delegowanych do wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie art. 95 par. 1 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/. Tym samym więc nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut, że skoro w składzie orzekającym wojewódzkiego sądu administracyjnego zasiadało dwóch sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, to skład taki był sprzeczny z przepisami prawa i że z tych względów postępowanie jest nieważne. 2. Organ administracji w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji autostrady nie jest uprawniony ani zobowiązany do sprawdzania załączników do wniosku wszczynającego to postępowanie w szerszym zakresie aniżeli w aspekcie zgodności z wymogami określonymi w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych /Dz.U. nr 127 poz. 627 ze zm./ tj. tego, czy mapa wykonana jest w wymaganej skali i przedstawia istniejące uzbrojenia terenu, proponowany przebieg autostrady, zaznaczenie terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i ustanowienie stref ochronnych.

Wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego pochodzący od podmiotu nieuprawnionego co do zasady nie powinien doprowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tak pozytywnego jak i niepozytywnego, lecz do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. jeżeli jednak wniosek złożony przez podmiot nieuprawniony, którym był organ administracji państwowej, został przyjęty i rozpatrzony przez właściwy organ, istotne jest czy był on akceptowany przez stronę, która pozostaje w zaufaniu do organów państwa nie może ponieść z tego tytułu szkody.

Dopiero stwierdzenie naruszeń wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ po pisemnym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Przyjęcie innego rozumienia owego pisemnego ostrzeżenia przedsiębiorcy pozbawiałoby wskazany przepis jakiegokolwiek znaczenia normatywnego.

O naruszeniu art. 233 par. 1 Kpc można by mówić wówczas, gdy Sąd zastosował postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i przeprowadził je niezgodnie z tym przepisem.

Rażącym naruszeniem prawa jest nie tylko złamanie oczywistego przepisu, lecz także wywołanie skutków sprzecznych z prawem. W świetle unormowania zawartego w treści art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, organ mógł wygasić zarząd tylko w całości, a nie w ułamkowej części.

czynności proceduralne organu, po złożeniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego, nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją

1) W wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31), wykonawca narodowych planów gospodarczych był zobowiązany wskazać cenę konkretnie określoną, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. 2) Określenie ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, poprzez odesłanie do art. 28 tego dekretu, nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego z tego tylko powodu stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.

Skarga wniesiona na decyzję o wywłaszczenie nieruchomości, kwestionująca legalnośc dokonanego pozbawienia prawa własności nieruchomości, jest skargą w sprawie zakresu nieruchomości objętą wpisem stałym o jakim mowa w § 2 ust. 3 pkt 5 roporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szcegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Jeżeli skarżacy zmierza do podważenia całej decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości polegającym na pozbawieniu prawa własności nieruchoności, której jedynym ze składników jest orzeczenie o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomośc, to zasadniczym przedmiotem zaskarżenia w takiej sprawie jest pozbawienie prawa własności nieruchomości, a nie należność pieniężna w rozumieniu przepisów art. 216 i 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), chociażby skarżący kwestionował także ustalenie wysokości odszkodowania.