Prawo pracy w Polsce
Prawo pracy jest to gałąź prawa bazująca na Kodeksie pracy. Jest to najważniejszy akt prawny, który reguluje relacje pomiędzy pracodawcami a pracownikami. Prawo pracy opisuje warunki, które muszą zostać spełnione, aby mogła być świadczona praca na obszarze Polski.
Stosunek pracy nie może być więc proponowany na gorszych warunkach, niż zostało to określone w przez prawo pracy.
Prawo pracy – główne zasady
Podstawą prawa pracy w Polsce są główne zasady, których zapisy znaleźć można w Kodeksie pracy. Wynika z nich, że każdy ma prawo do podjęcia pracy, każdy ma również swobodę nawiązywania stosunków pracy. Pracownik ma również* prawo do zerwania stosunku pracy* w dowolnym, wybranym przez siebie czasie (może obowiązywać okres wypowiedzenia).
Pracodawca zobowiązany jest do poszanowania dóbr osobistych pracownika i traktowania równo wszystkich zatrudnionych przez siebie osób. Prawo pracy działa przeciw dyskryminacji bez względu na jej podłoże, takie jak płeć, wiek, wyznanie, rasa. Zgodnie z jego zapisami pracownik ma prawo do wynagrodzenia adekwatnego do swoich możliwości. Państwo polskie zobowiązane jest do ochrony uprawnień pracowników. Zarówno pracownicy, jak i pracodawcy mają możliwość zrzeszania się w ramach organizacji zawodowych.
Prawo pracy – podstawowe pojęcia
Istnieją podstawowe pojęcia, którymi posługuje się prawo pracy.
Pracownik to osoba fizyczna, która jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, mianowania, wyboru, która jest zobowiązana do rzetelnego wykonywania powierzonej jej pracy.
Pracodawca to osoba fizyczna lub prawna oraz jednostka nieposiadająca osobowości prawnej, która zatrudnia pracowników po spełnieniu określonych wymogów.
Stosunek pracy to określenie więzi prawnej, która łączy pracownika i jego pracodawcę.
Wynagrodzenie to wypłata określonej sumy pieniężnej oraz świadczeń w naturze osobom wykonującym pracę na rzecz pracodawcy.
Zatrudnienie to określenie zawarcia dowolnej umowy świadczenia pracy przez pracownika.
Mianem zwolnienia nazywa się wygaśnięcie stosunku pracy. Odbyć się może na skutek zawarcia porozumienia stron albo poprzez wypowiedzenie.
Umowa o pracę to porozumienie dwustronne, na mocy którego pracownik zobowiązuje się do świadczenia pracy, a pracodawca do terminowego wypłacania wynagrodzenia.
Rokowania pracownicze to czynności, które podejmuje się* przed podpisaniem umowy o pracę*, w ramach których strony umowy powinny wzajemnie poinformować się o wszelkich okolicznościach, które mają znaczenie dla zawarcia i treści umowy o pracę, uwzględniając w tym wysokość wynagrodzenia, a także zakres obowiązków.
Spór zbiorowy dotyczy konfliktu pomiędzy pracodawcą a grupą pracowników. Najczęściej jego podłoże to nieadekwatne wynagrodzenie lub zakres obowiązków.
Państwowa Inspekcja Pracy ma za zadaniem nadzorować, czy w danej firmie przedsiębiorca przestrzega zasad prawa pracy.
Świadectwo pracy jest dokumentem, który wydawany jest pracownikowi po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku pracy. Znajdują się w nim wszelkie informacje związane z pracownikiem.
Strajk to najbardziej ostry sposób rozwiązywania konfliktów pomiędzy pracownikami a pracodawcami. Najczęściej w jego trakcie pracownik lub pracownicy odmawiają wykonywania swoich obowiązków.
Mobbing to działania lub zachowania skierowane przeciw pracownikowi podległemu, lub czasami nawet zajmującemu równorzędne stanowisko, które polega na uporczywym nękaniu, zastraszaniu, poniżaniu, upokarzaniu, ośmieszaniu.
