izba skarbowa (strona 14 z 59)

1. Skargę kasacyjną w imieniu organu administracji publicznej może sporządzić adwokat lub radca prawny bądź doradca podatkowy zajmujący stanowisko upoważniające go do działania jako organ, a więc Dyrektora Izby Skarbowej, jednakże fakt ten, a więc posiadanie uprawnień do wykonywania wyżej wymienionego zawodu musi być udokumentowane wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej lub przed upływem terminu do jej wniesienia. 2. Wymóg sporządzenia skargi przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego ma charakter materialnoprawny, a więc nie podlega sanowaniu.

W sprawie, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, stosownie do przepisu art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, należy uiścić wpis stały. Niedopełnienie tego obowiązku przez adwokata lub radcę prawnego skutkuje, na podstawie art. 221, pozostawieniem pisma bez rozpoznania albo odrzuceniem bez wezwania o uiszczenie opłaty.

Artykuł 27c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie dopuszcza dzielenia okresu praktycznej nauki zawodu na część, w której podatnik spełniał wymagania uprawniające do praktycznej nauki zawodu, i na część, w której tych wymagań nie spełniał.

Umowa zamiany obligacji Skarbu Państwa na udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie powoduje obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie stwierdził, iż uznanie niezgodności par. 16 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 2 poz. 3/ z art. 217 Konstytucji nie może wywoływać takich skutków, które pozostawałyby w sprzeczności z elementarnym poczuciem słuszności. W zgodzie z art. 2 Konstytucji, zarówno w aspekcie zasady państwa prawnego, jak i zasady sprawiedliwości społecznej, pozostaje tylko taka interpretacja, która uznaje, że zwrot bezpodstawnego wzbogacenia należy się tylko temu, kosztem zubożenia którego wzbogacenie to nastąpiło. Ta fundamentalna zasada dla całego systemu prawa nie może być ograniczona na poziomie ustawowym przez instytucję nadpłaty podatkowej. Z tego też względu Trybunał Konstytucyjny uznał za konieczne ograniczenie skutków nadpłaty, powstałej w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, do tych podmiotów, kosztem majątku których przysporzenie na rzecz Skarbu Państwa rzeczywiście nastąpiło. Skoro więc Trybunał Konstytucyjny wprost stwierdził, iż w takim stanie faktycznym w wyniku jego orzeczenia nie powstaje nadpłata to zarzut strony skarżącej naruszenia prawa materialnego należy uznać za chybiony.

Zażalenie, które w istocie dochodzi merytorycznej kontroli odrzucenia skargi o wznowienie postępowania aczkolwiek złożone zostało nie od postanowienia odrzucającego tę skargę lecz od postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek postanowienia, nie mogło zostać uwzględnione.

1. W sytuacji, gdy w czasie powstania uprawnienia w podatku od towarów i usług obowiązywał inny stan prawny niż w czasie, w którym podatnik złożył deklarację korygującą VAT-7, należy stosować przepisy obowiązujące w czasie, którego przedmiotowa korekta dotyczyła. 2. Zasada niedziałania prawa wstecz stanowi istotny składnik zasady zaufania obywateli do państwa, a jej treścią jest zakaz nadawania mocy wstecznej zwłaszcza przepisom normującym prawa i obowiązki obywateli, jeżeli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego.

Jeśli rozporządzenie Ministra Finansów określa terminy odliczeń VAT sprzecznie z ustawą, to decyzja wydana na jego podstawie musi zostać uchylona przez sąd.

Niedopuszczalna jest interpretacja przepisu art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ która polegałaby na ograniczeniu jasno wyrażonej - w art. 19 ust. 1 - regulacji przez tworzenie niewyrażonej w ustawie normy prawnej zmniejszającej prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ został zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. "a" ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń /Dz.U. nr 19 poz. 185/. Nie jest zatem trafny pogląd Sądu, że przepis ten nie mógł stanowić podstawy rozliczenia podatkowego za sierpień 2002 roku. Wywód sprowadzający się do tezy, iż wydobywanie i sprzedaż kredy wapiennej nie ma charakteru sezonowego, pozostaje oderwany od stanu prawnego obowiązującego w dacie dokonywania rozliczenia przez skarżącą podatku VAT to jest za sierpień 2002 roku.

Organ podatkowy powinien umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne, jeśli stwierdzi, że zaległość podatkowa objęta tym postępowaniem została określona w związku z obejściem przepisów podatkowych.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom /Dz.U. nr 67 poz. 690/, podmiot zagraniczny nie mógł żądać zwrotu podatku od towarów i usług za okres krótszy niż trzy miesiące nawet jeżeli okres ten przypadał na koniec roku kalendarzowego.

Przepis art. 200 par. 1, zawierający konkretyzację normy ujętej w art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Nawet wtedy, gdy w postępowaniu odwoławczym nie doszło do zgromadzenia jakichkolwiek nowych dowodów lub materiałów w sprawie, organ odwoławczy przed wydaniem decyzji musi dokonać własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i prawnego sprawy. Strona musi mieć zatem prawną możliwość ustosunkowania się do tych ustaleń w tej fazie postępowania podatkowego. Z uwagi bowiem na brak kontradyktoryjności postępowania podatkowego każda wypowiedź strony w sprawie może przyczynić się do realizacji zasady zupełności postępowania, o której mowa w art. 122 oraz 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, w wyniku czego, ulec może zmianie dotychczasowa prawna kwalifikacja ustalonego stanu faktycznego. Konsekwencją braku zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego na każdym etapie postępowania - może być podstawą wznowienie postępowania.

Wcześniejsze uiszczenie podatku, a więc przed wydaniem decyzji nieostatecznej urzędu skarbowego z uwagi na treść art. 224 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ i następnie uchylonej, nie stanowi przeszkody do złożenia odwołania, ani tym bardziej do rozpatrzenia odwołania. Na przeszkodzie temu nie stoi w świetle tego przepisu zapłata podatku wynikająca z nieostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Do chwili wydania ostatecznej decyzji podatkowej określającej zobowiązanie podatkowe, podatkiem należnym jest podatek zadeklarowany w zeznaniu rocznym zgodnie z treścią art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

Ustalenie przez sąd administracyjny celu statutowego fundacji, istotne z punktu widzenia zwolnienia od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie może być zwalczane w postępowaniu kasacyjnym zarzutem naruszenia prawa materialnego.

1. Czynność zmierzająca do obejścia prawa /art. 58 Kc/ nie może być jednocześnie czynnością pozorną /art. 83 Kc/. 2. Warunkiem wystarczającym do zastosowania par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./ było stwierdzenia, że do danej czynności mają zastosowanie przepisy jednego z dwóch wymienionych w nim artykułów kodeksu cywilnego.

O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w sytuacji, gdy wykładnia danego przepisu budziła kontrowersje w orzecznictwie sądowym i wymagała wyjaśnienia wątpliwości prawnych z tym związanych przez skład siedmiu sędziów. W takim wypadku naruszenie prawa nie może być uznane za oczywiste, co jest podstawową, chociaż nie jedyną, przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące.

Oczywistym jest, że przedsiębiorcy mogą w ramach, najczęściej dyspozytywnych przepisów prawa cywilnego, układać swoje stosunki zobowiązaniowe z partnerami handlowymi w sposób, który uznają za właściwy. Jednakże ocena skutków transakcji handlowych w aspekcie podatkowym należy do organów podatkowych. Dotyczy to zwłaszcza okoliczności czy wystawiane faktury miały za swoje źródło realne transakcje gospodarcze.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Jeśli spółka cywilna - jako producent opakowań z tworzyw sztucznych, będących wyrobami akcyzowymi /poz. 20 załącznika nr 6 w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - była podatnikiem podatku akcyzowego, to miał do niej zastosowanie art. 14a ust. 7 pkt 1 tej ustawy, przewidujący niemożność stosowania do niej instytucji zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ust. 1-6 tego artykułu /dotyczących zwrotu dla zakładów pracy chronionej/.

Ustalając, czy poniesione przez firmę wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, organ skarbowy może zażądać od podatnika dowodów potwierdzających zasadność wydania konkretnych kwot.