Zero ofert. Nie ma chętnych na kamienicę w centrum Gdańska

- W odpowiedzi na ogłoszone postępowanie przetargowe, którego termin składania ofert upłynął w ubiegły czwartek (12 lutego br.), nie wpłynęła żadna oferta - przekazała rzeczniczka gdyńskiej uczelni dr Zuzanna Szwedek-Kwiecińska.

Dodała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami przetarg zakończył się wynikiem negatywnym i wkrótce uczelnia poinformuje o dalszych krokach.

Pierwszy przetarg ogłoszono 20 marca 2025 r., a termin składania ofert upłynął 16 czerwca ub.r. Cena wywoławcza wynosiła wówczas 19,6 mln zł. Zainteresowana zakupem była jedna firma, która wpłaciła około 1,9 mln zł wadium, lecz wycofała się z zamiaru nabycia nieruchomości i utraciła wpłaconą kwotę. Rzeczniczka uczelni nie ujawniła nazwy firmy.

Drugi przetarg na sprzedaż Złotej Kamienicy ogłoszono w połowie listopada ub.r. Cena wywoławcza wynosiła 22 mln zł.

W ogłoszeniu podano, że jest to przetarg nieograniczony na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działki zabudowanej budynkiem biurowo-usługowym przy ul. Długi Targ 41/42 w Gdańsku, stanowiącej własność Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.

Przedmiotem sprzedaży było prawo użytkowania wieczystego do działki o powierzchni 324 m kw. oraz prawo własności budynku o powierzchni użytkowej ponad 1345 m kw. Wadium wynosiło 10 proc. ceny wywoławczej, czyli ponad 2,2 mln zł.

Sprzedaż kamienicy jest związana z kolejnymi zamierzeniami inwestycyjnymi oraz zmianami w strukturze uczelni, w tym planami związanymi z budową siedziby Wydziału Informatyki, a także budową nowego akademika oraz dalszym rozwojem uczelni.

Złota Kamienica przy Długim Targu 41, znana także jako Dom Steffensów i Dom Speimanna, od średniowiecza należała do zamożnych gdańskich mieszczan pełniących funkcje w miejskich władzach. Uważa się, że pod koniec XV wieku stała tu jednopiętrowa kamienica, prawdopodobnie widoczna na obrazie "Grosz czynszowy" Antona Möllera. W końcu XVI wieku jej pomieszczenia były kilkukrotnie wykorzystywane podczas pobytów króla Zygmunta III Wazy w Gdańsku.

W 1601 r. posesję nabył Johann Speimann, który w 1609 r. zlecił Abrahamowi van den Blocke budowę nowej manierystycznej kamienicy z bogato rzeźbioną fasadą, ukończoną w 1618 r. W XVIII wieku w sieni wprowadzono dodatkowy kantorek i antresolę, a po śmierci Speimanna budynek pozostał w rękach jego spadkobierców. W 1786 r. trafił do rodziny Steffensów, u której pozostawał do 1918 r.

Po przejęciu przez miasto został połączony z sąsiednimi kamienicami, odrestaurowany w latach 1924-1925 i częściowo przeznaczony na zbiory muzealne, które zaginęły w czasie II wojny światowej. Zniszczona w 1945 r., kamienica zachowała jednak fasadę, dzięki czemu mogła zostać odbudowana, a po 1952 r. mieścił się w niej Instytut Morski.