komentarz walutowy (strona 38 z 109)

Senny handel w poniedziałek został wstrząśnięty na sam koniec dnia doniesieniami o kolejnym teście balistycznym Korei Północnej. Apetyt na ryzyko został podkopany uderzając w rynek akcji i waluty ryzykowne, a kapitał ściągał do „bezpiecznych przystani”. Kolejne godziny upłyną na śledzeniu odpowiedzi zachodnich mocarstw na działania Korei Północnej, gdyż w kalendarzu makro brakuje istotnych pozycji.

Wydarzeniem sesji w Azji jest kolejna próba (?) rakietowa przeprowadzona przez Koreę Północną. Tym razem pocisk przeleciał nad północną częścią Japonii. W reakcji rynek przecenił dolara wobec japońskiego jena (test 4-miesięcznych minimów) co teoretycznie zwiastuje podbicie awersji do ryzyka na początku handlu w Europie.

Drużyna Donalda Trumpa stoi na glinianych nogach, tak można w skrócie skomentować reakcję rynków na ostatnie spekulacje o rezygnacji Gary’ego Cohn’a, jednej z kluczowych osobistości w otoczeniu prezydenta USA.

Rozkręcająca się awersja do ryzyka znów staje się motywem przewodnim notowań. Brak istotnych publikacji makroekonomicznych na rynkach bazowych (poza inflacją z Kanady) będzie sprzyjać utrzymaniu takiego stanu rzeczy. Tym bardziej, że S&P500 przełamał ważny poziom wsparcia pod postacią bariery 2440 pkt.

Okolice 93 pkt. okazały się skutecznym technicznym oporem na wykresie indeksu BOSSAPLN. Notowania indeksu, po środowej dynamicznej zwyżce, wczoraj poruszały się przez większość czasu w okolicach środowego zamknięcia, jednak już pod większą presją podaży - i dzisiaj kontynuują delikatny zjazd w dół.

Opublikowane dzisiaj o godz. 14:30 dane o inflacji w cenach producentów (PPI) nie dały powodu do optymizmu wśród zwolenników dolara. Nieoczekiwanie wskaźnik PPI w ujęciu m/m poszedł w lipcu w dół, w tym liczony w ujęciu bazowym, czyli bez zmian żywności i energii.

Temat Korei Północnej schodzi już z czołówek agencji informacyjnych i nie rezonuje już tak na rynkach - dzisiaj po silnych zwyżkach korygują się frank i jen. Wpływ na to miały słowa Sekretarza Stanu, który wczoraj musiał dobrze tłumaczyć się z temperamentu swojego szefa, prezydenta Donalda Trumpa.

Wakacyjny spokój nie ma miejsca, by błyszczeć, gdyż inwestorzy znaleźli się pod presją ryzyk geopolitycznych. Dochodzi do przeglądu nagromadzonych pozycji, na czym korzysta CHF, ale ofiarami są AUD i CAD. Awersja do ryzyka napędza cenę złota, ale za to na rynkach wschodzących (i złotym) nie widać paniki. NZD gorzko przyjmuje ostrzeżenia o możliwej interwencji RBNZ.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku złotego przyniosło podbicie presji podażowej, co wynikało z sytuacji na szerokim rynku. Podbicie awersji do ryzyka wśród inwestorów wynikało z wzrostu napięcia na linii USA - Korea Płn. co lokalnie doprowadziło do umocnienia walut typu safe haven (bezpieczne przystanie jak CHF, JPY) oraz przeceny walut EM, w tym PLN.

Na wykresie głównej pary walutowej notujemy poziomy rzędu 1,1735-40. W pewnym sensie, np. w relacji do maksimów z ubiegłego tygodnia, to wciąż oznacza relatywnie mocnego dolara. No cóż, amerykańska waluta trochę musiała odzyskać. Po wielu miesiącach deprecjacji korekta techniczna była naturalną kwestią, zwłaszcza jeśli przyszły korzystne dla USD odczyty z rynku pracy (raporty payrolls i JOLTS, pierwszy o zatrudnieniu i bezrobociu, drugi o miejscach pracy).

Po piątkowych danych Departamentu Pracy, które tchnęły nieco nadziei w mocno przecenianego wcześniej dolara, oczekiwania dotyczące grudniowej podwyżki stóp procentowych przez FED pozostały poniżej 50 proc. Model CME FEDWatch wskazuje na 47 proc. To pokazuje, że rynek potrzebuje większej liczby „pozytywnych bodźców”, aby można było ocenić, że obserwowane odbicie dolara nie jest tylko krótkoterminową korektą.

Gdy piszemy te słowa, eurodolar pozycjonuje się w pobliżu 1,18 - w sumie nieco niżej. Nie jest więc tak wysoko jak w szczytach z ubiegłego tygodnia (bo przekraczał wtedy poziom 1,1910), ani tak nisko, jak w minimach z piątku, gdy notowano 1,1730.

Piątkowa sesja przyniosła próbę wygenerowania korekty spadkowej na złotym pod umocnienie dolara po lepszych danych z amerykańskiego rynku pracy. Podbicie prognoz przez odczyt NFP przy 0,3 proc. w zakresie wzrosty płacy godzinowej odebrane zostało jako pakiet danych wspierających wycenę amerykańskiej waluty z 15-miesięcznych minimów.

Wczorajsza sesja na rynku amerykańskiego dolara nie przyniosła praktycznie żadnych istotnych zmian. Notowania waluty USA pozostawały pod presją podaży, jednak dynamika zniżki była niewielka, a wartość USD nie zeszła poniżej lokalnych minimów ze środowej sesji.

Wczoraj Mark Carney osłabił funta. Carney i ogólnie rzecz biorąc MPC, czyli rada decydująca o polityce Banku Anglii. Dwie z ośmiu osób głosowały za podwyżką stóp, ale miesiąc wcześniej były to trzy głosy (co prawda nastąpiła zmiana personalna w międzyczasie).

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku złotego przyniosło utrzymanie trendu deprecjacyjnego na USD/PLN oraz CHF/PLN. Lokalnie ww. kursy przetestowały odpowiednio 2 i 2,5-letnie minima. Należy mieć jednak świadomości, iż ruchy te w dalszym ciągu wynikają głównie z zachowania par bazowych (m.in. na EUR/CHF).

Utrzymanie głównej stopy procentowej na 0,25 proc. jest bazowym scenariuszem, ale przy dwóch głosach za podwyżką. Rewizja w dół prognoz wzrostu jest gołębim ryzykiem, choć BoE będzie chciał zostawić sobie wszystkie opcje na przyszłość. Oczekiwania rynkowe dotyczące zacieśniana przed końcem roku są względnie wysokie i stanowią czuły punkt dla GBP.

Amerykańska waluta wciąż pozostaje słaba w relacji do euro - kurs eurodolara kontynuuje wzrosty , przekraczając dziś rano chwilowo nawet poziom 1,1850 i wybijając się na najwyższy poziom od stycznia 2015 r. Niemniej, odreagowanie widać wyraźniej na innych parach walutowych powiązanych z dolarem amerykańskim.

Komplet mieszanych i neutralnych danych z USA nie daje podstaw by rynek porzucił negatywne podejście do dolara. Rynek czeka na jutrzejszy ISM i piątkowy komplet informacji z rynku pracy. Pozytywny impuls nie przychodzi też z rynku długu.

Eurodolar lokuje się dziś rano na 1,1825-30. W porównaniu z poziomami widocznymi wczoraj późnym wieczorem mamy wzrost kursu, acz nie przekraczający jeszcze wtorkowych maksimów. W każdym razie euro pozostaje silne, dolar bardzo słaby. Dość przypomnieć, że siedem miesięcy temu, u progu roku, notowano mniej niż 1,04.

Ostatni dzień lipca obfituje w mnie znaczące odczytu gospodarcze, choć jest ich dosyć sporo. Niemniej jeszcze przed południem poznamy dane dotyczące inflacji ze strefy euro, które są w tym momencie bardzo znaczące dla dalszych perspektyw europejskiej waluty. Dolar amerykański próbuje odrabiać straty, choć przypominając sobie piątkowe dane, nie ma silnej podstawy do tego, aby zmienić obecny obraz rynku.

Cały tydzień obfituje w bardzo istotne publikacje i wydarzenia, których maraton rozpoczyna się już w poniedziałek. Wisienką na torcie będą piątkowe dane z rynku pracy z USA, ale wcześniej warto zwrócić uwagę chociażby na liczne odczyty inflacyjne i decyzje banków centralnych Australii czy Wielkiej Brytanii.

Inwestorzy odwracają się od szwajcarskiej waluty z uwagi na perspektywy zacieśniania polityki monetarnej przez FED/EBC, podczas gdy SNB wykazuje przywiązanie do gołębiego nastawienia (co docelowo ma przekładać się na spadek atrakcyjności lokowania kapitału w CHF).

Na razie sprawdza się nasza generalna sugestia sprzed paru dni, a mianowicie taka, że eurodolar spowolni czy wręcz zatrzyma swój rajd na północ, choć jednocześnie nie będzie kwapił się do powrotu w rejon starej konsolidacji, a w każdym razie w głębokie jej obszary.

To był tydzień ekstremów, długoterminowe dołki lub szczyty ustanawiały m.in. eurodolar, USD/JPY, USD/CAD, EUR/GBP, AUD/USD czy USD/PLN. Nie wszystkie z tych tendencji mają potencjał, by być kontynuowanymi. Dużo w tej kwestii będzie zależeć od kluczowych danych z USA wieńczących ten tydzień - inflacji bazowej.