komentarz walutowy (strona 31 z 109)

Notowania polskiego złotego kontynuują swój marsz na północ, niemniej jednak podczas dzisiejszej sesji mogą one napotkać dwie poważne przeszkody w postaci kluczowych odczytów makroekonomicznych. Przy niekorzystnym układzie nie można wykluczać większej korekty na rynku rodzimej waluty, aczkolwiek mając na uwadze dłuższy okres można szacować, że do większej wyprzedaży złotego w kolejnych miesiącach raczej nie powinno dojść.

Kwotowania par związanych z PLN przełamują kolejne poziomy (umocnienie złotego), co sprowadza m.in. notowania CHF/PLN do najniższego poziomu od grudnia 2014r. Warto jednak mieć świadomość, iż w dużej mierze spowodowane jest to zachowaniem eurodolara, którego wycena oscyluje blisko 3-letnich szczytów.

Główna para walutowa pozycjonuje się przy 1,2070, gdy piszemy te słowa rankiem 5 stycznia. Jest więc wysoko, acz ostatecznie nie można mówić o frontalnym przebiciu maksimów wrześniowych (i tych niedawnych). Innymi słowy, balansujemy na pograniczu.

Opublikowane wczoraj informacje z USA pozwoliły utrzymać pozytywne trendy w temacie rentowności amerykańskich obligacji (wczoraj rano ich zwyżki były przytaczane jako pretekst do obserwowanej próby odbicia przecenionego dolara), ale globalnie pozycja amerykańskiej waluty nadal wypada słabo.

Inwestorzy z Japonii powrócili po świątecznej przerwie i widać, że są bardziej skłonni do sprzedaży dolara, tym samym stopując środowe odreagowanie z powodu krótkoterminowej realizacji zysków. To zatrzymało korektę EUR/USD przed 1,20, ale też zbiło USD/JPY spod 112,75 pomimo imponującej sesji na tokijskiej giełdzie (Nikkei 225 +3,3 proc.). Inwestorzy z Europy i USA stoją teraz na rozdrożu i mogą poczekać na sygnały z danych makro - ADP dziś i NFP jutro.

Eurodolar jest teraz - po ósmej rano w czwartek - na poziomie 1,2030. Wczoraj wieczorem i w nocy notowano 1,20 - co było rodzajem lekkiej korekty po wcześniejszych maksimach. Z tego powodu pisaliśmy o pewnego rodzaju impasie. Eurodolar przyhamował, ale cofnął się tylko nieznacznie.

Początek roku w dalszym ciągu mija pod znakiem słabego dolara, jednak wczorajsza publikacja minutes FED i lepsze dane makro (m.in.ISM) spowodowały lokalną próbę wyhamowania tego trendu. Dolar pozostaje kluczowym czynnikiem dla wycen walut powiązanych z EM.

Skok rentowności obligacji USA uratował dolara, ale dalej dominuje generalna niechęć do waluty. W ciągu dnia ISM i protokół z FOMC mogą podreperować tło fundamentalne. Złoty pozostaje mocny, choć prasowe doniesienia wskazują, że w ostatnich wzrostach pomagał BGK.

Początek nowego roku na rynku walutowym przyniósł podtrzymanie wcześniejszych trendów - dalsze wzrosty EM przy osłabieniu dolara. Lokalnie wydaje się, iż znajdujemy się jednak bliżej dołka na wycenie dolara, tym bardziej, iż okolice 1,21 EUR/USD traktować należy jako istotny opór.

Pod sam koniec ubiegłego już roku 2017 pisaliśmy, że eurodolar zmierza ku maksimom z września, a nawet, że już przy nich balansuje. Chodziło o rejon 1,21. Równocześnie stawialiśmy dwie (hipo)tezy. Pierwsza była taka, że w krótkim terminie powinno dojść do korekty, innymi słowy: że bariera wytrzyma. Druga: że mimo wszystko nie można wykluczać, iż długofalowo zostanie ona przebita.

Przedostatnia sesja handlu w tym roku nie przynosi żadnych zwrotów akcji - dolar nadal słabnie, tak jak to miało miejsce w ostatnich dniach. Malejąca aktywność może zachęcać do bardziej przypadkowych ruchów, ale nie odwróci trendu.

Koniec roku to dobry czas na pewnego rodzaju podsumowania. Rzadko mówi się o polskim złotym w kontekście światowych rynków, chociaż nasza waluta wyjątkowa odznaczyła się w tym roku wśród dużej ilości inwestorów za sprawą sporej siły. Czego można spodziewać się po złotym, polskiej gospodarce oraz polityce monetarnej w przyszłej roku wobec zmieniających się realiów?

Wydarzeniem ostatnich godzin na rynkach finansowych jest dalszy spadek rentowności amerykańskich papierów dłużnych. Oprocentowanie obligacji 2-letnich znajduje się już 10pb. od ATL. Z jednej strony ruchy te tłumaczyć można FED'em i zmianami w portfelach na koniec roku. Pojawiają się jednak również głosy mówiące o potencjalnym sygnale przyszłych problemów gospodarczych.

Rynki pracują, choć można mniemać, że duża część analityków, bankowców, a nawet indywidualnych inwestorów wzięła sobie dodatkowe wolne. Ten trzydniowy, przejściowy czas - przed weekendem, po którym (pomijając pierwszy i - gdzieniegdzie - drugi dzień stycznia) wszystko wróci do normy, jest wykorzystywany do osłabiania dolara.

Wczoraj Kongres zdołał się porozumieć w kwestii rozwiązania pomostowego, jakim jest krótkoterminowe finansowanie dla instytucji państwowych do 19 stycznia - dzięki temu nie dojdzie jutro do paraliżu, chociaż lepszą informacją byłoby załatwienie tej sprawy na kilka, lub kilkanaście miesięcy poprzez wyraźne podniesienie limitu zadłużenia.

Eurodolar pozycjonuje się dziś rano na 1,1860. W nocy schodził nawet i do 1,1830. Wydaje się więc, że mamy do czynienia z pewną próbą skorygowania ostatnich wzrostów wykresu, ale równocześnie z próbą powstrzymania tego procesu.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło podtrzymanie popytu na złotego na relatywnie płytkim rynku. W konsekwencji w ujęciu YTD (od początku roku) złoty „prześcignął” koronę czeską i jest obecnie najmocniejszą walutą 2017r. wobec dolara amerykańskiego.

Ustawa podatkowa w USA jest na ostatniej prostej, ale ten fakt nie jest szczególnym wsparciem dla dolara. Uczestnicy rynku mają cały czas w pamięci ubiegłotygodniowe posiedzenie FED na którym stwierdzono, że dodatkowy bodziec fiskalny nie będzie miał wpływu na szacunki inflacji, oraz spodziewaną ścieżkę podwyżek stóp procentowych.

Listopad okazał się zaskakująco dobrym miesiącem w polskiej gospodarce sprawiając, że tempo wzrostu PKB w ostatnim kwartale może być ponownie bliskie 5 proc. Dobre dane, ale też korzystne nastroje na rynkach globalnych ponownie umocniły złotego.

Saga związana z przyjęciem przez Kongres reformy systemu podatkowego trwa. Wczoraj Izba Reprezentantów zaakceptowała projekt. Dziś głosowanie w Senacie i … ponowne w izbie niższej. Wszystko przez fakt, że senatorowie chcą usunąć trzy zapisy i delikatnie zmodyfikować kształt pakietu cięć. Wszystko wskazuje jednak na powodzenie, co może stać się umiarkowanie pozytywnym bodźcem dla dolara. Rynek jest już całkowicie uśpiony w przedświątecznym marazmie.

Ostatnie godziny handlu na rynku upłynęły pod znakiem mocniejszego PLN oraz słabszego długu. W pierwszym przypadku było to wynikiem reakcji krajowych inwestorów m.in. na słabszego dolara, gdzie notowania EUR/USD ponownie znalazły się blisko 1,1850 USD.

W poniedziałek rano dolar nieznacznie traci, ale jest to korekta obserwowanego umocnienia z piątkowego wieczora. Mimo słabszych odczytów makro nt. indeksu NY FED Mfg., czy też pewnego rozczarowania dynamiką produkcji przemysłowej, dolar został wsparty spekulacjami nt. Marka Rubio, którego udało się przekonać do głosowania za ustawą podatkową.

Pierwsze takty nowego tygodnia przynoszą spokojny handel na rynkach finansowych. Na głównych parach walutach respektowane są dotychczasowe zakresy wahań z dolarem nieco pokrzepionym finalnymi pracami nad ustawą podatkową, podczas gdy na jenie ciąży ujemna korelacja z rosnącym rynkiem akcji. Złoty dalej dryfuje w korytarzu 4,1950-4,2250 na tle gołębich sygnałów z RPP.

Przed nami ostatni pełny tydzień handlu na rynkach finansowych w tym roku. Najbliższe dni będą obfitowały również w wiele istotnych publikacji makroekonomicznych płynących z polskiej gospodarki, niemniej jednak to kwestia reformy podatkowej w USA powinna grać pierwsze skrzypce.

W piątek obserwowaliśmy lekkiego podbicie kwotowań PLN oraz nieco droższy dług w ślad za rynkami bazowymi. Miniony tydzień, choć przyniósł posiedzenia kluczowych instytucji centralnych nie wpłynął znacząco na handel na walutach EM, w tym PLN. Po posiedzeniach FED&ECB uwaga rynków przesuwa się na temat reformy podatkowej w USA. Wedle weekendowych informacji amerykański Kongres powinien we wtorek aprobować ostateczny kształt ustawy, która pod koniec tygodnia miałaby zostać podpisana przez D. Trumpa.