komentarz walutowy (strona 34 z 109)

Spekulacje o możliwym wcześniejszym odejściu Williama Dudley’a sprawiają, że Fed może czekać w przyszłym roku prawdziwa dekompozycja sił. Nominacja Jerome Powella na szefa Rezerwy Federalnej nie oznacza, że siły przechylą się w stronę „gołębi” - może być wręcz odwrotnie, a sam Powell może okazać się dość „elastyczny” w swoim podejściu do polityki monetarnej.

Raport z amerykańskiego rynku pracy obrazujący kondycję tej sfery gospodarki w październiku pozostał pod gigantycznym wpływem wrześniowych klęsk żywiołowych. Jak szeroko antycypowano zmiana zatrudnienia mocno odbiła.

Końcówka minionego tygodnia była dla polskiego złotego okresem spadkowym - indeks BOSSAPLN spadł w piątek z powrotem poniżej 93 punktów, neutralizując tym samym większość zwyżki z wcześniejszych kilku dni.

Dolar rozpoczyna nowy tydzień od umocnienia i to pomimo nie przekonywujących danych z amerykańskiego rynku pracy. Teraz nastroje na globalnych rynkach będą zależeć od sygnałów z Waszyngtonu, gdzie rozpoczyna się batalia nad przyjęciem reformy podatkowej. Dalsza aprecjacja amerykańskiej waluty może uderzyć w złotego, ale jednocześnie pod presją mógłby znaleźć się również frank.

Eurodolar pozycjonuje się dosyć nisko - schodzi poniżej 1,16. Tym samym dolar jest silny, wzmocnił się zresztą po piątkowej publikacji danych z rynku pracy USA. Co prawda zatrudnienie wzrosło w mniejszym stopniu niż oczekiwano, ale np. podwyższono w ramach rewizji odczyt wrześniowy. Rynek uznał, że Fed nie zrezygnuje z grudniowej podwyżki oprocentowania.

Bilans pierwszych dni listopada nie jest najlepszy dla dolara, który koryguje wcześniejsze wzrosty. Wczorajszy komunikat FED nie przyniósł dodatkowych bodźców - podwyżka stóp w grudniu jest oczekiwana od dawna, a kwestia tego, na ile ruchów bank centralny zdecyduje się ostatecznie w 2018 r. jest wciąż przed nami.

W miesiącach letnich z Banku Anglii napływały sprzeczne sygnały dotyczące przyszłości polityki, ale wrześniowe posiedzenie jasno wskazało, że w MPC przeważa przekonanie o konieczności podniesienia stóp procentowych. Taki krok jest obecnie wyceniony w około 90 proc. Co więcej rynek w perspektywie kolejnych 12 miesięcy wycenia następną podwyżkę stóp procentowych i przygotowuje się na ponowny ruch w lutym. Czy jest to w pełni uzasadnione?

W bieżącym tygodniu na rynku polskiego złotego zdecydowanie przeważa strona popytowa. Po dynamicznej ubiegłotygodniowej zniżce, notowania rodzimej waluty zaczęły systematycznie odrabiać straty, a indeks BOSSAPLN dotarł dzisiaj rano już do okolic 93,30 pkt.

Komunikat po posiedzeniu FOMC nie przyniósł niespodzianek. Dominuje w nim podobny jak we wrześniu optymistyczny ton w odniesieniu do aktywności gospodarczej. Wywołany huraganami spadek zatrudnienia jest zestawiony z podkreśleniem spadku stopy bezrobocia. Jednocześnie Fed zaznacza słabość inflacji, choć w dalszym ciągu zakłada jej dojście do celu 2 proc. w średnim okresie. Ogólnie przekaz pozostawia otwarta drogę do grudniowej podwyżki. Rynek spokojnie przyjął komunikat. Dużo więcej emocji budzi dzisiejsza decyzja Banku Anglii.

Wczoraj mieliśmy w Polsce wolne, myśląc o świętych i błogosławionych, ale w większości państw toczył się handel giełdowy i wszelaki. Publikowano też dane makro. Na przykład raport ADP z USA opisujący zmianę zatrudnienia za październik wypadł na poziomie 235 tys. nowych miejsc, a oczekiwano 200 tys. Był to więc odczyt pozytywny, aczkolwiek prawdziwie ważne będą jutrzejsze payrollsy, tj. dane rządowe. W rzeczywistości ADP na ogół bardzo od nich odbiega.

Wtorek przynosi próbę powrotu do zwyżek dolara, ale trudno ocenić, czy obserwowana wczoraj korekta wartości amerykańskiej waluty, została już zakończona.

Bank Japonii pozostaje wierny swojej polityce luzowania i utrzymywania dochodowości dziesięcioletnich obligacji na poziomie zera. Takie nastawienie przy jednoczesnym dryfie innych banków centralnych w stronę normalizacji/zacieśniania nie pozostawia złudzenia, że rozszerzające się różnice rentowności będą wypychać USD/JPY, czy EUR/JPY na wyższe pułapy. Spodziewamy się, że do końca roku USD/JPY osiągnie 117,00.

Kalendarium jest dziś dość obfite, choć częściowo już za nami. Na przykład w Japonii podano odczyt o produkcji przemysłowej za wrzesień (-1,1 proc. m/m, oczekiwano -1,5 proc.), a w Chinach indeksy PMI dla przemysłu i usług (oba wypadły trochę poniżej prognoz).

Ostatnie kilkanaście godzin przynosi lekkie podbicie eurodolara, co ogranicza presję podażową na walutach EM. Dolar oddał nieco pola na bazie informacji o potencjalnym wyborze J. Powell'a na przyszłego szefa FED (teoretycznie mniej jastrzębia opcja) oraz ponownych spekulacjach dot. udziału strony rosyjskiej w niedawnych wyborach prezydenckich w USA (aktualne dywagacje dot. P. Manafort).

Dzisiaj dolar nieco koryguje wzrosty z ubiegłego tygodnia, które w piątek zostały dodatkowo podbite przez świetne dane nt. dynamiki PKB za III kwartał - wzrost do 3,0 proc. w ujęciu zanualizowanym, oraz przy 2,4 proc. wzroście konsumpcji pokazuje, że negatywny ,,efekt huraganów" okazał się być mało zauważalny.

Katalonia pozostaje tematem politycznym Europy, ale dla EUR to wciąż drugorzędna sprawa. Tuż przed weekendem dolar został wytrącony z równowagi przez nasilenie spekulacji odnośnie wyboru przyszłego prezesa Fed. Tydzień zaczynamy od inflacji z Niemiec i USA, a dalej uwaga na Boj, Fed, BoE i raporcie NFP.

Euro w relacji do dolara w piątek było najtańsze od ponad 3 miesięcy. Kurs 1,16 to i tak sporo biorąc pod uwagę, że na początku roku było to mniej niż 1,04, ale widać, że podejście inwestorów w ostatnim czasie uległo zmianie. Rodzi to również konsekwencje dla notowań złotego.

Ostatnie sesje na rynku PLN przyniosły podbicie zmienności na bazie słabości eurodolara. Spadek kurs głównej pary walutowej do 3-miesięcznych minimów wynikał z szeregu czynników uderzających w wycenę euro.

Jutro - z powodu Święta Reformacji - nie będzie handlu w Niemczech, ale dziś poznamy dwa ważne odczyty z tego kraju. Po pierwsze, o ósmej rano pojawi się publikacja na temat sprzedaży detalicznej za wrzesień, prognozy to +0,7 proc. m/m oraz +3 proc. r/r. Po drugie, o 14:00 poznamy inflację CPI i HICP.

Fiasko dzisiejszego głosowania w Izbie Reprezentantów byłoby przysłowiowym wbiciem noża w plecy dolarowi, niezależnie od przekazu, jaki zobaczymy ze strony EBC. Oby tak się nie stało.

Dla wszystkich wiadomym jest, że do końca roku ECB musi zdecydować, co zrobi z programem QE. Ważny jednak będzie styl odejścia do ultra-łagodnej polityki. Jakkolwiek decyzja o wygaszaniu QE jest jastrzębia, ECB zależy, by nadać jej jak najbardziej gołębi wydźwięk. Czy prezes Draghi kolejny raz dokona niemożliwego i „zaczaruje” rynki?

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło lekkie podbicie euro przed dzisiejszym zakończeniem posiedzenia EBC. Mocniejszy EUR/USD pozwolił na lekkie odbicie walut emerging markets, w tym złotego. Inwestorzy czekają na godz. 13:45 oraz 14:30 kiedy otrzymamy informacje o dalszym kształcie programu QE w Strefie Euro.

Dolar dobrze zaczyna nowy tydzień, co jest zasługą sentymentu będącego wypadkową ostatnich informacji - zwłaszcza czwartkowej decyzji Senatu USA o przyjęciu projektu ustawy budżetowej na rok fiskalny 2018 r., oraz rezolucji pozwalającej zwiększyć deficyt budżetowy o ponad 1,5 bln USD w ciągu najbliższej dekady - co otwiera drogę do procesowania kluczowych ustaw podatkowych w Kongresie w najbliższych tygodniach.

Polska waluta reaguje lekkim osłabieniem po piątkowej decyzji agencji ratingowej Standard&Poor’s, która pozostawiła ocenę wiarygodności kredytowej na niezmienionym poziomie (BBB+). Z kolei w trakcie weekendu główna uwaga szerokiego rynku skierowana została na Japonię, gdzie odbyły się przyspieszone wybory parlamentarne.

Premier Japonii Abe wygrał niedzielne wybory, a jego przywództwo oznacza podtrzymanie słabości jena. Polityka jest też wyznacznikiem klimatu wokół USD, a procedowanie budżetu w Kongresie działa krzepiąco. EUR czeka na czwartkową decyzję ECB. Złoty bez reakcji po decyzji S&P.