Niemiecki przemysł stalowy walczy o przetrwanie. Ma jeden postulat

Przed tak zwanym narodowym szczytem stalowym w Salzgitter w Dolnej Saksonii senator ds. gospodarki Hamburga Melanie Leonhard (SPD) wezwała do lepszego wykorzystania prądu z wiatru, podaje agencja dpa. – Wiatr wieje, prąd jest. Brakuje jeszcze rozbudowy sieci, nowych stref cenowych dla energii elektrycznej i lepszego pomysłu na opłaty sieciowe – mówiła Leonhard, cytowana przez swojego rzecznika.

Według niej przemysł podstawowy i firmy energochłonne potrzebują konkurencyjnych cen prądu, ale nie pomogą im pojedyncze działania protekcjonistyczne. – Zamiast tego potrzebujemy wreszcie od Ministerstwa Energii trwałego rozwiązania w sprawie rozbudowy sieci, żeby energia ze źródeł odnawialnych z północy Niemiec docierała do przemysłu po przystępnej cenie – podkreśliła.

W poniedziałkowym spotkaniu mają wziąć udział m.in. premierzy krajów związkowych, w których działa przemysł stalowy: Dolnej Saksonii Olaf Lies (SPD) i Nadrenii Północnej-Westfalii Hendrik Wüst (CDU), a także wiceprzewodniczący związku IG Metall Jürgen Kerner. Przemówienie wygłosi federalna minister gospodarki Katherina Reiche (CDU).

To nie pierwszy taki szczyt. Rok temu kanclerz Friedrich Merz zaprosił do Urzędu Kanclerskiego premierów krajów związkowych, przedstawicieli firm i pracowników na rozmowy o przyszłości branży.

Rząd Hamburga stawia na produkcję "zielonej stali", wytwarzanej z użyciem wodoru zamiast węgla i koksu. Na terenie wyburzonej elektrowni węglowej Moorburg powstaje elektrolizer do produkcji wodoru, a z portu budowany jest rurociąg do jego importu. Wodór ma trafiać m.in. do hamburskiej huty koncernu ArcelorMittal. Według najnowszych informacji senatu projekt w ArcelorMittal się opóźnia. Nie udało się go dotąd rozpocząć, a firma i władze uzgadniają jego zmienioną formę.

Politycy i część niemieckiego przemysłu wiążą z zieloną stalą duże nadzieje w ochronie klimatu. Jak poinformował na początku miesiąca koncern Thyssenkrupp Steel, rynek wodoru rozwija się jednak wolniej, niż oczekiwano. Zielony wodór jest też znacznie droższy, niż zakładano, i wciąż nie jest dostępny po konkurencyjnych cenach.

Źródło: Süddeutsche Zeitung