inne (strona 11 z 21)

Stosownie do przepisu art. 128 ust. 1-3 ustawy z dnia 8 lutego 2002 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 21 poz. 205 ze zm./ żołnierzowi uznanemu za posiadającego na wyłącznym utrzymaniu członka rodziny nie przysługuje zasiłek, jeżeli tym członkiem rodziny jest osoba, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, nie będąca żoną żołnierza.

Zagrożenie, o którym mowa w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 2003 nr 128 poz. 1176/ nie ma nic wspólnego z przyczynami, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy.

To, że cudzoziemcowi odmówiono nadania statusu uchodźcy, nie zwalnia organów od starannego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny pod kątem zbadania, czy zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Artykuł 57 ust. 1 /w tym także pkt 1 i 5/ ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru, co do treści rozstrzygnięcia. Tym większe znaczenie ma więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz poprawne odczytanie treści przepisu, gdyż właściwa jego interpretacja jest punktem odniesienia i podstawowym warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia.

Uchwała Rady Państwa nr 5/58 z dnia 23 stycznia 1958 r. w sprawie zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego osobom wyjeżdżającym na stały pobyt do państwa Izrael /nie publ./ nie stanowiła zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego ze skutkiem utraty obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. nr 10 poz. 49 ze zm./, w stosunku do osób, które podania o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego złożyły po podjęciu uchwały.

skarżący jako funkcjonariusz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego był w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa ABW, tj. między 29 czerwca 2002r. a 15 lipca 2004r. uprawniony do otrzymywania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, o którym mowa w art. 86 ust 1 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu ( Dz. U. nr 74, poz. 676 ze zm.), a odmowa wypłacenia mu zaległego świadczenia za dochodzony w skardze okres od 1 kwietnia 2003r. do 31 marca 2004r. w związku z przyjęciem , że nie pełnił w tymże okresie służby, pozbawiona była prawnych podstaw

Uchwała o wystąpieniu ze związku międzygminnego nie jest prawem miejscowym, więc nie musi mieć terminu wejścia w życie.

Przeprowadzenie przez sąd administracyjny, z urzędu lub na wniosek strony, dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, pozostaje w związku z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" tej ustawy. Ocena przeprowadzonego dowodu uzupełniającego z dokumentu, który nie był znany organowi może prowadzić do wniosku, iż zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" powołanej ustawy w związku z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.

Późniejsze ustalenie osoby ojca, po zaprzeczeniu ojcostwa lub unieważnieniu uznania, może być uwzględnione przy określaniu obywatelstwa dziecka, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. 2000 nr 28 poz. 353 ze zm./, tylko wówczas gdy nastąpiło to przed upływem roku od dnia urodzenia się dziecka.

1. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. nr 4 poz. 25/ , obywatel polski mógł nabyć obywatelstwo obce ze skutkiem utraty obywatelstwa polskiego, gdy uzyskał zezwolenie właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa. O zezwoleniu na zmianę obywatelstwa orzekała Rada Państwa /art. 13 ust. 1 ustawy/. Wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, że uchwała Rady Państwa nr 5/58 z dnia 23 stycznia 1958 r. w sprawie zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego osobom wyjeżdżającym na stały pobyt do państwa Izrael /nie publikowana/, nie mogła zastąpić indywidualnego aktu zezwolenia na taki wyjazd jest prawidłowy, a podniesione zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej należy uznać za nieuzasadnione. 2. Należy uznać, że uchwała Rady Państwa nr 5/58 nie może zostać uznana za akt normatywny, gdyż upoważnienie do wydania takiego aktu nie wynika ani z Konstytucji, ani też ustawy o obywatelstwie polskim z 1951 r. W uchwale powołano, jako podstawę prawną, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim, ale przepisy te nie zawierają upoważnienia dla Rady Państwa do wydania normatywnego aktu wykonawczego do ustawy.

Nie można a priori przyjąć założenia, że uchwała nr 5/58 Rady Państwa z dnia 23 stycznia 1958 r. w sprawie zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego osobom wyjeżdżającym na pobyt stały do państwa Izrael /nie publikowana/, nie stanowi orzeczenia Rady Państwa, wydanego na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim /Dz.U. nr 4 poz. 25 ze zm./, o zezwoleniu na zmianę obywatelstwa polskiego w stosunku do osób, które złożyły prośbę o zezwolenie na zmianę obywatelstwa przed podjęciem tej uchwały.

W ocenie Sądu, wyrażone w zaskarżonej decyzji tezy o konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego /o spełnieniu przesłanek z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ sformułowane zostały w sposób arbitralny, w oderwaniu od zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. W sprawie niniejszej organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie wskazał, jakie elementy bezpieczeństwa i porządku publicznego, ani jakie interesy Rzeczypospolitej Polskiej byłyby zagrożone w sytuacji, gdyby skarżąca nadal przebywała na terytorium Polski.

Materialnoprawną podstawą decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony był art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz, że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium. Decyzja wydana na podstawie art. 53 ust. 3 cytowanej ustawy ma charakter uznaniowy. Należy zwrócić jednak uwagę, że uznaniowość nie może oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla, że w sytuacji uznania administracyjnego obowiązki organu administracyjnego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 Kpa. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego /art. 80 Kpa/, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący /art. 77 par. 1 Kpa/, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści /art. 7 Kpa/.

Z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie wydania lub odmowy wydania wizy, o której mowa w art. 33, jest wojewoda /albo konsul/, a zatem to do niego należy rozpatrywanie zawartych w art. 33 przesłanek i rozstrzyganie sprawy ad meritum. Natomiast "zgoda" Prezesa Urzędu, tj. jego stanowisko wyartykułowane w postanowieniu o wyrażeniu lub odmowie wyrażenia zgody dotyczy wydania przez wojewodę decyzji i odnosi się przede wszystkim do warunków lub następstw owej decyzji administracyjnej, ogranicza się więc do sfery czynników kształtujących jedynie przesłanki motywacyjne organu, któremu powierzono rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców jako organ współdziałający nie może w sposób stanowczy rozstrzygać o spełnieniu bądź niespełnieniu określonych w art. 33 ww. ustawy przesłanek, albowiem zostało to zastrzeżone do właściwości innego organu, tj. wojewody /albo konsula/, natomiast działając w granicach własnych kompetencji i powierzonych mu przez ustawę zadań, ma on przede wszystkim przyczynić się do prawidłowego załatwienia sprawy przez organ właściwy do wydania decyzji, jednakże bez wkraczania we właściwość, zadania i kompetencje tego organu.

Odmowa udzielenia zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania takiej zgody i który posiada prawo do pobytu w Polsce na podstawie innego tytułu /zezwolenie na pobyt czasowy/, nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. /Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284 i 285 ze zm./ tylko przez to że zezwolenie na osiedlenie się uprawnia do podjęcia pracy, a podjęcie pracy przez cudzoziemca przebywającego na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest uzależnione od uzyskania indywidualnego zezwolenia.

Ochronie na podstawie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie /Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284 i 285 ze zm./, podlegają więzi rodzinne pomiędzy dzieckiem i ojcem, nawet wówczas, gdy łączy ich jedynie węzeł biologiczny a nie prawny, pod warunkiem, że istniejące pomiędzy nimi stosunki wskazują na istnienie rzeczywistych więzi rodzinnych.

W myśl art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli potwierdzi to zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia, oraz ma zapewnione środki finansowe niezbędne do pokrycia ich kosztów oraz kosztów utrzymania podczas studiów, bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej. Za trafne należy uznać ustalenia organu II instancji, że odbywanie nauki Centrum Kształcenia Kadr w Policealnej Szkole Zawodowej nie jest równoznaczne z "podjęciem lub kontynuowaniem studiów" w rozumieniu przepisu art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten dotyczy bowiem studiów wyższych w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./.

Zgodnie z art. 78 par. 1 Kpa żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W orzecznictwie NSA powszechny jest pogląd, że nie uwzględnienie dowodu przez organ administracyjny powinno mieć oparcie w zebranym materiale dowodowym a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Przedstawiony przez cudzoziemca dowód na poparcie jego twierdzeń o zasadności wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie poddany ocenie przez organ odwoławczy, uzasadnia przyjęcie, że dokonane przez organ administracyjny ustalenia stanowiące podstawę wydanej decyzji są dowolne. Jako dowolne należy bowiem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego /art. 80 Kpa/, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący /art. 77 par. 1 Kpa/, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.

Całkowicie niezasadne i wynikające z błędnego rozumienia treści art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest podniesienie w toku rozprawy przez pełnomocnika Skarżącego, iż postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zamyka Stronie drogę do rozpoznania sprawy przez sąd.

Fundacja jako organizacja społeczna może na podstawie art. 33 par. 2 w zw. z art. 25 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zgłosić udział w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby.

Niewątpliwie artykuł 57 ust. 1 /w tym także pkt 7/ ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru, co do treści rozstrzygnięcia. Tym większe znaczenie ma więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz poprawne odczytanie treści przepisu, gdyż właściwa jego interpretacja jest punktem odniesienia i podstawowym warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu należy wziąć przede wszystkim pod rozwagę celowościową wykładnię art. 57 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy o cudzoziemcach stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Istota wykładni funkcjonalnej wyraża się w ustaleniu znaczenia przepisu zgodnie z celem /prawdopodobnym, domniemanym/, jaki chciał osiągnąć ustawodawca stanowiąc taki przepis, czy gałąź prawa. W cytowanym powyżej przepisie Ustawodawca przewidział swoistą sankcję w postaci odmowy udzielenia zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który poprzez zawarcie we wniosku fałszywych informacji wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie. Tym niemniej przesłanka ta nie powinna uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wniosek został wypełniony pod wpływem błędnego przeświadczenia o składaniu prawdziwego oświadczenia zgodnego ze stanem faktycznym.

1. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. "b" /obecnie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. "b"/, ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./ może stanowić nie tylko dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 par. 1 Kpa ale każdy dokument prywatny, który cudzoziemiec w celu użycia jako autentyczny, podrobił lub przerobił bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. 2. Decyzja w przedmiocie zgody na pobyt tolerowany wydana na podstawie art. 97 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 128 poz. 1176 ze zm./ zapada wprawdzie w postępowaniu o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, ale na podstawie przesłanek zawartych w art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Podstaw prawnych do odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany nie stanowi art. 57 ustawy o cudzoziemcach.

Artykuł 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków /Dz.U. nr 72 poz. 747 ze zm./ nie daje podstaw do zatwierdzania przez radę gminy taryfy opłat w odniesieniu do usług z tego zakresu między przedsiębiorstwami wodno-kanalizacyjnymi z różnych gmin, czy też opłat za ścieki dostarczane z innych gmin.

Uchwała Rady Izby Komorniczej podjęta na podstawie art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji /Dz.U. nr 133 poz. 882 ze zm./, której przedmiotem jest wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko komornikowi, nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Prawną podstawą, która zdaniem organów administracyjnych zadecydowała o odmowie wyrażenia zgody na wydanie skarżącemu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, był art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 128 poz. 1175 ze zm./. Przepis ten wymaga ustalenia faktów i ich oceny z punktu widzenia spełnienia przez cudzoziemca istnienia czterech przesłanek: - bycia bezpaństwowcem; - przebywania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bez dokumentu podróży; - przemawia za tym interes Rzeczpospolitej Polskiej; - uzyskanie przez cudzoziemca innego dokumentu potwierdzającego tożsamości nie jest możliwe. Postanowienie oparte na art. 74 ust. 2 jest rozstrzygnięciem uznaniowym. Oznacza to, że organ zobowiązany jest w czytelny sposób, umożliwiający sądowi kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Uznanie zatem nie oznacza w żadnym razie prawa organu do jakiegokolwiek dowolnego działania. Celem wprowadzenia do porządku prawnego przepisów dających możliwość wydania osobom przebywającym na terytorium Polski i nie posiadających żadnego obywatelstwa - polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca - była chęć porządkowania spraw pobytu cudzoziemców na terytorium Polski. Brak posiadania przez apatrydów jakiegokolwiek dokumentu tożsamości rodziło i rodzi szereg negatywnych skutków, tak dla nich /np. brak możliwości zameldowania się, złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na zamieszkanie itp./, jak i dla organów państwa m.in. w zakresie legalizacji ich pobytu na terytorium Polski, przestrzegania obowiązku meldunkowego, i w tym też zakresie należy doszukiwać się i tak też interpretować sformułowanie przepisu "przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej". Dodatkowo należy zauważyć, iż dokument ten potwierdza jedynie tożsamość cudzoziemca podczas pobytu na terytorium RP i nie potwierdza jego obywatelstwa, nie uprawnia do przekroczenia granicy /art. 74 ust. 5/, a jego posiadanie nie zwalnia od obowiązku uzyskania wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się /art. 74 ust. 6/, a zatem nie legalizuje jego pobytu na terytorium Polski. Tak więc polski dokument tożsamości cudzoziemca ma charakter czysto ewidencyjny i identyfikujący, z którego uzyskaniem cudzoziemiec nie uzyskuje żadnych praw, prócz potwierdzenia tożsamości.