Kontuzja podczas wyjścia na kawę to nie wypadek przy pracy? Jest orzeczenie sądu. Kiedy pracownik dostanie odszkodowanie?

Włoska prasa poinformowała, że Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę pracownicy prokuratury we Florencji, której odmówiono odszkodowania za wypadek, jakiemu uległa w 2010 roku, gdy wyszła z biura na kawę za zgodą swych przełożonych. Przewróciła się wtedy na chodniku i złamała nadgarstek.

Krajowy Instytut Ubezpieczeń od Wypadków w Pracy odmówił jej wypłaty pieniędzy w związku z odniesionymi obrażeniami. Sprawę skierowała do sądu; wygrała w pierwszej i drugiej instancji, gdzie w 2014 roku przyznano jej zasiłek chorobowy za wypadek w pracy i odszkodowanie za trwały uszczerbek na zdrowiu. Decyzję tę zaskarżył Instytut Ubezpieczeń, a na orzeczenie Sądu Najwyższego czekano od 2015 roku. Na jego mocy kobieta straciła teraz prawo do wszelkich odszkodowań i musi zapłacić 5300 euro kosztów postępowania sądowego.

W przytoczonym uzasadnieniu sędziowie stwierdzili, że pieniądze nie przysługują pracownikowi, który dobrowolnie naraża się na ryzyko wypadku w rezultacie decyzji motywowanej "impulsem, by zaspokoić osobiste potrzeby". Wyjścia na kawę nie można bowiem według sędziów uznać za aktywność w pracy ani za obiektywną potrzebę.

Linia orzecznicza sądów w różnych krajach nie musi być w tej kwestii jednomyślna. Wystarczy przypomnieć orzeczenie polskiego Sądu Najwyższego z 2008 r. (I UK 66/08). SN wskazał wówczas, że nieszczęśliwe zdarzenie pracownika spożywającego posiłek w czasie przerwy w pracy, również poza miejscem jej wykonywania powinno być traktowane jako wypadek przy pracy.

Jak pisała wtedy "Gazeta Prawna" w uzasadnieniu podkreślono, że związek wypadku z pracą zostaje zerwany, jeśli pracownik nie wykonuje pracy bez prawnego usprawiedliwienia, ale nie dotyczy to krótkoterminowych przerw.

Państwowa Inspekcja Pracy przypomina, że o wypadku przy pracy można mówić, gdy spełnione są równocześnie wszystkie warunki podane w definicji. W przepisach mowa o tym, że za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1. podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;
2. podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;
3. w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.