minister środowiska (strona 2 z 2)

Brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd przepisów postępowania powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079 ze zm./ wiąże kwestie ochrony krajobrazu z zaspokajaniem potrzeb związanych z masową turystyką i wypoczynkiem, przy czym inwestycja telefonii komórkowej jako należąca do inwestycji celu publicznego, a więc istotna nie tylko dla potrzeb turystyki czy wypoczynku, ale także zapewnienia koniecznej łączności chociażby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, wymaga dogłębnej analizy nie tylko w świetle ustawy o ochronie przyrody, ale także szczegółowych unormowań miejscowych w przedmiocie ochrony przyrody.

Stosownie do treści art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw /Dz.U. nr 162 poz. 1692/ do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia życie tej ustawy zachował moc obowiązywania między innymi art. 160 Kpa. Oznacza to, że dla dochodzenia roszczeń w związku ze szkodą spowodowaną wydaniem decyzji nadal obowiązuje tryb postępowania administracyjnego, a rozpoznanie sprawy przed sądem powszechnym możliwe jest dopiero po wydaniu merytorycznego orzeczenia przez organ administracji, gdy strona niezadowolona z tego rozstrzygnięcia wystąpi z powództwem.

Opłata eksploatacyjna, o której mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze /Dz.U. nr 27 poz. 96 ze zm./, odnosi się do tego rodzaju wydobytej kopaliny, na której wydobycie przedsiębiorca uzyskał wymagane prawem zezwolenie /koncesję/.

Przedmiotem skargi kasacyjnej może być tylko orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i to rozstrzygnięcie zawarte w sentencji, czy to wyroku, czy też postanowienia, a nie akt lub czynność organu administracji publicznej, czy też orzeczenie Sądu, jakie w ocenie strony skarżącej winno być jeszcze zawarte w zaskarżonym orzeczeniu Sądu. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jako sądem II instancji, nie jest co do zasady powtórnym rozpatrzeniem sprawy.

Stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, musi być powiązane z oceną, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie administracyjne przed wniesieniem skargi.

Jeśli w toku postępowania okaże się, że okreslone dokumety, w których żądano od strony okazały sie zbędne to organ administracji winien w uzasadnieniu decyzji wskazać okoliczności które spowodowały, że dokumenty te stały się zbędne lub przyznać, iż popełnił błąd żądając tychże dokumentów. Brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia sie do tej kwestii narusza zasadę pogłebiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również godzi w zasadę pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli.

Z treści art. 5 pkt 14 i pkt 29 ustawy o ochronie przyrody wynika, iż przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem postanowienia na podstawie art. 53 yst. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ocena, czy planowane przedsięwzięcie zlokalizowane na terenie otuliny parku narodowego może być zrealizowane, mając na uwadze potrzebę ochrony parku oraz, gdy jest to możliwe, czy konieczne jest zachowanie określonych warunków szczególnych, aby ochronę tą zapewnić. Zakazy dotyczące realizacji przedsięwzięć na terenie parku narodowego nie odnoszą się wprost do terenu jego otuliny, tworzonej na zasadzie art. 11 ust. 1 ustawy, o ochronie przyrody. Nie wynika stąd, iż realizacja przedsięwzięć na terenie otuliny nie jest objęta określonymi ograniczeniami. Wynikają one z samego celu ustanowienia otuliny nie są zaś normatywnie skatalogowane. Dopiero ocena okoliczności faktycznych, w kontekście celów funkcjonowania otuliny, może stanowić uzasadnienie zajetego stanowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez dyrektora parku narodowego, na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O ile kwestie warunków realizacji przedsięwzięcia (kubatury, formy architektonicznej itp.) miały znaczenie w sprawie, organ uzgadniający powinien był wskazać warunki realizacji przedsięwzięcia, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przesztrzennym, a organ orzekający w sprawie w postępowaniu głównym uwzględnia te warunki w treści decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Procedura uzgodnień (art. 54 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), dotyczy etapu legalizacji przedsięwzięcia, gdy wskazywane są przez inwestora jego istotne cechy, wymagane dla ustalenia warunków zabudowy (art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 wskazanej ustawy). O ile z punktu widzenia obowiązujących zakazów, dotyczących obszarów chronionych, istotne znaczenie mogą mieć rozwiązania techniczne, które na tym etapie nie muszą być wskazywane we wniosku inwestora, organ uzgadniający powinien mieć to na uwadze określając warunki realizacji przedsięwzięcia, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ orzekający w sprawie w postępowaniu głównym uwzględnia te warunki w treści decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalając warunki organ uzgadniający powinien mieć na uwadze, iż nie mogą stanowić one powtórzenia treści obowiązujących regulacji, lecz powinny być one stosownie szczegółowe. W przypadku obszarów chronionego krajobrazu, może to dotyczyć zarówno wymagań odnośnie zastosowania rozwiązań technicznych jak i kwestii architektonicznych (cechy i parametry zabudowy z uwagi na ochrone krajobrazu). Dokonywane uzgodnienie dotyczy wyłącznie konkretnego przedsięwzięcia o cechach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (jego parametry bywają wskazane również w projekcie decyzji), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w postanowieniu uzgadniającym a następnie w treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. O ile uzgodnienie jest możliwe przy zachowaniu warunków nie wskazancyh we wniosku inwestora (ze wzgledu na zakres wymaganej szczegółowości informacji), warunki takie, jako wynikajace z przepisów szczególnych, powinny zostać określone przez organ uzgadniający.

Statut nadany przez Ministra Środowiska Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Srodowiska i Gospodarki Wodnej jest aktem wewnętrznym, stanowionym przez właściwego Ministra. Nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, w myśl zarówno powołanego przepisu konstytucji (art. 184) jak i przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 par. 2 pkt 4). Właściwość sądów administracyjnych nie jest określona klauzulą generalną (tak jak właściwości sądów powszechnych), sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji publicznej w zakresie określonym przez Konstytucję i ustawy i nie mieści się w jej ramach kontrola aktów ogólnych, wewnętrznych, stanowionych przez organy centralne.

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm.) jest ustawą szczególną w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. a przepis art. 44 ust. 2 tej ustawy, mający charakter przepisu przejściowego, jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 1 ust. 1 (in fine) ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z powyższym, w oparciu o ten przepis nalezy ustalać właściwość organów do rozpatrywania spraw administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 ze zm.), będących w toku (wszczetych przed dniem 1 stycznia 2006 r. i niezakończonych decyzja ostateczną przed tą datą.

Nie można podzielić poglądu, iż określając warunki realizacji przedsięwzięcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 56 ustawy - Prawo ochrony środowiska), właściwy organ administracji może określać jedynie wymagania wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów szczególnych. Celem prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest m.in. analiza sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko (art. 47 pkt 2 ustawy), co znajduje odzwierciedlenie w treści stosownej decyzji (art. 56 ust. 2 pkt 2). W kontekście usuwania drzew czy prowadzenia prac ziemnych nie chodzi więc o przywołanie zakazów wynikających ex lege, lecz przeanalizowanie celowości wprowadzenia konkretnych ograniczeń, uwzględniając zasadę zrównoważonego rozwoju czy ogólnych celów ochrony przyrody. Z treści art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska przywołanejregulacji nie można wywieść ogólnego zakazu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć infrastrukturalnych stanowiących odrębne części większych zadań inwestycyjnych. Nie jest naruszeniem wskazanego przepisu ustawy dokonywanie oceny poszczególnych przedsięwzięć, w rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, o ile stanowią one naturalnie wyodrębnione inwestycje będące częścią realizowanego w określonym horyzoncie czasowym zadania. Jednak, w toku postępowania, oceniając zakreś oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia , należy miec na uwadze przewidywaną kumulację uciążliwości związaną z dalszymi zaplanowanymi w przyszłości działaniami inwestycyjnymi, bezpośrednio powiązanymi funkcjonalnie z aktualnie realizowanym przedsięwzięciem.

Pozwolenie zintegrowane, o którym stanowi art. 201 ust. 1, 202, 211, 376 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska nie jest pozwoleniem na prowadzenie fermy ani też decyzją lokalizacyjną, ponieważ dotyczy instalacji wybudowanej i użytkowanej.

"Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsiewizięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (art. 56 ust. 9 ustawy prawo ochrony środowiska)

W związku z tym, iż na etapie wydania zaskarżonych przed sądem I instancji postanowień obszar "Ostoja Popradzka" był obszarem projektowanym, mogłoby doń mieć zastosowanie jedynie art. 33 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody.

Ponieważ przepis art. 82 ust. 3 pkt 3 ma charakter normy fakultatywnej, w myśl art. 7 k.p.a. wydanie nakazu usunięcia drzew, o ile strona sprzeciwia się wykonaniu takiej czynności, jest możliwe wyłącznie, gdy nie zachodzą przesłanki do wyrażenia zgody na odstępstwa od zakazu nasadzeń, w myśl art. 83 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo wodne

Prawospólnotowa wykładnia przepisów art. 52 i 56 ust.1 ustawy o ochronie przyrody oraz par. 6 rozporządznia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną, przemawia za takim ich rozumieniem, iż do zwierząt objętych ochroną gatunkową a urodzonych w hodowanych w niewoli mają zastosowanie wszystkie zakazy z art. 52 ustawy o ochronie przyrody, a odstępstwo od nich wymaga wydania stosownych zezwoleń zgodnie z jej art. 56 ust. 1

Wojewódzki konserwator zabytków w odniesieniu do niniejszego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego realizacji wydano przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne posiadał odrębną kompetencję do powstrzymania, dostosowania lub odwrócenia skutków działań, które w myśl art. 36 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, a podjęcie tych działań wymagało uzyskania jego pozwolenia. Tak uregulowana kompetencja czyni z wojewódzkiego konserwatora zabytków organ orzekający w sprawie, współdecydujący o możliwości realizacji zamierzonej inwestycji, a nie stronę postępowania, w ramach którego wydano kwestionowane pozwolenie wodnoprawne.

Obowiązek wezwania w mysl art. 195 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska jest z woli prawodawcy dodatkową sui generis czynnością procesową, która musi poprzedzać wydanie orzeczenia w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. Samo wezwanie, z mocy ustawy, nie kształtuje praw i obowiązków strony. Jego zasadność może być kwestionowana w toku postępowania prowadzacego do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia (dotyczy to wszelkich kwestii ujetych w wezwabniu, jak wskazanie faktycznego naruszenia stosownych wymagań, wyznaczenia stosownego terminu do usunięcia naruszania).

Uzyskanie - w opraciu o ort. 190 ustawy Prawo ochrony środowiska - decyzji przenoszącej prawa i obowiązki wynikające z udzielonego pozwolenia zintegrowanego nie stoi na przeszkodzie mozliwości wnioskowania o dokonanie późniejszej zmiany warunków tego pozwolenia zintegrowanego w terminie jego obowiązywania, w zakresie wynikających z niego praw i obowiązków. Dopuszczalność dokonania żądanych zmian winna być jednak rozpatrywana, w kontekście obowiązujących przepisów, w tym przepisów prawa wspólnotowego, podobnie jak ma to miejsce odnośnie pozwoleń, z których prawa nie były przenoszone.

Minister środowiska Andrzej Kraszewski zadeklarował chęć kontynuacji prac swojego poprzednika prof. Macieja Nowickiego nad powiększaniem Białowieskiego Parku Narodowego - poinformowała PAP rzeczniczka resortu Magdalena Sikorska.

# dochodzą szczegóły i wypowiedzi samorządowców #

Minister środowiska prof. Maciej Nowicki ma nadzieję, że jeszcze w tym roku dojdzie do powiększenia Białowieskiego Parku Narodowego (BPN). Zastrzegł, że potrzebna jest do tego zgoda samorządów z regionu Puszczy Białowieskiej.