komentarz (strona 35 z 380)

Z rynkowego punktu widzenia brak jest istotniejszych ruchów na rynku, zarówno globalnym jak i PLN.

Końcówka roku mija pod znakiem ograniczonej płynności i aktywności.

Polska waluta daje z siebie wszystko.

Przedostatnia sesja handlu w tym roku nie przynosi żadnych zwrotów akcji - dolar nadal słabnie, tak jak to miało miejsce w ostatnich dniach. Malejąca aktywność może zachęcać do bardziej przypadkowych ruchów, ale nie odwróci trendu.

Koniec roku to dobry czas na pewnego rodzaju podsumowania. Rzadko mówi się o polskim złotym w kontekście światowych rynków, chociaż nasza waluta wyjątkowa odznaczyła się w tym roku wśród dużej ilości inwestorów za sprawą sporej siły. Czego można spodziewać się po złotym, polskiej gospodarce oraz polityce monetarnej w przyszłej roku wobec zmieniających się realiów?

Wydarzeniem ostatnich godzin na rynkach finansowych jest dalszy spadek rentowności amerykańskich papierów dłużnych. Oprocentowanie obligacji 2-letnich znajduje się już 10pb. od ATL. Z jednej strony ruchy te tłumaczyć można FED'em i zmianami w portfelach na koniec roku. Pojawiają się jednak również głosy mówiące o potencjalnym sygnale przyszłych problemów gospodarczych.

Rynki pracują, choć można mniemać, że duża część analityków, bankowców, a nawet indywidualnych inwestorów wzięła sobie dodatkowe wolne. Ten trzydniowy, przejściowy czas - przed weekendem, po którym (pomijając pierwszy i - gdzieniegdzie - drugi dzień stycznia) wszystko wróci do normy, jest wykorzystywany do osłabiania dolara.

Wydawało się, że w grudniu inwestorzy dostaną wystarczającą liczbę argumentów do kupna amerykańskiej waluty.

Wczoraj Kongres zdołał się porozumieć w kwestii rozwiązania pomostowego, jakim jest krótkoterminowe finansowanie dla instytucji państwowych do 19 stycznia - dzięki temu nie dojdzie jutro do paraliżu, chociaż lepszą informacją byłoby załatwienie tej sprawy na kilka, lub kilkanaście miesięcy poprzez wyraźne podniesienie limitu zadłużenia.

Eurodolar pozycjonuje się dziś rano na 1,1860. W nocy schodził nawet i do 1,1830. Wydaje się więc, że mamy do czynienia z pewną próbą skorygowania ostatnich wzrostów wykresu, ale równocześnie z próbą powstrzymania tego procesu.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło podtrzymanie popytu na złotego na relatywnie płytkim rynku. W konsekwencji w ujęciu YTD (od początku roku) złoty „prześcignął” koronę czeską i jest obecnie najmocniejszą walutą 2017r. wobec dolara amerykańskiego.

Wcześniej Biały Dom obiecywał, że dojdzie do tego jeszcze przed Gwiazdką, to teraz wygląda na to, że prezydent próbuje politycznie grać tą ustawą.

Brak krótkoterminowej reakcji na rynku nie wyklucza jednak pogorszenia się nastrojów.

Na razie eurodolar z rejonów typu 1,1880 – 1,19 wraca do 1,1860-65.

Ustawa podatkowa w USA jest na ostatniej prostej, ale ten fakt nie jest szczególnym wsparciem dla dolara. Uczestnicy rynku mają cały czas w pamięci ubiegłotygodniowe posiedzenie FED na którym stwierdzono, że dodatkowy bodziec fiskalny nie będzie miał wpływu na szacunki inflacji, oraz spodziewaną ścieżkę podwyżek stóp procentowych.

Listopad okazał się zaskakująco dobrym miesiącem w polskiej gospodarce sprawiając, że tempo wzrostu PKB w ostatnim kwartale może być ponownie bliskie 5 proc. Dobre dane, ale też korzystne nastroje na rynkach globalnych ponownie umocniły złotego.

Saga związana z przyjęciem przez Kongres reformy systemu podatkowego trwa. Wczoraj Izba Reprezentantów zaakceptowała projekt. Dziś głosowanie w Senacie i … ponowne w izbie niższej. Wszystko przez fakt, że senatorowie chcą usunąć trzy zapisy i delikatnie zmodyfikować kształt pakietu cięć. Wszystko wskazuje jednak na powodzenie, co może stać się umiarkowanie pozytywnym bodźcem dla dolara. Rynek jest już całkowicie uśpiony w przedświątecznym marazmie.

Optymizm związany z ustawą podatkową USA napędza wzrosty indeksów giełdowych, ale na FX panuje flauta.

Lokalnie dane z krajowego rynku pracy nie wstrząsnęły rynkiem.

W poniedziałek rano dolar nieznacznie traci, ale jest to korekta obserwowanego umocnienia z piątkowego wieczora. Mimo słabszych odczytów makro nt. indeksu NY FED Mfg., czy też pewnego rozczarowania dynamiką produkcji przemysłowej, dolar został wsparty spekulacjami nt. Marka Rubio, którego udało się przekonać do głosowania za ustawą podatkową.

Pierwsze takty nowego tygodnia przynoszą spokojny handel na rynkach finansowych. Na głównych parach walutach respektowane są dotychczasowe zakresy wahań z dolarem nieco pokrzepionym finalnymi pracami nad ustawą podatkową, podczas gdy na jenie ciąży ujemna korelacja z rosnącym rynkiem akcji. Złoty dalej dryfuje w korytarzu 4,1950-4,2250 na tle gołębich sygnałów z RPP.

Przed nami ostatni pełny tydzień handlu na rynkach finansowych w tym roku. Najbliższe dni będą obfitowały również w wiele istotnych publikacji makroekonomicznych płynących z polskiej gospodarki, niemniej jednak to kwestia reformy podatkowej w USA powinna grać pierwsze skrzypce.

W piątek obserwowaliśmy lekkiego podbicie kwotowań PLN oraz nieco droższy dług w ślad za rynkami bazowymi. Miniony tydzień, choć przyniósł posiedzenia kluczowych instytucji centralnych nie wpłynął znacząco na handel na walutach EM, w tym PLN. Po posiedzeniach FED&ECB uwaga rynków przesuwa się na temat reformy podatkowej w USA. Wedle weekendowych informacji amerykański Kongres powinien we wtorek aprobować ostateczny kształt ustawy, która pod koniec tygodnia miałaby zostać podpisana przez D. Trumpa.

Sytuację, jaka panuje na eurodolarze, dość szczegółowo opisaliśmy pod koniec minionego tygodnia roboczego, w piątek wieczorem. Ów tydzień był szczególny, bo mieliśmy posiedzenia dwóch kluczowych banków centralnych, tj. Rezerwy Federalnej i EBC. W przypadku Fed sprawa była wyjątkowo istotna, bo dokonano podwyżki stóp (przy dwóch głosach sprzeciwu) oraz zaprezentowano prognozy na przyszłe lata.

Dzisiaj dolar wypada słabo - pozytywny wizerunek po wczorajszych danych nt. sprzedaży detalicznej, został przyćmiony przez spekulacje nt. „buntu” dwóch senatorów, który nasilił obawy przez zaplanowanymi na przyszły tydzień głosowaniami nad ostateczną wersją ustawy podatkowej oddzielnie przez obie izby Kongresu.