minister rolnictwa i rozwoju wsi

Dopytam odpowiednie służby o opisywaną sprawę. To się wydaje dość szokujące - wiceminister rolnictwa Michał Kołodziejczak komentuje ustalenia Wirtualnej Polski dotyczące nieprawidłowości na należącej do brata najbogatszego Polaka fermie bydła w Wielkopolsce.

Czesław Siekierski został powołany na funkcję ministra rolnictwa i rozwoju wsi. Polityk Polskiego Stronnictwa Ludowego może pochwalić się najwyższą emeryturą spośród wszystkich polskich parlamentarzystów.

Rozliczenia polityczne, budżet, drożyzna - to jedno. Wśród najtrudniejszych wyzwań dla nowego rządu jest też jednak poprawa sytuacji polskiej wsi. Politycy opozycyjnej koalicji w rozmowie z money.pl jednym tchem wymieniają najpilniejsze potrzeby i typują nazwisko nowego ministra rolnictwa.

Jeżeli według przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej (dekret PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm. i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) przejęciu na cele reformy rolnej podlegały nieruchomości ziemskie, to nie dotyczyło to wszelkich innych rodzajowo nieruchomości.

Do sposobu liczenia terminów przy składaniu wniosków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych towarów pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Węgierskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Bułgarii /Dz.U. nr 228 poz. 1904 ze zm./ stosuje się przepisy art. 12 /w tym jego par. 6/ ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./.

Skarga kasacyjna wnoszona przez adwokata lub radcę prawnego nie może być odrzucona na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) z tego tylko powodu, że opłata stała od tej skargi została uiszczona na rachunek bankowy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ziemię rolną na Mazurach chce kupić Chińczyk, mający prawo stałego pobytu w Polsce. Sprzeciwił się temu Minister Rolnictwa. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił odmowne decyzje i wniosek będzie rozpatrywany ponownie. Stosownie do art. 107 par. 3 w związku z art. 126 Kpa uzasadnienie postanowienia winno zawierać między innymi wskazanie dowodów, na których organ się oparł ustalając stan faktyczny.

Zgodnie z art. 95 par. 2 Kodeksu cywilnego wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego

O charakterze art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego /Dz.U. nr 17 poz. 71 ze zm./ świadczy cel wynikający z określenia przedmiotu omawianej ustawy "uporządkowania niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego". Potrzeba uregulowania deklarowanego wyżej celu zachodziła natomiast wówczas, gdy władanie przez Państwo nieruchomością nie było oparte na tytule prawnym.

Strona wnosząca skargę kasacyjną, po jej wniesieniu, nie ma już możliwości zmieniać lub uzupełniać /poszerzać/ samych podstaw kasacji, co najwyżej może "przytaczać nowe uzasadnienie" tych podstaw, co wynika z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Ustawodawca nie wprowadził obowiązku składania wniosków do organów administracji publicznej za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika /w tym wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji, a więc inicjujących postępowanie nadzwyczajne na wniosek strony/. Podobnie nie ma konieczności składania odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za pośrednictwem adwokata, czy też radcy prawnego. W tej sytuacji w razie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania na organie administracji publicznej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zapisaną w art. 7 Kpa oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa unormowaną w art. 8 tego Kodeksu, spoczywa obowiązek wyjaśnienia, jakie w istocie żądanie zgłosił obywatel.

Prowadzenie działalności rolniczej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.U. 2003 nr 64 poz. 592/, jest nią prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Niezasadne jest więc twierdzenie skarżącej, która powołując się na definicję działalności rolniczej określoną w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ uznaje, za taką przechowywanie /w ramach sprzedaży owoców oraz warzyw/ roślin przez okres 30 dni, kiedy następuje ich biologiczny wzrost.

Przepisy ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców /Dz.U. 2004 nr 167 poz. 1758/ nie zakreślają merytorycznego zakresu oceny Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ale jest rzeczą oczywistą, iż dotyczyć ona powinna tych aspektów sprawy, które wiążą się z zadaniami organu orzekającego, czyli w tym konkretnym wypadku szeroko pojętymi zagadnieniami z zakresu kształtowania ustroju rolnego państwa. Taki zakres badania wniosku przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wyznacza art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej /Dz.U. 2003 nr 159 poz. 1548 ze zm./, zgodnie z którym dział rozwój wsi obejmuje m.in. sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Minister obligowany jest więc dokonać oceny zamiaru wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności pod kątem gospodarki rolnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oparł się na kryterium zgodności planowanych inwestycji z interesami rolnictwa /racjonalnej gospodarki rolnej/, przy uwzględnieniu rolnego charakteru objętych wnioskiem nieruchomości. Nie ma znaczenia, że na chwilę obecną nieruchomość nie jest przez jej właścicieli wykorzystywana na cele rolnicze. O rolniczym charakterze gruntu przesądza bowiem jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób jego aktualnego wykorzystywania.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając jako organ współdziałający na podstawie art. 1 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców /Dz.U. 1996 nr 54 poz. 245 ze zm./ i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest uprawniony na podstawie art. 7 Kpa do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.U. nr 64 poz. 592/.

Przepis par. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz.U. nr 10 poz. 51 ze zm./, może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. "e" dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz.U. 1945 nr 3 poz. 13 ze zm./.

I. W sytuacji gdy zaginęły akta sprawy niezbędne ro rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postępowanie nieważnościowe powinno być zawieszone do czasu odtworzenia tychże akt. II. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera wprawdzie przepisów normujących postępowanie w sprawie adtworzenia zaginionych akt lub ich części, jednak z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w takiej sytuacji należy posiłkowo stosować przepisy kodeksu postępowania cywilnego.

1. Pojęcie "odpowiednie tereny" w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit d dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej obejmuje tylko tereny zabudowane ale i niezabudowane w tym i takie które nie mają charakteru rolnych. 2. Nie jest rolą sądów poszukiwanie takich reguł wykładni, które prowadzą do interpretacji przepisów w istocie zmieniających ich treść i to nawet wtedy gdyby towarzyszyłyby temu szczytne cele i obiektywnie słuszna chęc naprawienia krzywd których źródłem było dawne prawo. Takie krzywdy może naprawić tylko współczesny ustawodawca orzyjmując stosowne rozwiązania legislacyjne.

Przejęcie przez Państwo na własność przedsiębiorstwa, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie obejmowało przejęcia własności nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osoby trzeciej.

zgodnie z art.9a ustawy o gospodarce nieruchomosciami organem wyższego stopnia, który zgodnie z art.157 § 1 kpa jest właściwy do stwierdzenia nieważnościdawnych decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości na podstawie art.25 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 o uwłaszczeniu i uregulowaniu niektórych spraw związanych z reformą i osadnictwem jest wojewoda.

lasy i grunty leśne wchodzące w skład majątków ziemskich podlegających przejęciu na cele reformy rolnej na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51) nie przechodziły, co do zasady, na własność Państwa na podstawie tego dekretu, lecz podlegały przejęciu na własność Państwa z mocy prawa o ile spełniały kryteria określone w dekrecie z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz 82).

Nieruchomości leśne, nieprzeznaczone do produkcji rolnej, stanowiące część nieruchomości ziemskiej mogły być wyłączone z pod dzialania dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945r, nr 3, poz. 13 ze zm.) na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. (Dz. U. nr 10, poz. 51). Lasy i grunty leśne, o ile nie przekraczały 25ha, przeszły ex lege na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 1 dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. nr 15, poz. 82)

Związanie organu zajmującego w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowisko odnośnie zasadności przeznaczenia gruntów rolnych na inne cele, na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gmin w tym zakresie, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy postanowienia tego dokumentu czynią zadość wymaganiom ustawowym, w kontekście zapewniania stosownej ochrony dobra, jakim są grunty rolne wysokiej klasy bonifikacyjnej. Możliwe jest wyrażenie zgody na przeznaczenie inne niż na cele produkcji rolnej gruntów, nawet wysokich klas bonifikacyjnych, o ile utraciły one rolniczą użyteczność. Może to jednak mieć miejsce wyłącznie w przypadkach obiektywnych przeszkód dla uprawy gruntów (np. rozproszenie małych areałów pomiędzy terenami zabudowy) nie zaś w związku z uznaniem przez właściciela, iż dalsza produkcja jest z punktu widzenia jego subiektywnego interesu mniej zasadna niż np. wykorzystanie nieruchomości jako działki budowlanej. Bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy istnieją przesłanki przeznaczenia na cele nierolne gruntów o wysokiej jakości, w kontekście istnienia użytków o gorszej produkcyjności, w celu zaspokojenia okeślonych potrzeb gminy (np. pozyskiwania terenów mieszkaniowych), w odniesieniu do przyjetych granic projektu planu zważywszy, iż można generalnie nim objąć także wybrane małe obszary.

1. Celem decyzji o tzw. odrolnieniu nie jest związanie organu planistycznego co do sposobu ustalenia przeznaczenia danego terenu. Nie jest on też wyznacznikiem dla udzielenia owej zgody. Decyzja ta zezwala jedynie na zmianę przeznaczenia danego (dotychczas rolnego) terenu na nierolniczy, bez wskazywania na jego nowe, konkretne przeznaczenie. Nie może więc skutkować zmianą przeznaczenia danego terenu, dotychczas rolnego, na np. zabudowę rekreacyjną, skoro nie określa docelowego przeznaczenia byłego terenu rolnego. 2. Stąd też elementem istotnym, w którego kontekście należałoby rozpatrywać zaistnienie powagi rzeczy osądzonej nie jest wskazany we wniosku złożonym w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zamierzony sposób przeznaczenia w planie danego obszaru.

Niezakwestionowanie przez wojewódzki sąd administracyjny ważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), w tym właściwości organu do jej wydania w sprawie , powoduje niedopuszczalność wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, o jakim mowa w art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., w toku ponownego rozpatrywnaia sprawy.