Niemieccy ekonomiści apelują o wycofanie złota z USA. Powodem obawy o politykę Trumpa

Nasi zachodni sąsiedzi dysponują drugimi co do wielkości rezerwami złota na świecie, ustępując pod tym względem jedynie Stanom Zjednoczonym. Znaczna część tego majątku, szacowana na miliardy euro, fizycznie znajduje się jednak poza granicami Republiki Federalnej – konkretnie w Nowym Jorku. Jak donosi "The Guardian", w obliczu zmian geopolitycznych i powrotu Donalda Trumpa do Białego Domu, w Niemczech podnoszą się głosy wzywające do repatriacji tych zasobów.

Do tej pory kwestia lokalizacji rezerw była tematem technicznym, jednak ostatnie wydarzenia nadały jej wymiar polityczny. Emanuel Mönch, czołowy ekonomista i były szef badań w niemieckim banku centralnym (Bundesbank), publicznie wezwał do sprowadzenia kruszcu do kraju.

Biorąc pod uwagę obecną sytuację geopolityczną, przechowywanie tak dużej ilości złota w USA wydaje się ryzykowne – stwierdził Mönch.

Dodał również, że w interesie większej niezależności strategicznej od Stanów Zjednoczonych, Bundesbank powinien rozważyć repatriację złota.

Głos ten nie jest odosobniony. Podobne stanowisko prezentuje Michael Jäger, szef Europejskiego Związku Podatników (TAE). W wywiadzie dla "Rheinische Post" zwrócił on uwagę na nieprzewidywalność Donalda Trumpa oraz jego dążenie do generowania przychodów za wszelką cenę. Jäger przywołał w tym kontekście amerykańskie zainteresowanie Grenlandią jako sygnał ostrzegawczy.

– Ryzyko, że niemiecki Bundesbank nie będzie już mógł uzyskać dostępu do swojego złota, wzrasta. Dlatego powinien repatriować swoje rezerwy – argumentował Jäger, dodając, że kruszec nie jest już bezpieczny w skarbcach Fedu.

Do niedawna kwestia powrotu niemieckiego złota do kraju była domeną głównie polityków prawicowej Alternatywy dla Niemiec (AfD), którzy podnosili ten postulat z pobudek populistycznych. Obecnie jednak dyskusja ta przeniknęła do głównego nurtu debaty publicznej, angażując przedstawicieli różnych opcji politycznych.

Katharina Beck, rzeczniczka ds. finansów opozycyjnej partii Zielonych w Bundestagu, również opowiedziała się za relokacją sztabek. Jej zdaniem złoto stanowi "ważną kotwicę stabilności i zaufania", która nie może stać się "pionkiem w sporach geopolitycznych". Zmienia się także narracja wewnątrz partii chadeckiej. Ulrike Neyer, profesor ekonomii z Uniwersytetu w Düsseldorfie, oceniła wprost, że z powodu administracji Trumpa Stany Zjednoczone przestały być wiarygodnym partnerem.

Mimo rosnącej presji, oficjalne stanowisko Berlina i Frankfurtu pozostaje stonowane. Stefan Kornelius, rzecznik rządu koalicyjnego Friedricha Merza, poinformował niedawno, że wycofanie rezerw nie jest obecnie brane pod uwagę. Przed pochopnymi ruchami przestrzega również Clemens Fuest, prezes Instytutu Badań Ekonomicznych (Ifo).

Fuest ostrzegł, że nagłe wycofanie złota mogłoby przynieść niezamierzone konsekwencje dyplomatyczne. Według niego taki ruch "tylko dolałby oliwy do ognia" w i tak napiętej sytuacji międzynarodowej.

Uspokajające sygnały płyną także z samego Bundesbanku. Prezes instytucji, Joachim Nagel, jeszcze w październiku podczas spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego w Waszyngtonie zapewniał, że nie ma powodów do obaw o niemieckie zasoby przechowywane w Rezerwie Federalnej. Podobnego zdania jest Frauke Heiligenstadt z SPD, która podkreśla, że niemieckie rezerwy są dobrze zdywersyfikowane.

Obecnie nieco ponad połowa niemieckiego złota znajduje się we Frankfurcie nad Menem, 37 proc. w skarbcach Fed w Nowym Jorku, a 12 proc. w Banku Anglii w Londynie. Taka struktura ma gwarantować płynność i możliwość działania na rynkach międzynarodowych, ponieważ – jak argumentują zwolennicy status quo – Europa i USA wciąż są ściśle powiązane finansowo.

Dyskusja o lokalizacji rezerw toczy się w momencie, gdy banki centralne na całym świecie zwiększają swoje zasoby kruszcu, traktując go jako bezpieczną przystań w niepewnych czasach. Dotyczy to również Polski.

Narodowy Bank Polski konsekwentnie realizuje strategię powiększania rezerw złota. Polski bank centralny nie tylko kupuje kolejne tony kruszcu, ale również dba o jego dywersyfikację i bezpieczne przechowywanie. Celem NBP jest osiągnięcie poziomu 20 proc. udziału złota w rezerwach walutowych, co przekłada się na plany posiadania łącznie około 700 ton tego surowca. Działania te wpisują się w szerszy, europejski trend zabezpieczania narodowych majątków w obliczu rosnącej niepewności na rynkach globalnych.