Spłacają dług wobec ZUS, ale kwoty nie maleją. Kontrowersyjny kruczek

Jak opisuje Wyborcza.biz, jeden z przedsiębiorców działających na umowie B2B wpłacił już 19 tys. zł z 70 tys. zł zadłużenia, ale mimo to dalej ma do spłaty 70 tys. zł. Kolejny dłużnik przez cztery lata przekazał Zakładowi 30 tys. zł, lecz w rozliczeniu nie odnotowano zmniejszenia należności.

Mechanizm dotyczy także większych zobowiązań. Pani Maria prowadziła z mężem firmę przez ponad 20 lat. Gdy mężczyzna poważnie zachorował, przedsiębiorstwo przestało regularnie realizować zlecenia. Po jego śmierci pozostał dług wobec ZUS sięgający ok. 350 tys. zł, obejmujący niezapłacone składki i odsetki.

Kobieta poprosiła o rozłożenie należności na raty. Zakład zaproponował umowę na rok – 11 rat po 3,6 tys. zł i ostatnią na ponad 310 tys. zł. Wobec niemożliwości spłaty kobieta aneksowała umowę na kolejny rok. Do kwoty doliczono blisko 20 tys. zł opłaty prolongacyjnej. Pani Maria usłyszała, że w razie problemów z końcową wpłatą będzie można podpisać kolejny aneks, a później kolejny itd.

Mówiłam im, że nie po to rozkładam dług na raty, aby ostatnia rata wynosiła tyle, co cały dług. Przecież nie będę mogła w ciągu miesiąca spłacić ponad 300 tys. zł. Wtedy mnie uspokoili: "Nie ma się czym martwić, w umowie będzie zapisane, że w razie niemożliwości spłaty ostatniej raty podpisujemy aneks i tę ostatnią ratę znów rozkładamy na 12 rat w podobnych proporcjach: 11 rat niewielkich i ostatnią, obejmującą większość zadłużenia" – relacjonuje dziennikowi kobieta.

W ten sposób przez cztery lata zapłaciła za aneksy ok. 150 tys. zł opłat prolongacyjnych. To znacznie więcej niż wyniosła spłata ponad 100 tys. zł należności w ratach. Początkowy dług w wysokości 350 tys. zł nadal jednak pozostał na tym samym poziomie.

Układ ratalny zrzuca formalnie z firmy łatkę dłużnika. Dzięki temu może uczestniczyć w przetargach publicznych. ZUS umarza wtedy z ustawowych odsetek, ale pobiera opłatę prolongacyjną. To swoisty koszt odroczenia terminu płatności.

Zdaniem eksperta plan spłat powinien jednak uwzględniać realne możliwości finansowe przedsiębiorcy. – Mam wrażenie, że unikanie rozkładania spłaty w umowie na dłuższy okres i planowanie spłaty na jedenaście równych, możliwych do udźwignięcia rat z ostatnią ratą niemożliwą do spłaty stanowi naruszenie tego ustawowego nakazu – ocenił dr Tomasz Lasocki, specjalista od ubezpieczeń społecznych i wykładowca Politechniki Warszawskiej. W jego ocenie konstrukcja z gigaratą, niemożliwą do udźwignięcia, stanowi zaprzeczenie intencji ustawodawcy.

Źródło: wyborcza.biz