komentarz walutowy (strona 16 z 109)

Czym jest dziś pieniądz? Miłośnicy standardu złota, pieniądza czysto rynkowego albo rozmaitych form alternatywnej bankowości (np. islamskiej, przynajmniej w pewnej interpretacji) powiedzą, że współcześnie pieniądz na Zachodzie nic nie znaczy: to jedynie zapis, kreowany na wirtualnych kontach przez banki, w szczególności banki centralne.

Dzisiejszy poranek na globalnych rynkach walutowych upływa spokojnie. Kalendarz danych makro jest dzisiaj rano pusty i dopiero po południu europejskiego czasu pojawi się nowa porcja danych makro ze Stanów Zjednoczonych, w tym raport ADP oraz informacje o handlu zagranicznym, a także dane makro z Kanady, m.in. indeks Ivey PMI, informacje o handlu zagranicznym, a także decyzja BoC ws. stóp procentowych.

Polityka pieniężna staje się gorącym tematem przy interesujących dylematach, z jakimi przyjdzie się zmierzyć decydentom w różnych częściach świata. Rozczarowujące spowolnienie wzrostu gospodarczego w Australii podsyca spekulacje o obniżkach, podczas gdy w Polsce plany fiskalne rządu mogą zamknąć furtkę dla złagodzenia polityki. W Kanadzie rynek może nie doceniać determinacji banku centralnego do przywrócenia cyklu podwyżek.

W tym roku już kilkukrotnie widzieliśmy próbę przeceny amerykańskiego dolara, którego wartość jest na kilkuletnich maksimach i naszym zdaniem pozostaje on przewartościowany. Jednak w obliczu generalnie mocno niepewnej sytuacji w światowej gospodarce dane z USA pozostają i tak najbardziej przekonujące, a to sprawia, że inwestorzy nie mają podstaw do wyprzedaży amerykańskiej waluty. Przynajmniej na razie.

Staje się to powoli męczące, ale trudno bić się z rzeczywistością, na którą nasz wpływ jest niewielki, bo przecież nie obracamy miliardami dolarów. Tak więc po raz kolejny musimy powtórzyć: eurodolar porusza się w trendzie bocznym, w konsolidacji wszczętej jesienią. Jest gdzieś w połowie drogi, bliżej może granic dolnych, bo aktualnie mamy ok. 1,1290 - 1,13.

Optymizm w odniesieniu do przebiegu negocjacji handlowych USA-Chiny jest motywem przewodnim na otwarciu tygodnia. Indeks giełdy w Szanghaju pierwszy raz od czerwca wrócił ponad 3000 pkt., ale na rynku walutowym widać mniej chęci do handlu. Zmienność ogranicza wyczekiwanie ważnych wydarzeń w kolejnych dniach.

W poniedziałek na rynkach znów dominuje optymizm. Temat rozmów USA-Chiny może wydawać się zgrany jak stara płyta, ale faktem jest, że na razie zapowiada się najlepszy kwartał na globalnych rynkach od długiego czasu. Czy faktycznie kulminacja obaw o spowolnienie, czy wręcz recesję, jest już za nami?

Wydarzeniem weekendu są doniesienia WSJ mówiące, iż w okolicach 27 marca USA mogłyby zawrzeć umowę handlową z Chinami, co przynajmniej teoretycznie ograniczyłoby ponad roczny konflikt handlowy. Na razie są to jedynie „przecieki prasowe” stąd trudno budować na ich bazie realne scenariusze. Niemniej początek tygodnia wskazuje na wzrost wyceny chińskiego juana oraz australijskiego dolara, co tłumaczyć należy ww. publikacją.

Początek nowego tygodnia na rynku FX nie przynosi istotniejszych zmian na wycenie PLN, pomimo widoczne ruchu na EUR/USD oraz m.in. chińskim juanie. Polski złoty kwotowany jest następująco: 4,3039 PLN za euro, 3,7873 PLN wobec dolara amerykańskiego, 3,7891 PLN względem franka szwajcarskiego oraz 4,9986 PLN w relacji do funta szterlinga. Rentowności polskiego długu kontynuują wzrosty, niemniej piątek przyniósł już test okolic 3,0 proc. (wobec 2,6 proc. parę tygodni wcześniej), co sugeruje scenariusz lokalnej korekty.

Dolar nadal nie może znaleźć wsparcia, ale nie można powiedzieć, że układ spadkowy jest klarowny. Wręcz odwrotnie. Jeszcze wczoraj mieliśmy próbę odbicia USD. Na starcie czwartkowego handlu amerykańska waluta jest nieco słabsza, chociaż zmiany są symboliczne.

Konflikt między Indiami i Pakistanem oraz wynik szczytu Trump-Kim nie są kwestiami, do których rynek przywiązywał dużą uwagę, jednak jest to niepotrzebny szum, który szkodzi chęciom wypracowania rajdu ryzyka. Do tego mamy koniec miesiąca, który generuje nieskorelowane przepływy kapitału i na FX grzęźniemy w utartych zakresach.

Mówiąc o połowie zakresu mamy na myśli fakt, iż eurodolar był z grubsza przy 1,14 - teraz natomiast wrócił odrobinę na południe, w kierunku 1,1375. Innymi słowy, krąży mniej więcej w połowie konsolidacyjnego zakresu, który obowiązuje od jesieni ubiegłego roku. Generalny obszar konsolidacji rozciąga się od ok. 1,1225 do 1,15 (choć oczywiście notowano wyższe poziomy, np. w styczniu, gdy kreślono maksima bliskie 1,1570).

Fala entuzjazmu (choć, czy takowa była wczoraj znacząca?) po informacjach z weekendu nt. porozumienia amerykańsko-chińskiego (konkretnie to dostaliśmy tylko informacje o wydłużeniu rozejmu, oraz planach spotkania Trumpa z Jinping’iem w nieokreślonym terminie w marcu), zaczyna opadać. Znów zaczyna pojawiać się niepewność, czy ostatnia faza rozmów nie okaże się dość trudna i na ile obaj prezydenci w ogóle się spotkają.

Rok wyborczy to często okres luzowania polityki gospodarczej, nie tylko w Polsce. W Polsce jednak tym razem impuls fiskalny będzie szczególnie wyraźny. Naszym zdaniem oznacza to, że w całym roku wzrost przekroczy prognozę budżetową, zaś szczyt wzrostu konsumpcji jest dopiero przed nami. Jednak odbędzie się to za cenę zwiększenia strukturalnego deficytu polskiej gospodarki.

Wtorkowy, poranny handel na rynku FX nie przynosi istotniejszych zmian wokół koszyka PLN, choć należy wspomnieć o rosnącym kursie GBP/PLN. Złoty kwotowany jest następująco: 4,3368 PLN za euro, 3,8192 PLN wobec dolara amerykańskiego, 3,8167 PLN względem franka szwajcarskiego oraz 5,0128 PLN w relacji do funta szterlinga. Rentowności polskiego długu wyraźnie wzrosły i wynoszą obecnie 2,89 proc.

Po tym jak dolar radził sobie nieco lepiej wczoraj po południu (na fali obaw o kondycję innych walut, gdyż dane z USA nie były najlepsze, chociaż pytanie, czy większego znaczenia nie miały nieco bardziej „jastrzębie” od spodziewanych zapiski z posiedzenia FED, jakie opublikowano w środę wieczorem), piątkowy handel nie przynosi jednoznacznego kierunku.

Niech się wreszcie coś zadzieje - myśl, która siedzi w głowach większości inwestorów. Stan zawieszenia podtrzymywany jest przez równoważenie się nadziei o porozumienie handlowe USA-Chiny i obawy o spowolnienie gospodarcze. Na głównych parach walutowych siedzimy w wąskich zakresach wahań z tendencją do wygaszania odchyleń.

Amerykański dolar nie daje za wygraną, wtorek jest kolejnym dniem jego wzrostów. Efekt? Na koszykach BOSSA USD i FUSD doszło dzisiaj do naruszenia kluczowych oporów. Skąd bierze się popyt? Teoretycznie szanse na wznowienie goverment shutdown od 15 lutego spadły po tym, jak wczoraj Kongresmeni po obu stronach porozumieli się w temacie finansowania budowy muru z Meksykiem.

Bieżący tydzień ma szansę przejść do historii jako tydzień systematycznych, nieprzerwanych dziennych wzrostów wartości amerykańskiego dolara. Indeks USD konsekwentnie pnie się na północ od kilku dni. Dolar wydaje się dość odporny na zmiany sentymentów inwestorów w ostatnim czasie, chociaż warto zauważyć, że w bieżącym tygodniu przeważały jednak gorsze nastroje, sprzyjające większej awersji inwestorów do ryzyka.

Dzisiaj rano notowania amerykańskiego dolara utrzymują ścieżkę wzrostową. Niemniej, umocnienie tej waluty nie jest tak dynamiczne jak wczoraj - przynajmniej o poranku. Nie ulega wątpliwości, że wczorajsze indeksy PMI i ISM dla usług nie wsparły dolara.

Dolar australijski wsiadł do roller-coastera i po wczorajszym zaskakująco zrównoważonym komunikacie RBA dziś prezes banku centralnego uderzył w bardziej gołębie tony. Rynek błyskawicznie przeszedł do przewidywania terminu obniżki stóp procentowych. Sądzę, że pochopnie, ale euforia potrzebuje czasu, by wygasnąć. Dziś z kolei decyzja Rady Polityki Pieniężnej, ale raczej bez kalki wydarzeń z Australii.

Poranny handel na rynku walutowym przynosi niewielkie osłabienie polskiej waluty przed decyzją Rady Polityki Pieniężnej. Tymczasem na świecie w ostatnich godzinach głównymi tematami były wystąpienie prezydenta Donalda Trumpa oraz kolejne doniesienia medialne dotyczące Brexitu.

Początek 2019 roku na razie nie jest łaskawy dla amerykańskiego dolara. Po fatalnych pierwszych dniach stycznia co prawda notowania nieco odbiły w górę i później oscylowały w nerwowym ruchu bocznym, jednak na rynku tej waluty nie widać siły do wyraźnego odbicia w górę, a czynniki fundamentalne przemawiają za dalszą presją podażową.

Czy prezes Powell wczoraj „skapitulował” i czy FED obawia się czegoś, o czym może warto by wiedzieć więcej? Takie pytania warto postawić sobie po wczorajszym posiedzeniu FED, które wybrzmiało „gołębio” i rozłożyło na łopatki amerykańskiego dolara. Wprawdzie rynek mógł się obawiać, że Powell zapowie rychłą prezentację mapy drogowej dla programu QT, zapowiadając jego zakończenie w ciągu kilku(nastu) miesięcy (to wynikało chociażby ze spekulacji gazety WSJ w piątek, która zainicjowała ostatnią falę osłabienia dolara, to tego nie otrzymał. Ale i też FED nie wykluczył wcale, że taka możliwość nie zostanie rozważona.

Fed ugiął się pod presją rynków i przyjął gołębie stanowisko, będąc gotowym porzucić chęci dalszego zacieśniania polityki na rzecz podtrzymania hossy na Wall Street. USD traci, gdyż rynek do kosza wyrzuca szanse na dwie podwyżki do końca 2019 r., a jako kolejny ruch banku widzi obniżkę. I na razie nic tego nie zmieni.