komentarz walutowy (strona 19 z 109)

Początek tygodnia na rynku nie przyniósł istotniejszych zmian na wycenach. Również na aktywach krajowych, zgodnie z oczekiwaniami, obserwowaliśmy nikły wpływ piątkowej decyzji agencji S&P. Z perspektywy PLN kluczowe pozostaje nastroje wokół walut EM oraz zachowanie eurodolara.

Nie będzie rozejmu z władcami - zaczynamy nawiązaniem do dość klasycznej powieści science-fiction Poula Andersona, by w ten sposób zasygnalizować kolejną fazę problemów związanych z Brexitem. Trochę to nieścisłe, bo nie o rozejm tu chodzi, a o rozwód - ale tak czy inaczej, wydaje się, że owo porozumienie nie będzie gładkie.

Piątek przynosi próby odbicia przecenionego w ostatnich dniach dolara. Rynek przetrawił już słabsze dane nt. inflacji CPI, jakie poznaliśmy wczoraj po południu, chociaż one same nie doprowadziły ostatecznie do większego cofnięcia się rentowności amerykańskich obligacji.

Wall Street przełknęło drugi dzień wyprzedaży, choć pod koniec handlu było widać pierwsze oznaki stabilizacji, co podchwycił rynek azjatycki i dziś rano Europa. Rynek walutowy pozostaje oderwany od zamieszania na rynku akcji, czym potwierdza tezę, że nie mamy do czynienia z klasyczną ucieczką od ryzyka.

Wojna handlowa z Chinami, włoski budżet, coraz bardziej restrykcyjna polityka Fed, szalejące ceny ropy - tego było za dużo, nawet dla inwestorów z USA, którzy w ostatnich latach mieli najmocniejsze nerwy. Ten tydzień na rynkach był najbardziej turbulentny od wczesnej wiosny. Widać jednak pewne światełko w tunelu.

Z punktu widzenia FX bardziej istotnym wydaje się zachowanie EUR/USD, gdzie wspólna waluta otrzymała wsparcie w postaci minutes ECB. Dodatkowo dolar znalazł się pod presją po tym jak na rynku FI obserwowaliśmy spadek rentowności amerykańskiego długu (udana aukcja), którego zachowanie wspierało USD w ostatnich tygodniach (spadek cen sugerujący grę pod jastrzębi FED).

Czy obserwowane w ostatnich kilkunastu godzinach osłabienie się amerykańskiego dolara do części walut można przypisać Donaldowi Trumpowi? I tak i nie, gdyż jak zwykle, jak to przy korektach bywa nakłada się na siebie kilka rzeczy, czy może lepiej to nazywając "pretekstów".

Funt jest jedną z tych walut, która w ostatnim czasie żyje własnym życiem. Wszystko dlatego, że na horyzoncie jest zakończenie wstępnych negocjacji w kwestii opuszczenia Unii przez Wielką Brytanię. W ostatnich dniach pojawiła się szansa na pozytywny scenariusz i to sprzyja brytyjskiej walucie.

O menu tureckim wspominamy w kontekście wypowiedzi prezydenta Erdogana, który oświadczył (podczas wystąpienia w Budapeszcie), że waluta Turcji jest atakowana, ale on gotów jest bronić niezależności gospodarki swego kraju.

Od rana sentyment na rynkach wschodzących psują informacje z Chin, gdzie inwestorzy zamiast skupić się na lepszym odczycie usługowego indeksu PMI za wrzesień, czy też działaniach PBOC, który ściął stopę rezerw obowiązkowych dla banków, skoncentrowali się na osłabieniu się juana w relacji do dolara.

Dolar zaczął nowy tydzień od zwyżek na szerokim rynku. To z jednej strony echa piątkowych danych Departamentu Pracy, których nie można uznać za złe, a z drugiej efekt słabości chińskich aktywów podczas sesji azjatyckiej. Rynek zignorował lepszy odczyt indeksu PMI dla usług, oraz wsparcie ze strony Ludowego Banku Chin, który zdecydował się obniżyć stopę rezerw obowiązkowych dla banków.

Dolar znów szybuje, a wiatru dodaje mu skok rentowności obligacji skarbowych USA. Optymizm wokół włoskiego budżetu starczył na krótko, a dynamika waluty i długu USA rodzi niepokoje wśród gospodarek wschodzących. I jakby nie patrzeć, w dobie awersji do ryzyka, to dolar jest najbezpieczniejszą przystanią.

Dobra koniunktura w USA nie jest w tym roku zaskoczeniem. Zaskoczeniem staje się jednak rosnący rozdźwięk pomiędzy koniunkturą w USA i resztą świata. To pcha przewartościowanego dolara jeszcze wyżej, a rosnące stopy procentowe w USA zwiększają zagrożenie dla światowej gospodarki.

Ostatnie godziny przyniosły pokaz siły dolara na rynku. Wpierw inwestorzy otrzymali mocne dane makro z USA, gdzie usługowy ISM (odpowiednik PMI) wzrósł do najwyższych poziomów od 1997 r., a raport ADP (często traktowany jako wstęp do piątkowych NFP) za wrzesień wyniósł 230k.

John Normand z banku JPMorgan Chase stwierdził (w wywiadzie dla agencji Bloomberg), że dolar kanadyjski i peso meksykańskie zyskają na tym, iż USA, Kanada i Meksyk niejako reaktywowały pakt NAFTA w odświeżonej formie, nazwanej USMCA.

Początek nowego tygodnia obrotu przyniósł podbicie presji podażowej wokół złotego. Z jednej strony było to efektem nieco mocniejszego dolara, co zwyczajowo negatywnie rzutuje na waluty EM.

W piątek dolar kontynuował umocnienie z czwartku, w grupie G-10 nadal najsłabsze były waluty europejskie (korona szwedzka, której szkodzą trudności z uformowaniem nowego rządu), funt (żywe są obawy o Brexit), oraz euro (rynek negatywnie przyjął informację o przyszłorocznym budżecie Włoch).

Trzeci kwartał zamykałby się w pozytywnych nastrojach, gdyby nie dyskusja o włoskim budżecie, gdzie przyszłoroczna dziura będzie większa niż wcześniej zakładano. Jest to oczywiście negatywna informacja dla EUR, ale spadek EUR/USD o ponad centa wyolbrzymia faktyczny wpływ włoskiej polityki na rynek walutowy.

Amerykański Fed obszedł się z rynkami bardzo delikatnie, ale euro nie wykorzystało tej szansy. Wczoraj notowaniom wspólnej waluty - a w ślad za nią także złotemu, ciążyły wracające obawy o kondycję finansów publicznych we Włoszech. Przyjęty przez rząd budżet zakłada spory wzrost deficytu, a to zwiastuje problemy. Dziś w USA istotne dane o inflacji.

Ostatnie godziny na rynku FX przyniosły konsekwentne wzrosty wyceny dolara amerykańskiego, co pośrednio podbiło presję na walutach EM/CEE. Powodem umocnienia USD był przede wszystkim środowy FED, którego wymowa pozostaje relatywnie jastrzębia.

Środa to przede wszystkim posiedzenie amerykańskiej Rezerwy Federalnej, niemniej jednak poza tym czekają nas również inne pozycje w dzisiejszym kalendarzu makroekonomicznym. Z polskiej gospodarki wczoraj poznaliśmy dane na temat bezrobocia w sierpniu, a także bardziej szczegółowe wielkości odnośnie do płac i zatrudnienia. Z kolei rząd przyjął projekt ustawy budżetowej na 2019 rok zakładający deficyt na poziomie 28,5 miliarda zł.

Środa jest dniem z decyzją Fed i tradycyjnie na kilkanaście godzin przed ogłoszeniem rynki przyjmują postawę spokojnego wyczekiwania. Podwyżka stóp procentowych o 25 pb jest w pełni zdyskontowana, więc cała uwaga skupi się na wymowie komunikatu i konferencji prasowej prezesa Powella. Sądzimy, że ryzyka przeważają na korzyść jastrzębich sygnałów, nawet jeśli rynek szuka pretekstów, by sprzedawać USD.

Dolar pozostaje na fali wzrostowej, wspierany niezłymi danymi ISM, a także rosnącym napięciem związanym z relacjami USA-Chiny. Rynek spekuluje, co stanie się po 6 września, kiedy to kończą się "społeczne konsultacje” związane z wprowadzeniem wyższych stawek celnych na chińskie produkty warte 200 mld USD.

Ostatnie godziny obrotu na rynku walutowym przyniosły lekkie spadek wyceny dolara - w dalszym ciągu jednak obserwujemy podtrzymanie nerwowości dot. napięć handlowych, głównie na linii USA-Chiny. Słabszy dolar ogranicza nieco presję na waluty EM, jednak w dalszym ciągu indeks zbiorczy dla koszyka (liczony prze JP Morgan) oscyluje blisko najniższych poziomów od maja 17.

Nowy tydzień zaczął się od umocnienia dolara, pokazując tylko, że globalny tryb risk-off sprzyja amerykańskiej walucie. Od początku tygodnia najlepiej radzi sobie ona w zestawieniu z walutami emerging markets (rand, lira, peso, rubel), a w przestrzeni G-10 przeceniony został funt.