komentarz walutowy (strona 42 z 109)

Rynki w piątek są spokojniejsze, ale powody do niepokoju nie zniknęły na dobre. Inwestorzy siedzą jak na szpilkach obawiając się kolejnych taśm, zapisków, tweetów i stenogramów z Waszyngtonu. W międzyczasie gospodarka USA przypomina, że ma się dobrze. Złoty wraca na stare śmieci.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynkach mijało pod znakiem wyhamowania korekty bazującej na wzroście politycznego napięcia wokół osoby Donalda Trump'a. Częściowo przyczynił się do tego sam Trump, który zaprzeczył części zarzutów oraz zasugerował, iż obecna sytuacja jest zainicjowana przez byłą administrację Obamy.

1,0345 - mniej więcej taki dołek notowano na wykresie eurodolara u samego progu roku bieżącego, mianowicie 3 stycznia. Później, 2 marca, mieliśmy zejście nieco poniżej 1,05 (po wcześniejszych wzrostach i korekcie). Ów trend wzrostowy po minimach został potwierdzony ok. 10 - 11 kwietnia. Potem został on nawet zaostrzony i stąd można już mówić o nowej tendencji, stromej i potwierdzonej 11 maja.

Niewykluczone, że poziomy odnotowane z wtorku na środę na polskiej walucie, będą na jakiś czas trudne do pobicia. Handel w środę, kiedy to złoty od wspomnianych szczytów stracił kilka groszy w relacjach z głównymi walutami, sygnalizuje możliwe przesilenie. Pozytywne fakty z krajowej gospodarki zostały już zdyskontowane, a na globalnych rynkach mamy preteksty do głębszej korekty.

Złoty wczoraj wyraźnie zyskał na wartości do głównych walut, reagując w ten sposób na dobre dane o polskim PKB. W efekcie dolar był najtańszy od roku, a euro i frank od 2 lat. Środa może przynieść odreagowanie tego ruchu. W tle będzie pozostawać posiedzenie RPP.

Euro umacnia się od początku roku, a generalny trend potwierdzano u progu stycznia, marca oraz kwietnia. Potem się zresztą zaostrzył. Owszem, 8 maja chwilowo potwierdziła się linia spadkowa po maksimach z 3 maja i 9 listopada 2016, tak więc mogło się wydawać, że dolar trochę odetchnie, ale szybko zaczęła się nowa faza aprecjacji euro.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło umocnienie złotego oraz innych walut CEE. Inwestorzy pozytywnie zareagowali na lepsze publikacje makro (PKB) z regionu, a sentyment dodatkowo wsparty został zniżkującą wyceną dolara amerykańskiego na szerokim rynku.

Złoty od rana wyraźnie traci do głównych walut, będąc dziś jedną z najgorzej zachowujących się walut regionu. Wyjątkiem jest tylko relacja do i tak słabo spisującego się brytyjskiego funta.

Jeszcze trzy podwyżki stóp procentowych w tym roku to możliwy do realizacji scenariusz, a gospodarka w najbliższych kwartałach powinna wrócić na ścieżkę wzrostu - przyznał wczoraj wieczorem Eric Rosengren z oddziału FED w Bostonie. Jego zdaniem Rezerwa Federalna powinna w najbliższych miesiącach rozważyć decyzję o redukcji bilansu, choć proces ten powinien przebiegać stopniowo. Rosengren uważa, że FED powinien w swoich działaniach uwzględnić ryzyko przegrzania się gospodarki, a ta nie potrzebuje dodatkowych działań stymulacyjnych.

W ostatnim miesiącu nie ma silniejszej waluty G-10 niż funt. GBP/USD jest blisko 1,30, prawdziwy wystrzał zaliczył w ostatnich tygodniach GBP/JPY. Skrajnie pozytywny sentyment względem brytyjskiej waluty widać szczególnie wyraźnie na rynku opcji walutowych. Od czasu referendum w czerwcu ubiegłego roku pozycjonowanie na korzyść funta na wspomnianych dwóch parach walutowych nie było bardziej ekstremalne. Rodzi to silne wątpliwości, czy silny trend może być jeszcze w najbliższym czasie kontynuowany.

Mario Draghi wystąpił wczoraj w holenderskim parlamencie i zaprezentował tam swoje typowe stanowisko. To znaczy: owszem, zapewnił, że sytuacja gospodarcza Eurolandu się poprawia, a także, że polityka EBC była przez całe lata sluszna i pomogła w osiągnięciu owego 'recovery', ale jednocześnie podkreślił, iż za wcześnie na mówienie o sukcesie. Wciąż trzeba stosować dodatkowe narzędzia i utrzymywać akomodacyjne podejście.

Czwartkowy, poranny handel na rynku walutowym nie przynosi większych zmian na wycenie złotego. Warto jednak zwrócić uwagę na spadek kursu CHF/PLN do najniższego poziomu od września 2015. Polska waluta kwotowana jest na rynku następująco: 4,2093 PLN za euro, 3,8731 PLN wobec dolara amerykańskiego, 3,8384 PLN względem franka szwajcarskiego oraz 5,0160 PLN w relacji do funta szterlinga. Rentowności polskiego długu wynoszą 3,406 proc.

Zapoczątkowane na początku ostatniej dekady kwietnia zwyżki USDJPY doprowadziły w ostatnich dniach do testowania spadkowej linii trendu rysowanej poprzez szczyty z 3 stycznia i 10 marca b.r. Pierwsze próby jej złamania nie były udane, ale jednocześnie USDJPY nadal pozostaje w krótkoterminowym kanale wzrostowym - dzisiaj było testowane jego dolne ograniczenie, ale nie doszło do jego złamania. Dzienne wskaźniki są mocno wykupione, ale nie generują sygnałów sprzedaży (nie ma też negatywnych dywergencji z kursem).

W najbliższych dniach warto będzie śledzić wypowiedzi członków FED - zwłaszcza, że będzie ich wiele - które mogą usankcjonować te oczekiwania.

Macron odniósł zdecydowane zwycięstwo w drugiej turze wyborów prezydenckich, ale odpowiedź rynków na taki scenariusz jest skromna. W końcu z rynku opcji czy rynku długu całość premii za ryzyko polityczne została wymazana już po I turze.

Wydarzeniem początku tygodnia na rynkach finansowych jest spodziewane zwycięstwo E. Macrona w II turze wyborów prezydenckich we Francji. Centrysta uzyskał ok. 65 proc. procent głosów (vs 35 proc. dla Marie Le Pen), a więc więcej niż wskazywały wcześniejsze sondaże. Na rynku obserwujemy jednak lekką realizację zysków i oddalenie się kursu eurodolara od 6-miesięcznych szczytów.

Emmanuel Macron wygrał francuskie wybory prezydenckie, uzyskując w drugiej turze blisko 2/3 głosów. Marine Le Pen przegrała. Le Pen i Macron nie różnią się aż tak bardzo, jak chciałby to widzieć polityczny establishment Republiki. Le Pen opowiada się jednak silnie przeciwko NATO, Strefie Euro i UE.

Procesowanie AHCA może być długie i raczej nie będzie przedmiotem rozważań uczestników rynków finansowych, których za kilka miesięcy bardziej będą interesować aspekty podatkowe. Chociaż może być to traktowane jako pewien wyznacznik możliwości legislacyjnych ustaw Trumpa.

Przed nami jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń ostatnich tygodni, czyli druga tura wyborów we Francji. Wynik wydaje się być już rozstrzygnięty, choć biorąc pod uwagę wydarzenia z zeszłego roku, niespodzianka, nawet ta negatywna jest oczywiście bardzo możliwa. Oprócz francuskich wyborów rynek będzie zwracał uwagę przede wszystkim na dzisiejsze dane z amerykańskiego rynku pracy, które powinny wypaść zdecydowanie lepiej po rozczarowaniu z zeszłego miesiąca.

Przewagą 217 do 213 głosów Izba Reprezentantów zatwierdziła ustawę, która znosi system opieki zdrowotnej zwany Obamacare, a właściwie zastępuje go prezydenckim projektem zwanym potocznie Trumpcare. Rzecz jest istotna z dwóch powodów.

Wstępne dane na temat wzrostu PKB w USA w pierwszym kwartale mogą okazać się figurą dnia i zaważyć na pozycji dolara w końcu tygodnia.

ECB niewiele zmienił w swoim przekazie, co zabrało nieco pary z EUR, ale pozytywny sentyment po pierwszej turze wyborów we Francji dalej pozostaje. Dziś wstępne szacunki CPI z Eurolandu nie powinny rozczarować. Za to przy odczytach PKB z Wielkiej Brytanii, Kanady i USA ryzyka przeważają po negatywnej stronie.

Mario Draghiemu, ponownie udało się ostudzić entuzjazm rynku wobec europejskiej waluty. Pomimo poprawy odczytów makroekonomicznych w strefie euro, prezes EBC przekonuje, że na ten moment nie ma podstaw do dyskusji o możliwości ograniczenia luzowania. Pytanie tylko, jak długo będzie mu się udawała ta sztuka.

Wydarzeniem ostatnich godzin na rynkach było zakończenie posiedzenia EBC. Zgodnie z oczekiwaniami nie doszło do zmiany stóp. Część inwestorów obstawiała jednak lekkie zaostrzenie komunikatu i stanowiska M. Draghiego po wstępnym ograniczeniu ryzyka politycznego w Europie (po I turze wyborów we Francji oraz wyborach w Holandii).

Dziś rano eurodolar pozycjonuje się przy 1,0865. Na razie nie ma wielkich zmian w porównaniu z wczorajszym popołudniem czy wieczorem. Macron kilka dni temu ustawił wykres wysoko, Trump trochę go obniżył, a Mario Draghi okazał się prawie neutralny.