Autoprezentacja. Czym jest? Dlaczego jest ważna?

Autoprezentacja to inaczej kreowanie własnego wizerunku. To sposób, w jaki każdy człowiek poprzez swoje wypowiedzi, zachowania i sygnały niewerbalne komunikuje na zewnątrz kim jest, albo za kogo chciałby być uważany. Autoprezentacja dzieli się na dwie techniki:

• obronne,
• asertywno-zdobywcze.

Obronne techniki autoprezentacji są zachowaniami, które są ukierunkowane na obronę, ochronę i utrzymanie zaatakowanej lub zagrożonej tożsamości i naszej wartości. Z kolei asertywno-zdobywcze techniki autoprezentacji są zachowaniami ukierunkowanymi na zbudowanie, uzyskanie i utrwalenie nowej tożsamości swojej osoby. Autoprezentacja ma duże znaczenie, gdy staramy się o pracę. Wtedy korzystamy z technik asertywno-zdobywczych.

Dlaczego autoprezentacja jest ważna w procesie rekrutacji? Dzięki pozytywnemu kreowaniu własnej osoby pokazujemy siebie w taki sposób, by zyskać dodatkowe punkty u przyszłego pracodawcy. Dlatego umiejętność autoprezentacji jest kluczem do realizacji najważniejszych celów i udanego życia zawodowego. Autoprezentacja to pożądana przez pracodawców cecha u potencjalnych pracowników.

Autoprezentacja sprawia, że potrafimy pokazać się w jak najlepszym świetle. Osoby, które opanowały autoprezentację nie mają problemów ze znalezieniem pracy i pewnością siebie. Do tego z łatwością przychodzi im zawieranie nowych znajomości. Dzięki autoprezentacji pokazujemy pozytywne cechy swojego charakteru w taki sposób, by przyćmić negatywne cechy.

Obronne techniki autoprezentacji to:

• samoutrudnianie - angażowanie się w działania, które obniżają szanse sukcesu, ale zwalniają jednostkę z osobistej odpowiedzialności za porażkę, a w dodatku nasilają osobistą chwałę w przypadku sukcesu.
• suplikacja - autodeprecjacja, prezentowanie własnej bezradności, robienie z siebie nieudacznika w nadziei uzyskania pomocy od innych, dzięki odwołaniu się do normy odpowiedzialności społecznej, nakazującej pomagać tym, których losy od nas zależą.
• wymówki - redukowanie osobistej odpowiedzialności za dane wydarzenia, zaprzeczanie intencji wyrządzenia szkody lub przekonywanie, że nie miało się kontroli nad biegiem sytuacji ("To nie moja wina").
• usprawiedliwienia - akceptowanie własnej odpowiedzialności przy jednoczesnych próbach redefinicji czynu jako mało szkodliwego lub dotyczącego w istocie czegoś innego niż krzywda.
• przeprosiny - okazywanie skruchy i żalu, akceptowanie własnej odpowiedzialności za szkodę, kompensowanie krzywdy ofierze. Najskuteczniejszy sposób przywracania pozytywnego obrazu w oczach innych.

Asertywno-zdobywcze techniki autoprezentacji to:

• ingracjacja - wkradanie się w cudze łaski i pozyskiwanie sympatii poprzez pochlebstwa, prawienie komplementów, zachowania konformistyczne i wyrządzanie przysług. Taktyka może być niebezpieczna, bo uprawdopodabnia wizerunek lizusa.
• autopromocja - przedstawianie samego siebie jako osoby kompetentnej, podkreślanie własnych dokonań. Trzeba uważać, by nie zostać posądzonym o zarozumialstwo albo brak autentyczności. Strategia często wykorzystywana podczas rozmów kwalifikacyjnych.
• świecenie przykładem - przedstawianie siebie jako osoby moralnej, co wymaga daleko idącej konsekwencji, by nie zostać uznanym za hipokrytę.
• zastraszanie - przedstawianie siebie jako „twardego faceta”, osoby agresywnej, nieprzyjemnej, groźnej, która może narobić kłopotów i od której nie można niczego uzyskać.
• świecenie odbitym blaskiem - proces demonstrowania związków z osobami, którym się powiodło i które cieszą się wysokim statusem społecznym lub utożsamianie się z prestiżowymi przedsięwzięciami.