Gorąco na Bliskim Wschodzie. Pociski poleciały na obiekty naftowego giganta

Raszad al-Alimi, przewodniczący uznawanego międzynarodowo rządu Jemenu, ogłosił w przemówieniu telewizyjnym rozpoczęcie operacji wojskowej, której celem jest odzyskanie terytoriów kontrolowanych przez wspieranych przez Iran Hutich. Oskarżył rebeliantów o odpowiadanie na próby uspokojenia sytuacji dalszą mobilizacją i eskalacją.

Reuters informował wcześniej, powołując się na zachodnich i regionalnych urzędników, że Arabia Saudyjska i jej jemeńscy sojusznicy przygotowują ofensywę przeciwko Hutim. Według tych doniesień Rijad ma prowadzić działania z powietrza, a siły jemeńskie ofensywę lądową.

Również w niedzielę Huti poinformowali o wystrzeleniu pocisków balistycznych i dronów w kierunku obiektów saudyjskiego koncernu naftowego Aramco w Rijadzie i bogatym w ropę rejonie Churajs na wschodzie kraju. Rzecznik wojskowy rebeliantów Jahja Sari przekazał, że atak był odwetem za saudyjskie uderzenia na kontrolowane przez ugrupowanie obszary Jemenu.

Według Hutich w ciągu poprzednich 12 godzin koalicja pod wodzą Arabii Saudyjskiej przeprowadziła w Jemenie 50 ataków z powietrza i uderzeń rakietowych. Rebelianci twierdzą, że ich ataki na obiekty Aramco wywołały duże pożary. Arabia Saudyjska nie odniosła się bezpośrednio do tych doniesień.

Rijad poinformował za to o przekazaniu kolejnej transzy pomocy dla uznawanego międzynarodowo rządu Jemenu o wartości około 60 mln dolarów – podał portal Al-Dżazira. Według władz królestwa środki mają m.in. wesprzeć finanse publiczne i poprawić regularność wypłat.

Saudyjska agencja SPA podała, że w latach 2012–2026 wartość saudyjskiego wsparcia dla Jemenu przekroczyła 12,6 mld dolarów.

Wojna domowa w Jemenie rozpoczęła się w 2014 r., gdy rebelianci Huti zajęli stolicę kraju, Sanę. W 2015 r. Arabia Saudyjska stanęła na czele koalicji, która interweniowała po stronie uznawanego międzynarodowo rządu. Intensywność walk znacznie spadła po rozejmie z 2022 r., jednak we wrześniu 2026 r. Huti przeprowadzili ofensywę, zajmując kolejne obszary wybrzeża Morza Czerwonego i strategiczne wyspy w rejonie cieśniny Bab al-Mandab. Wzmocniło to ich kontrolę nad cieśniną i możliwości oddziaływania na jeden z najważniejszych szlaków żeglugowych świata.