izba skarbowa (strona 39 z 59)

Przeniesienie własności egzemplarza programu bez autorskich praw do niego należy traktować jak sprzedaż towaru /rzeczy/ w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w postaci oprogramowania na maszynowych nośnikach informacji dla systemów komputerowych.

Stypendium jako okresowa pomoc finansowa z funduszów państwowych, społecznych lub prywatnych może być trwałym ciężarem w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

Zarzut naruszenia art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ nie może być łączony z ogólnym zarzutem wadliwości postępowania podatkowego.

Budowa opisu "usług ślusarskich" nie pozostawiała wątpliwości, że "Inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usług" dotyczyła "innych prac..." niezbędnych do wykonania usługi przez konkretnego podatnika opodatkowanego w formie karty podatkowej, a nie produkcji półfabrykatów /surowca/ służącego innym podatnikom świadczącym usługi ślusarskie i prowadzącym ew. działalność wytwórczo-usługową w zakresie ślusarstwa nawet jeśli niektórzy spośród nich również opłacali podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

Odpowiedzialność osoby trzeciej może być orzekana do chwili wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, tj. do końca okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Błędne zmniejszenie podatku naliczonego w deklaracji podatkowej nie może być traktowane jako działająca wstecz rezygnacja ze zrealizowanego we wcześniejszych deklaracjach prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, powodująca utratę tego prawa. Przepis art. 19 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie stoi na przeszkodzie złożeniu korekty deklaracji podatkowej w sytuacji, gdy na skutek błędnego zmniejszenia w deklaracji doszło do zawyżenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od podatku należnego w danym miesiącu.

Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a nie na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za prawidłowy.

1. Brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności poczynionych w sprawie ustaleń stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez ich błędne zastosowanie. 2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ to podkreślić trzeba, iż przepis ten w ogóle w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosowany nie był, bo też nie istniały do tego jakiekolwiek podstawy prawne. Skoro więc Sąd I instancji przepisu tego nie stosował, bo też stosować go nie mógł, to tym samym naruszyć go nie mógł, a zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem doktryny i judykatury tylko przepisy naruszone przez Sąd stanowić mogą skuteczną podstawę kwestionowania wyroku.

1. W świetle art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe ciąży na tym członku i to właśnie on powinien okoliczność tę udowodnić. 2. Warunkiem orzeczenia odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 par. 1 ww. Ordynacji podatkowej nie jest wydanie postanowienia sądu upadłościowego o pozbawieniu członka zarządu praw wymienionych w art. 17[2] rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. /Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./.

Skoro w art. 29 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ ustawodawca, określając zakres upoważnienia do wydania rozporządzenia, wyraźnie nie wymienił upoważnienia do nałożenia na podatnika obowiązku zwrotu dokonanego przez niego odliczenia, to przepis par. 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 121 poz. 1295/ należy uznać za wydany bez upoważnienia ustawowego, co narusza art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 78 poz. 483/.

Organy podatkowe mają nie tylko prawo ale i obowiązek oceny czynności cywilnoprawnych pod względem zgodności z przepisami prawa podatkowego.

W przypadku sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przeniesionych do Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w trybie określonym w art. 94 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest innym sądem w rozumieniu art. 46 par. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 98 poz. 1070 ze zm./ w zw. w art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, lecz sądem, w którym sprawują swój urząd.

1. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wymaga ustosunkowania się przez Sąd zarówno do ustaleń poczynionych w postępowaniu, które jest kontrolowane, jak i do dokonanej przez organ subsumpcji stanu faktycznego i do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, wymagających właściwej interpretacji. W ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sąd powinien także przedstawić swoje stanowisko, co do zarzutów podniesionych w skardze, jeśli dotyczą one kwestii, które mogły mieć wpływ na to rozstrzygnięcie. 2. Wprowadzony w par. 30 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245/ warunek "dokonania w całości zapłaty za poniesione wydatki inwestycyjne" oznacza konieczność opłacenia tych faktur, z których wynika kwota podatku, o którego zaliczkowy zwrot podatnik się ubiega, a nie konieczność zapłaty za wszystkie posiadane przez podatnika faktury inwestycyjne.

1. Za dopuszczenie do powstania nierzetelności w dokumentacji podatkowej odpowiada sama spółka cywilna jako podatnik tego podatku i z tego względu może być na nią nałożone dodatkowe zobowiązanie podatkowe określone w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Za zachowanie to bezpośrednio nie odpowiadają wspólnicy. 2. Decyzja o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym w podatku od towarów i usług pozwala uznać spółkę cywilną za zobowiązaną i prowadzić egzekucję z jej majątku jako jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, posiadającej w świetle art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968/ status osoby zobowiązanej. Dopiero wydanie decyzji o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej jako osoby trzeciej pozwala na prowadzenie egzekucji w stosunku do majątku wspólnika pozostającego poza majątkiem spółki.

Stosownie do treści art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, Sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli stwierdzi brak ustawowej podstawy wznowienia. Sąd stwierdzając w sentencji postanowień, iż "odrzuca skargę" a nie "odrzuca wniosek" nie naruszał przepisów prawa. Wskazać bowiem trzeba, że ustawodawca w przepisach ustawy używa zamiennie pojęcia wniosek np. art. 281 ustawy oraz skargę - np. art. 284 ustawy.

1. Przepis art. 106 par. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zawiera jedynie odesłanie do Kodeksu postępowania cywilnego i nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia reguł postępowania dowodowego w sposób samodzielny. Strona chcąc zarzucić Sądowi naruszenie tych reguł winna wskazać również art. 106 par. 3 cyt. ustawy, który ustanawia kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. 2. Jeżeli w sprawie nie było przeprowadzane postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym, to nawet gdyby w skardze kasacyjnej został powołany art. 106 par. 3 i art. 106 par. 5 cyt. ustawy w związku z art. 233 Kpc - to taki zarzut należałoby uznać za niezasadny, chyba że strona argumentowałaby, iż naruszono prawo poprzez jego niezastosowanie i z akt by wynikało, iż stosowny wniosek złożyła. Wtedy zarzut podlegałby merytorycznej ocenie na podstawie art. 191 cyt. ustawy. 3. Artykuł 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /t.j. Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku zasadniczo nakazywał kontrolującemu przeprowadzanie kontroli w siedzibie podatnika. Jednakże zawarte w tym przepisie sformułowanie "przede wszystkim" należy odczytywać w ten sposób, iż w świetle tego przepisu możliwe jest przeprowadzanie czynności kontrolnych w innych miejscach. 4. W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania wymienionych w podstawie kasacyjnej przepisów prawa materialnego trzeba podkreślić, że ich zastosowanie było skutkiem ustaleń faktycznych danej sprawy. Niewzruszenie owych ustaleń czyni niezasadnym zarzut naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 137 poz. 638 ze zm./ w związku z art. 26 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ przesłankami nabycia prawa do odliczenia wydatków na cele mieszkaniowe w 1997 r. były: ich poniesienie, odpowiednie udokumentowanie oraz brak pokrycia w dochodach osiągniętych w latach 1992-1994.

1. W myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacji, a więc mogą przywołać nową argumentację wcześniej wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw. Nie mogą natomiast skutecznie rozszerzać podstaw skargi kasacyjnej po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi kasacyjnej. 2. Chcąc skutecznie podnieść w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ należy w sposób szczegółowy wskazać naruszony przepis tj. artykuł, ustęp, punkt. Brak takiego szczegółowego wskazania przepisu nie pozwala na kasacyjną ocenę zarzuconego naruszenia.

Nieskuteczne podniesienie lub nie podniesienie w ogóle w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustalonym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym sprawy. To zaś oznacza, że zarzutem naruszenia prawa materialnego strona skarżąca nie może zwalczać ustaleń faktycznych w sprawie.

W wypadku opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości, zaległość z tego tytułu nie istniała skoro podatnik złożył oświadczenie o zamiarze wydatkowania uzyskanych z tego tytułu środków na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./. Oznacza to, że w ten sposób wyraził wolę skorzystania z ulgi podatkowej związanej z wydatkowaniem uzyskanego przychodu na wskazane w ustawie podatkowej cele.

Zawieszenie w 2001 r. postępowania sądowego z urzędu nie powodowało skutków określonych w przepisie art. 54 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, w zakresie nienaliczenia odsetek za okres zawieszenia postępowania.

Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269/, nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, gdyż nie przeprowadza postępowania dowodowego /poza szczególnym przypadkiem przewidzianym w art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., stanowiącym o możliwości przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów/, lecz jedynie bada stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej, sprawdzając, czy organy te nie naruszyły przy tym właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także, czy w sposób wyczerpujący zebrały cały materiał dowodowy oraz czy właściwie oceniły zebrane dowody.

Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją.

1. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom, Sąd jest uprawniony do odmowy zastosowania w konkretnej sprawie przepisu aktu wykonawczego niezgodnego z ustawą i Konstytucją. 2. Organ podatkowy wydając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w związku z art. 21 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, decyzję określającą podatek akcyzowy nie ma obowiązku wyręczania podatnika w wyrażaniu woli pomniejszenia podatku o podatek zapłacony z tytułu importu w sposób prawem przewidziany.

Stwierdzenie, że podmiot wystawiający fakturę nie realizuje ciążących na nim obowiązków ewidencyjno-rozliczeniowych skutkuje pozbawieniem podatnika, który otrzymał taką fakturę, prawa do odliczenia wynikającego z niej podatku. Nie bez znaczenia dla podjętej oceny jest to, że podatnicy zobowiązani są przechowywać oryginały i kopie faktur w okresie 5 lat od końca roku, w którym wystawiono fakturę /par. 56 rozporządzeń Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. - Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm. i 15 grudnia 1997 r. - Dz.U. nr 156 poz. 1024 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/.