orzecznictwo nsa

Kontrolerzy skarbowi na sprawdzenie finansów mikroprzedsiębiorcy mają 12 kolejno następujących po sobie dni - wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stanął po stronie przedsiębiorcy w sporze z władzami województwa. Powołał się na zawartą w Konstytucji biznesu zapowiadaną jako rewolucję dla firm zasadę: co nie jest zabronione, jest dozwolone.

Notatka służbowa inspektora kontroli skarbowej, sporządzona w czerwcu 2002 r., nie może być uznana za dowód, iż organowi restrukturyzacyjnemu, to jest urzędowi skarbowemu, znana była kwota zaległości podatkowej przed datą 30 czerwca 2004 r. w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./.

Spadkobierca w zakresie nabytych praw i obowiązków majątkowych /w tym zaległości podatkowych/ wstępuje w miejsce spadkodawcy, stając się podatnikiem, a więc podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Spadkobierca /podatnik/ może więc wnosić o umorzenie własnego już /nabytego w drodze sukcesji uniwersalnej/ zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej powołując na własną /a nie spadkodawcy/ sytuację materialną lub życiową /swój ważny interes lub interes publiczny/.

Nie ma charakteru dyskryminującego i nie narusza zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zróżnicowanie obciążeń podatkowych w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i podmiotów, które działalność taką dopiero rozpoczynają, jeżeli odmienne traktowanie podatników wynika z uzasadnionych względów społecznych i gospodarczych.

Odliczenia od podatku dochodowego z tytułu wydatków na potrzeby mieszkaniowe podatnika przewidziane w art. 27a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. - podlegają wydatki poniesione w ciągu całego roku podatkowego, niezależnie od tego. w której części roku zostały poniesione i z jakich źródeł pochodziły.

W wypadku niesporządzenia spisu przez wspólników rozwiązanej spółki cywilnej obowiązek podatkowy powstaje w 30 dniu od dnia rozwiązania spółki - art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

1. Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Z przepisu tego wynika uprawnienie generalne podatnika. 2. Jest faktem powszechnie znanym, że wraz z postępem toczącego się postępowania treść zeznań /wyjaśnień/ składanych przez osobę, której postępowanie dotyczy, ulega modyfikacji. Bez rozważenia wszystkich zeznań i wyjaśnień nie daje podstawy organowi do odmowy wiarygodności wcześniej złożonym zeznaniom wobec późniejszej zmiany ich treści. Niedokonanie takiego rozważenia stanowi o nierespektowaniu zaleceń zawartych w art. 191 i art. 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 936 ze zm./

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obrót zmniejsza się m.in. o wartość kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Zatem zmniejszenie kwoty podatku należnego następuje w tym okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono fakturę korygującą.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ wyraźnie wskazuje, że chodzi w nim o pomoc przyjętą przez polskie organy lub agencje rządowe, która ewentualnie mogła być wypłacona za pośrednictwem innego podmiotu. Jednakże podmiotem tym /upoważnionym w świetle polskiego prawa/ mogła być wyłącznie jednostka polska.

Kierując się zasadą prawdy obiektywnej - określoną w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organy podatkowe powinny podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego m.in. poprzez zeznania innych świadków, na których powoływała się wielokrotnie skarżąca, a także przeprowadzić dodatkowe dowody, które pozwoliłyby na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

Kłopoty finansowe nie uprawniają podatnika do zwrotu podatku VAT w nieograniczonej wysokości. Kwota ta nie może więc przekroczyć 22 procent obrotów opodatkowanych stawkami obniżonymi. Przekroczenie ustawowego limitu powoduje bezwzględną konieczność zastosowania wobec podatnika sankcji finansowych.

1. Data doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli skarbowej jest początkiem liczenia 3-miesięcznego okresu, jako przesłanki nie naliczania odsetek za zwłokę w rozumieniu art. 54 par. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. 2. Przy uchyleniu decyzji i przekazywaniu spraw do ponownego rozpatrzenia, termin 3-miesięczny, o którym mowa w art. 54 par. 3 Ordynacji podatkowej, należy liczyć sumując czasookresy trwania postępowania przed organem I instancji. 3. Przekroczenie 3-miesięcznego terminu nie oznacza jednak, iż automatycznie należy przyjąć zasadę wyrażoną w art. 54 par. 1 pkt 7 i par. 3 Ordynacji podatkowej o nie naliczeniu odsetek za zwłokę. Stosownie bowiem do treści art. 54 par. 2 Ordynacji podatkowej, w każdym przypadku orzekania o odsetkach, obowiązkiem organu jest rozważenie z urzędu, czy nie zachodzą okoliczności wyłączające tę zasadę.

Jeśli w trakcie kontroli skarbowej okaże się, że sprzedawca nie ma kopii faktur, a nabywca odliczył wynikający z nich podatek VAT, to ten ostatni musi podatek zwrócić. Do tego organ skarbowy obciąża go sankcjami finansowymi i odsetkami za zwłokę. Strona postępowania podatkowego dążąc do wykazania, że ustalenia poczynione w toku tego postępowania są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym powinna wskazać środki dowodowe potwierdzające jej stwierdzenia w celu umożliwienia organowi prowadzącemu postępowanie wypełnienia wynikającego z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy biernej postawie strony postępowania podatkowego, nie można wywieść konkluzji, że na organie podatkowym ciąży obowiązek udowodnienia twierdzeń strony przeczących ustaleniom poczynionym przez organy,

Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględniania skargi. Rozstrzygnięcie wydane w tym trybie nie może również naruszać zakazu reformationis in peius /art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-8, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tych przepisach. Obowiązujące przepisy nie nakładają w tym zakresie na Spółkę żadnych dodatkowych obowiązków, a w szczególności nie wymagają, aby Spółka osiągnęła realny dochód czyli zysk w znaczeniu ekonomicznym. Dla zastosowania zwolnienia od podatku podatnik powinien wykazać dochód rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.

W świetle art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku, gmina korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług również, gdy bezpośredni nadzór nad sprzedawaną nieruchomością sprawował zakład budżetowy tej gminy.

1. Niewykazane w deklaracjach i nie uiszczone w ustawowych terminach zaliczki na podatek stają się zgodnie z treścią art. 51 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zaległością podatkową, od której na podstawie art. 53 par. 2 Ordynacji podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę. 2. Już z chwilą zakończenia roku podatkowego, a nie dopiero z dniem zapłaty podatku za dany rok lub z dniem upływu terminu do jego zapłaty, wygasa zobowiązanie z tytułu zaliczek. Wygaśnięcie to nie działa wstecz, tj. nie likwiduje istniejącej na koniec danego roku podatkowego zaległości podatkowej, a jedynie skutkuje na przyszłość, powoduje ustanie biegu odsetek, które jako należność uboczna dzielą losy należności głównej.

1. Wykonywanie przez stowarzyszenie czynności będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług powodowało, iż stawało się z tego tytułu podatnikiem tego podatku zobowiązanym do wypełnienia wszystkich obowiązków jakie nakłada na podatnika tego podatku ustawa o VAT (art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.). . Usługi wykonywane przez stowarzyszenie, polegające na udostępnianiu miejsc reklamowych na stadionach podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług ). . Brak zwolnienia podmiotowego stowarzyszenia od podatku od towarów i usług nie zwalnia organów podatkowych od zbadania przesłanek do istnienia zwolnienia przedmiotowego z tytułu usług realizowanych na cele statutowe stowarzyszenia (art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług).

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), jak również inne akty normatywne dotyczące tych sądów, nie zawierają przepisów przewidujących możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od decyzji lub innych aktów organów administracji publicznej.

W sytuacji określonej w art. 213 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w razie złożenia odwołania od decyzji w pierwotnym terminie i popierania tego odwołania przez podatnika po rozpoczęciu biegu nowego terminu do wniesienia odwołania, organ podatkowy jest obowiązany rozpoznać je merytorycznie, jeżeli nie wydał postanowienia o niedopuszczalności takiego odwołania do dnia rozpoczęcia biegu nowego terminu, bowiem od tego momentu podatnikowi przysługuje ponownie prawo do odwołania.

Ustawodawca, wprowadzając do art. 52 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ pojęcie winy, musiał liczyć się także z sytuacją, gdy winę podatnika wyłączać będzie zawinione działanie lub zawinienie osoby trzeciej, za którą podatnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do art. 52 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie może potraktować na równi z zaległością podatkową zwrotu podatku, jeżeli podatnik wykaże, że zwrot nie nastąpił z jego winy.

Zgodnie z zasadami zawartymi w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., w art. 120 , w art. 121 par. 1 i w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./organy podatkowe nie mogą wybierać do wydawania decyzji określającej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług jedynie miesięcy niepomyślnych dla podatnika a pomijać miesiące dla niego korzystne. W świetle art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji, gdy z jednej faktury rozliczył podatek naliczony w przeciągu dwóch miesięcy, pod warunkiem, że zmieścił się z rozliczeniem w okresie otrzymania faktury lub w miesiącu następnym.

Inwestycją w obcym środku trwałym jest każde ulepszenie tego środka, jeżeli wartość tej inwestycji przekroczy określone minimum /w 1999 r. - kwotę 2.500 zł/.

Jeżeli spór z podatnikiem dotyczy skomplikowanych procesów technologicznych, specjalistycznej wiedzy na ten temat, to organ skarbowy powinien powołać biegłego. Nie może poprzestać jedynie na własnej, pobieżnej znajomości rzeczy.