inne (strona 10 z 21)

Postępowanie w sprawie z wniosku o przywróceniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, gdy strona nie uchybiła terminowi do dokonania tej czynności, podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe /art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

1. Ustawodawca może zmieniać zasady przebywania cudzoziemców w Polsce w trakcie ich pobytu. 2. Szczególna regulacja o łączeniu rodzin pojawiła się dopiero po nowelizacji w 2001 r. ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/. Z faktu, że przesłanką zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było zawarcie małżeństwa, nie można dopatrywać się, że istniała już wcześniej. Instytucja łączenia rodzin nie może mieć zastosowania w stosunku do osób, które przyjechały do Polski na innej podstawie.

Rada gminy nie ma uprawnień do ustanowienia zakazu handlu okrężnego poza targowiskami w ramach przepisów porządkowych na mocy art. 40 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./.

Skarga o przewlekłości postępowania ma uzasadnienie wtedy, gdy bez nieuzasadnionej zwłoki naruszone zostało prawo strony do jej rozpoznania. Zasada ta została zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki /Dz.U. nr 179 poz. 1843/. Stosownie do art. 2 ustawy o nieuzasadnionej zwłoce można mówić, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to jest konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, która została złożona po zakończeniu postępowania, którego dotyczyła pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki /Dz.U. nr 179 poz. 1843/. Ponadto wniesienie skargi w dniu kiedy powołana wyżej ustawa jeszcze nie obowiązywała, jest niedopuszczalne na podstawie art. 8 ust. 2 tejże ustawy.

Tylko w razie nieorzeczenia przez organ o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, sąd administracyjny może, na podstawie art. 61 par. 3 ustawy, wydać postanowienie o wstrzymaniu albo odmowie wstrzymania wykonania tego aktu.

Brak określenia w statucie związku międzygminnego zasad występowania członków, mimo przepisu art. 67 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./, nie wyklucza podjęcia przez radę gminy uchwały o wystąpieniu gminy ze związku.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/ nie ma zastosowania do spółdzielni mieszkaniowych.

1. Nadzór właściwego ministra i wojewody nad działalnością Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i funduszy wojewódzkich /podmiotów administracji publicznej wykonujących zadania publiczne/ musi być rozumiany jako nadzór nad "wszelką działalnością" z którą związane jest podejmowanie uchwał /art. 419 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./. 2. Okoliczność, że podjęta z przekroczeniem kompetencji uchwała Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oddziałuje na stosunki cywilnoprawne, nie wyłącza jej spod kontroli sądu administracyjnego /art. 419 ust. 7 tej ustawy/.

Przekazanie sprawy przez sąd powszechny sądowi administracyjnemu wymaga, dla swojej skuteczności, uprzedniego odrzucenia pozwu, czy też - jak w niniejszej sprawie - odrzucenia odwołania. Przy braku postanowienia o odrzuceniu pozwu (lub odwołania) z powodu niedopuszczalności drogi sądowej mamy, w dalszym ciągu, do czynienia ze stanem zawisłości sprawy przed sądem powszechnym, a zatem samo postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi administracyjnemu nie może być uznane za skuteczne, co oznacza, że nie spełniona została dyspozycja przepisu art. 58 § 4 p.s.a. wyłączająca możliwość odrzucenia skargi przez sąd administracyjny, z powodu wcześniejszego uznania się przez sąd powszechny za niewłaściwy.

Żołnierz, któremu wypłacone zostało jednorazowe odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zgodnie z art. 14 ust 1 i 2 ustawy z dnia 25 maja 2001r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2001, Nr 76, poz. 804 ze zm.) i następnie na skutek stwierdzenia nieważności, czy też uchylenia decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, żołnierz ten został przywrócony do służby w wojsku ze skutkiem od dnia wypowiedzenia (ex tunc), obowiązany jest do zwrotu przyjętego świadczenia w granicach bezpodstawnego wzbogacenia (art. 410 k.c. w związku z przepisami artykułów poprzedzających).

I. Samo zawieszenie przepisów regulujących instytucję wydawania zaświadczeń w kodeksie postępowania administracyjnego dowodzi, że postępowanie to jest postępowaniem administracyjnym. II. Odmowa wydania zaświadczenia winna nastąpić w formie zaskarżalnego postanowienia, a w stosunku do postępowań zakończonych takim rozstrzygnięciem może wnosić skargi na bezczynność. III. Zakres podmiotowy postępowania objętego przepisami działu VII-go kpa jest bardzo szeroki. Obejmuje on i organy administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym i organy należące do systemu ustrojowego organów administracji publicznej, w tym również przedsiębiorstwa państwowe jako państwowe jednostki organizacyjne.

Brak jest podstaw prawnych, aby działalność spółdzielni mieszkaniowych można utożsamiać z wykonywaniem zadań publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/, skoro działalność spółdzielni mieszkaniowych ogranicza się do realizacji zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków tej spółdzielni i ich rodzin, a zatem ograniczonej liczby osób zrzeszonych w danej spółdzielni. Spółdzielnia mieszkaniowa jest zatem jednostką organizacyjną, która ma ściśle określony krąg osób, a nie powszechny. Spółdzielnie mieszkaniowe nie wykonują zadań publicznych, ani nie mieszczą się wśród podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z tego względu, że nie dysponują majątkiem publicznym /mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa/.

Począwszy od 1 stycznia 2004 r. spółka jawna przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością zachowuje dotychczasowy numer REGON.

Oddawanie w użytkowanie obwodów rybackich przez organy administracji publicznej odbywa się według reguł cywilnoprawnych, a nie poprzez jednostronne władcze rozstrzygnięcia tych organów /art. 13 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - Dz.U. nr 115 poz. 1229 ze zm./.

Wyznaczenie przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych terminu posiedzenia arbitrów /par. 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie regulaminu postępowania przy rozpatrywaniu odwołań w sprawach o udzielenie zamówień publicznych - Dz.U. nr 85 poz. 772/ nie jest czynnością, o jakich mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ może uzasadniać tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej, a nie jedynie dla podmiotu, który ją prowadzi.

1. Dla wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie jest wystarczające spełnienie warunków wymienionych w art. 13 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy a dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400 ze zm./; konieczne jest wykazanie także wystąpienie przesłanek dopuszczalnej ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, określonych w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. /Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284 ze zm./. 2. Żadna z przesłanek przewidujących ingerencję władzy publicznej w życie rodzinne wymienionych w art. 8 ust. 2 cytowanej wyżej Konwencji, nie stanowi, by sam fakt naruszenia prawa przez cudzoziemca przesądzał o konieczności takiej ingerencji.

Złożenie przez cudzoziemca jednocześnie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz wniosku o wydanie wizy nie uzasadnia umorzenia postępowania o wydanie wizy jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 par. 1 Kpa; skutek taki mógłby powstać wówczas, gdyby postępowanie o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zostało wcześniej zakończone decyzją uwzględniającą wniosek.

1. Zgoda Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, o której mowa w art. 79 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ jest adresowana do organu pierwszej instancji. 2. W razie wniesienia odwołania od decyzji wojewody Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców jako organ odwoławczy jest zobowiązany rozpoznać sprawę w pełnym zakresie, a więc także co do przesłanek określonych w art. 13 ust. 1 i art. 14 tej ustawy, a w szczególności odnieść się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu.

Ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych /Dz.U. 2002 nr 72 poz. 664 ze zm./ nie stosuje się do wykonywania zadań o charakterze użyteczności publicznej przez jednostkę organizacyjną utworzoną w tym celu przez gminę. 1. Ustawa z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych /Dz.U. 2002 nr 72 poz. 664 ze zm./ nie ma zastosowania do przypadków powierzania przez gminę utworzonej przez nią jednostce organizacyjnej wykonywania zadań użyteczności publicznej drogą aktu kreującego tę jednostkę organizacyjną. 2. Wykonywanie przez gminę zadań komunalnych we własnym zakresie przez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną siłą rzeczy zawarcia umowy nie wymaga. Podstawą powierzenia wykonywania tych zadań jest bowiem sam akt organu gminy powołujący do życia tę jednostkę i określający przedmiot jej działania. 3. W stosunkach zachodzących pomiędzy gminą i utworzoną przez nią jednostką organizacyjną jest również miejsce na zawarcie umowy o realizację zamówienia publicznego na rzecz gminy. Jednakże pod warunkiem, że mamy do czynienia ze zleceniem zamówienia niemieszczącego się w zakresie zadań, dla których gmina powołała tę jednostkę.

Z analizy przepisów zawartych w art. 61 ust. 1-4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ wynika, że skutkiem nie zachowania przedmiotowego terminu przez Stronę jest jedynie brak obowiązku po stronie organu do wydania nowej wizy do czasu zakończenia postępowania i nie jest to równoznaczne z obowiązkiem opuszczenia terytorium RP. Jeśli bowiem organ wyda cudzoziemcowi nową wizę, pomimo braku takiego obowiązku i zalegalizuje tym samym jego dalszy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie może później podnosić zarzutu nie dopełnienia obowiązku opuszczenia kraju. Dopiero bowiem brak obowiązku po stronie organu i nie wydanie nowej wizy do czasu zakończenia postępowania przed organem I instancji wskutek nie zachowania terminu określonego w art. 61 ust. 1 zmusza cudzoziemca do opuszczenia kraju zgodnie z art. 61 ust. 4 cytowanej ustawy, a nie wykonanie tego obowiązku powoduje, iż jego pobyt staje się nielegalny, co stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określoną w art. 57 ust. 1 pkt 10 cytowanej ustawy.

Do wydania, na podstawie art. 74 par. 1 Kpa, postanowienia o odmowie dostępu do akt sprawy, uprawniony jest ten organ, który na podstawie art. 73 par. 1 Kpa, zobowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów.

Prawo do nauki, o którym mowa w art. 2 Protokółu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 /Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284/, nie uzasadnia udzielenia cudzoziemcowi ochrony przed wydaleniem.

Zastosowanie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ może mieć charakter wyjątkowy, bowiem ingeruje w sferę podstawowych praw gwarantowanych przez międzynarodowe konwencje. Pogląd organu odwoławczego, że każde naruszenie prawa już stanowi podstawę decyzji o odmowie przedłużenia zezwolenia na zamieszkanie z uwagi na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego stanowi wykładnię omawianego przepisu zbyt rozszerzającą. Nie każde naruszenie prawa może być w ten sposób kwalifikowane, a ustalenie tej okoliczności wymaga wskazania faktu naruszenia oraz uzasadnienia dlaczego to naruszenie stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.