orzecznictwo nsa (strona 2 z 83)

Wywodzenie - z tego samego stosunku prawnego, dla stron tej samej umowy, przez ten sam organ podatkowy - odmiennych ustaleń dotyczących charakteru prawnego tego stosunku jest niezgodne zarówno z konstytucyjną zasadą państwa prawa /art. 2 Konstytucji RP/, jak i wyrażoną w art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Z treści art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /t.j. Dz.U. 1997 nr 16 poz. 89 ze zm./ wynika, że ustawodawca dla zachowania ulgi wymaga jedynie, by nabycie nowego lokalu, budynku lub uzyskanie pozwolenia na budowę nastąpiło nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia zbycia. Spełnienie tego warunku następuje także, gdy nabycie nowego lokalu nastąpiło wcześniej niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia zbycia.

Zapraszając na konferencję prasową dziennikarzy, firma kosmetyczna zareklamuje swoje produkty jak najliczniejszemu gronu odbiorców. Wydatki na jej organizację są więc kosztami uzyskania przychodu. Nie może być oceniona jako jedynie zasadna, dla uznania wydatku na konferencje prasowe za wydatek na reklamę publiczną, okoliczność, iż konferencje te są adresowane do ograniczonego kręgu osób /dziennikarzy, lekarzy i innych osób zaproszonych/. Informacje uzyskane na tych konferencjach są następnie rozpowszechniane przez przede wszystkim dziennikarzy w nich uczestniczących na łamach prasy tzw. kobiecej. Niewątpliwie więc docelowym adresatem reklamy produktów danej firmy jest w ten sposób nieokreślony krąg odbiorców i dokonuje się to za pośrednictwem środka masowego przekazu, jakim w tym wypadku jest prasa. W ten sposób spełniona jest przesłanka określona w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ aby przyjąć wydatki na reklamę za nie podlegające limitowi.

Wydatki faktycznie poczynione, a jedynie wadliwe czy też w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu w całości pominięte przy określaniu podstawy opodatkowania, jeśli mogą być udowodnione dowodami zasługującymi na wiarę, chyba, że przepis prawa podatkowego przewiduje określony sposób dokumentowania tych wydatków.

Przepis art. 19 ust. 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ uzależnia możliwość odliczenia podatku od "otrzymania towaru przez nabywcę" - co należy rozumieć jako stan faktyczny polegający na tym, że podatnik faktycznie dysponuje towarem i wykorzystuje go do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczać się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zakład Pracy Chronionej, korzystający z preferencyjnej formy opodatkowania, składając wniosek o zwrot podatku, musi, dokładając najwyższej staranności, upewnić się, że zaległości podatkowe nie istnieją.

Zastosowanie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959/ w żadnym przypadku nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku poczynienia samodzielnych ustaleń faktycznych, nakazując wszakże - z urzędu - powołanie biegłego, którego opinia stanowi niezbędny element postępowania dowodowego. Opinia taka /i to ją m.in. różni w porównaniu z dowodem z oględzin/ nie może jednak zawierać ustaleń dokonanych poza wiedzą i akceptacją organu prowadzącego postępowanie dowodowe. Biegły bowiem - posługując się wiadomościami specjalnymi - ocenia, a nie ustala, stan faktyczny. Przyjęcie odmiennej tezy prowadziłoby do zaprzeczenia zasadzie, że to organ, a nie biegły decyduje o załatwieniu sprawy.

Postępowanie określone w art. 79 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może toczyć się samodzielnie w zasadzie tylko wówczas, gdy nie toczy się już postępowanie podatkowe. Postępowanie podatkowe bowiem zmierza do stwierdzenia, czy dane zawarte w deklaracji, które mogą mieć wpływ na wysokość zobowiązania, są zgodne ze stanem faktycznym. W jego wyniku organ podatkowy stosuje przepisy ustawy właściwej dla danego podatku i wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej określa wysokość zaległości podatkowej albo stwierdza nadpłatę, ewentualnie - jeśli dane zawarte w deklaracji są zgodne ze stanem faktycznym i podatnik zapłacił w całości zadeklarowany podatek - umarza postępowanie. Z tą chwilą prawo i obowiązek określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego spoczywa na organie podatkowym. Po wszczęciu postępowania, podatkowego złożenie deklaracji korygującej nie wywołuje skutków prawnych. Nie mogą toczyć się dwa odrębne postępowania dotyczące tego samego okresu rozliczeniowego, to jest postępowanie podatkowe i postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku.

Niezrealizowanie przez dłużnika jego świadczenia w postaci zapłaty długu, nie stanowi nieodpłatnego świadczenia, gdyż z tytułu nieterminowego regulowania zobowiązań wierzycielowi przysługują ustawowe odsetki z tytułu zwłoki.

1. Jeżeli podatnik jest zarejestrowany dla celów podatku VAT w momencie otrzymania faktury, to może odliczyć VAT naliczony wynikający z takiej faktury nawet jeżeli nie był zarejestrowany w momencie nabycia usługi, której faktura dotyczy. 2. Należy rozróżnić nabycie towaru od wystawienia faktury. min "nabycie towarów" z art. 19 ust. 1 ustawy VAT nie odnosi się do momentu, od którego odliczanie jest możliwe również i dlatego, że stanowi pod względem znaczeniowym jeden zwrot wraz z terminem "podatek naliczony". Podatek naliczony jest to bowiem podatek określony w fakturach stwierdzających nabycie towaru lub usługi, czyli w fakturach wystawionych przez sprzedawcę kupującemu. Nabycie towaru lub usługi w sensie cywilistycznym, tzn. w sensie przejścia prawa do towaru ze sprzedawcy na nabywcę lub wykonania usługi, nie jest jakąkolwiek okolicznością istotną z punktu widzenia regulacji art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Prawo do obniżenia podatku należnego może być zatem realizowane w czasie określonym w art. 19 ust. 3, dla ustalenia którego decydujące znaczenie ma data otrzymania dokumentu. wiązku z powyższym należy stwierdzić, iż stanowisko organów podatkowych o utracie przez podatnika prawa do zmniejszenia podatku naliczonego w sytuacji, gdy faktura dokumentująca czynność została wystawiona po dokonaniu czynności opodatkowanej w obrębie tego samego miesięcznego okresu rozliczeniowego świadczy o nadmiernym fiskaliźmie.

Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia powinna pochodzić od podmiotu uprawnionego do jej wystawienia i czynić zadość obowiązkowi w zakresie rozliczenia podatku należnego (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.). Za taki dokument nie może zostać uznana kserokopia faktury, której nie posiadał wystawca oraz nie wykazał wynikającego z niej podatku należnego. O wykazaniu podatku należnego decyduje ostateczna treść deklaracji złożonej zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o VAT.

Jeżeli samochód osobowy z tzw. kratką został zarejestrowany jako ciężarówka, to organ skarbowy nie może kwestionować odliczenia podatku VAT u nabywcy. Ani homologacja, ani oględziny auta nie mają znaczenia. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja administracyjna w postaci dowodu rejestracyjnego, kwalifikująca sporny samochód w momencie jego nabycia przez podatnika jako ciężarowo-osobowy o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, dopóty organy podatkowe nie mogą w stosunku do tego podatnika wywodzić skutków prawnych powołując się na przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, ograniczający możliwość odliczenia podatku naliczonego w razie nabycia samochodów osobowych oraz innych o dopuszczalnej ładowności poniżej 500 kg. Jedynie zmiana decyzji administracyjnej, jaką jest dowód rejestracyjny samochodu, w której wyniku okazałoby się, że sporny samochód nie jest samochodem ciężarowo-osobowym o ładowności powyżej 500 kg, lecz samochodem osobowym lub innym o ładowności poniżej 500 kg, pozwalałaby organom podatkowym na zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy podatkowej.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczać się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, jak tego wymaga art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoduje, że skarga ta, jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Okres nieprowadzenia postępowania odwoławczego z powodu niezasadnego zawieszenia tego postępowania spowoduje przekroczenie terminu do rozpatrzenia odwołania i zastosowanie art. 54 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, przewidującego nienaliczanie odsetek za zwłokę za okres od następnego dnia po upływie terminu do rozpatrzenia odwołania do dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego.

U podatników uzyskujących przychody z działalności gospodarczej czynnikiem decydującym o podatkowym rozliczeniu kosztów w czasie, w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, będzie nie moment poniesienia wydatku, a czas powstania przychodów, których te koszty dotyczą.

Brak jest podstaw by twierdzić, że podatnik, który jest uprawniony do wystawienia faktury VAT udokumentuje daną sprzedaż, w przypadku gdy sprzedaż ta nie była objęta obowiązkiem podatkowym lub była zwolniona od podatku, i ma obowiązek zapłaty podatku z tej faktury na podstawie art. 33 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, nie ma również prawa skorygowania tego podatku przez wystawienie faktury korygującej.

Uzyskanie przez kontrahenta spółki wystawiającej fakturę VAT statusu podatnika w podatku od towarów i usług już po wystawieniu stosownej faktury nie daje podstaw do korekty tej faktury, jeśli nie zajdą okoliczności przewidziane w par. 43 bądź par. 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./.

Przepisy ustawy podatkowej nie uzależniają kwalifikacji strat do kosztów uzyskania przychodów od jakichś ściśle określonych warunków formalnych, np. od posiadania przez podatników szczególnych dowodów w postaci protokołów szkód potwierdzonych przez właściwe organy jak przewidywała to ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ we wcześniejszym stanie prawnym. Jednakże zastosowanie mieć będą wnioski płynące z ogólnej zasady zawartej w art. 15 ust. 1 tej ustawy stanowiącej, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1. Jakkolwiek co do zasady straty ujawnione w wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów to jednak każdy przypadek oraz każde tego rodzaju zdarzenie gospodarcze należy rozpatrywać indywidualnie. Nie każdy bowiem niedobór wynikający z protokołu inwentaryzacyjnego będzie stratą "a priori" uznaną za koszt uzyskania przychodów. Powołany przepis art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy odnosi się bowiem do rzeczywistych strat w środkach obrotowych. Podatnik musi więc wpierw wykazać, że poniósł wydatek na nabycie środków wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy, że koszt ten był celowy i racjonalny z punktu jego wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych między poniesionym kosztem a oczekiwanym przychodem, wreszcie, że poniósł stratę w tych środkach.

Protokół z kontroli wydanej przed złożeniem przez podatnika deklaracji korygującej zeznanie podatkowe nie zawierający żadnych wskazań co do ewentualnego naruszenia prawa podatkowego nie ogranicza i nie odbiera prawa do złożenia korekty zeznania. Urząd skarbowy nie może odrzucić korekty dokonanej po kontroli, jeżeli w protokole z niej nie wskazał błędów podatnika.

Mimo, że przepis art. 48 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ skonstruowany został na zasadzie uznania administracyjnego, to organ podatkowy wydając decyzję związany jest ogólnymi regułami postępowania podatkowego. W "procesie decyzyjnym", badając występowanie lub brak przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi podatkowej na podstawie art. 48 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ powinien wyczerpująco zebrać materiał dowodowy /art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej/, dokładnie wyjaśnić stan faktyczny /art. 122 Ordynacji podatkowej/ i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona /art. 191 Ordynacji podatkowej/. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły tych obowiązków. W aktach sprawy są wystarczające dokumenty i udokumentowane czynności świadczące o wszechstronnym badaniu przez organy podatkowe sytuacji materialno-bytowej i rodzinnej strony. Zasadne także - na podstawie przesłanek zawartych w art. 48 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uznano, że wskazane przez stronę obciążenia kredytowe i pożyczki, nie mogą być rozstrzygające w sprawie udzielenia ulgi w formie rozłożenia na raty zapłaty podatku.

W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. prawo do wydania i doręczenia decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wygasało po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy/art. 68 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Normy art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, adresowanej do podatnika, a nie do organu podatkowego, nie można odczytywać jako bezwzględnego zakazu do uwzględnienia przez ten organ, przy ustalaniu kwoty podatku naliczonego do odliczenia w danym miesiącu, podatku z faktury, którą w ramach mechanizmu samoobliczenia podatnik zaewidencjonował i zaliczył w miesiącu wcześniejszym niż te miesiące, w którym mógł to uczynić prawidłowo. To właśnie zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nakazuje organowi podatkowemu uwzględnić zarówno okoliczności niekorzystne jak i okoliczności korzystne dla strony postępowania, gdy przyczyniają się one do realizacji tej zasady.

Skoro art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ dopuszcza możliwość stosowania tego przepisu do spraw dotyczących kontroli podatkowej, nie można odmówić możliwości zastosowania go w przypadku wystąpienia oczywistych omyłek w protokole kontroli.