izba skarbowa (strona 28 z 59)

Jedność towaru, podmiotów, czasu i miejsca wykonywania świadczenia może przemawiać za tym, że powiązania rodzinne, o których mowa w art. 17 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, miały wpływ na ustalenie ceny sprzedaży

1. To, czy umowa dystrybucyjna ma szerszy zakres niż tylko zawieranie umów w imieniu dającego zlecenie, ma istotne znaczenie dla ustalenia chwili wykonania usługi, a tym samym momentu powstania obowiązku podatkowego /art. 6 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. 2. Rozliczenie podatku od towarów i usług za dany miesiąc musi być pełne. Nie może być ono rozbijane na części związane z określonymi czynnościami czy grupami tych czynności wykonywanymi przez podatnika /w tym wypadku z wykonywaniem usługi agencyjnej, gdy spółka w poszczególnych miesiącach wykonywała jeszcze inne czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług/, a do takiego efektu mogłoby prowadzić częściowe uchylenie wyroku w przedmiocie podatku od towarów i usług za określony miesiąc. W takiej sytuacji uchylenie wyroku w całości, ale jedynie z przyczyn wskazanych w skardze kasacyjnej, nie może być uznane za wyjście poza granice skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Z chwilą otrzymania od wykonawcy odszkodowania - zwolnionego od podatku na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ - ujęte uprzednio w kosztach uzyskania przychodów kwoty za usunięcie wad przez inną firmę podlegają w dacie otrzymania odszkodowania wyksięgowaniu z tych kosztów.

O tym, czy dany wyrób jest wyrobem wymienionym w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ decyduje prawidłowe zaklasyfikowanie go do odpowiedniego symbolu SWW. Czynność klasyfikowania jest elementem ustalania stanu faktycznego, który zakwestionować w skardze kasacyjnej można wyłącznie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Podatnikiem podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., w brzmieniu obowiązującym od 26 marca 2002 r./, a któremu za dany okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług nie przysługuje określone w art. 14a ust. 1 tej ustawy uprawnienie do zwrotu podatku, jest tylko ten prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej, u którego w tym samym okresie rozliczeniowym występuje jednocześnie obowiązek w podatku akcyzowym.

O naruszeniu przepisu art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ można by mówić, gdyby decyzja rejestracyjna nie została wyeliminowana w obrotu prawnego. Organy podatkowe nie mogą bowiem kwestionować charakteru pojazdu wynikającego z decyzji rejestracyjnej, choćby nawet ich ustalenia prowadziły do odmiennych wniosków. Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej i ustalenie organów podatkowych, iż przedmiotem zakupu był samochód osobowy nie naruszało art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej. Przeciwnie - gdyby wspomniane organy oparły się na decyzji rażąco naruszającej prawo, to nie dałoby się to pogodzić z zasadą zaufania, o której mowa w tym przepisie.

Art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 95 poz. 1100/ i wprowadzone nim zmiany zachowały moc obowiązującą w stosunku do tych podatników, którzy do daty ogłoszenia tej ustawy nie rozpoczęli nowej inwestycji, tzn. nie ponieśli wydatków w celu realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Wobec tej grupy podatników nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż odnoszą się do nich konsekwencje, jakie wynikały z zasady ochrony interesów w toku i z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. /K 45/01 - Dz.U. 2002 nr 100 poz. 923/.

Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych /Dz.U. nr 137 poz. 1302/ określa jedynie kompetencje organów podatkowych w postępowaniu administracyjnym, natomiast nie wskazuje jaki organ ma obowiązek i uprawnienie do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawach w których - w dniu 1 września 2003 r. - przysługuje lub została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również po dniu 1 stycznia 2004 r. przysługuje prawo złożenia skargi kasacyjnej. W szczególności ustawa nie wskazuje, czy dalsze prowadzenie postępowania przejmują organy właściwe w danych sprawach po dniu 1 września 2003 r., czy też organy dotychczasowe.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. /K 45/01 - OTK-A 2002 nr 4 poz. 46/ nie spowodował bezwarunkowej utraty mocy obowiązującej art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 95 poz. 1100/, a więc nie wyeliminował całkowicie tego przepisu z systemu prawnego. Przepis ten i wprowadzone nim zmiany zachowały moc obowiązującą w stosunku do tych podatników, którzy do daty ogłoszenia tej ustawy nie rozpoczęli nowej inwestycji, tzn. nie ponieśli wydatków w celu realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Wobec tej grupy podatników nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż odnoszą się do nich konsekwencje, jakie wynikały z zasady ochrony interesów w toku i z przywołanego wyroku.

W przypadku przychodów komisanta nie może stanowić kosztu uzyskania prowizji saldo pomiędzy wartością towarów przyjętych od komisanta, a ceną sprzedaży tych towarów w wykonaniu umowy komisu.

Dyrektor Izby Celnej nie jest legitymowany do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej decyzji izby skarbowej, wydanej przed 1 września 2003 r.

Wykładnia przepisu par. 54 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./ powinna - uwzględniając ratio legis wyrażonej w nim normy na tle konkretnego stanu faktycznego - zapewniać stosowną proporcję środka prewencyjnego przewidzianego w tym przepisie do celu, któremu ma on służyć, aby bezpodstawnie nie zostało naruszone kardynalne uprawnienie podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikające z tej ustawy, i nie doszło do podwójnego opodatkowania tej samej transakcji.

Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ i rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./ nie regulują obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Ich stosowanie przez organ podatkowy byłoby dopuszczalne jedynie na podstawie stosownej normy odsyłającej zamieszczonej w ustawie podatkowej.

Radcy prawnemu wykonującemu zawód w ramach kancelarii radcy prawnego /art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - t.j. Dz.U. 2002 nr 123 poz. 1059 ze zm./ należy doręczać pisma sądowe jak osobie fizycznej /art. 67 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ z możliwością wykorzystania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwłaszcza wówczas, gdy siedziba tej kancelarii znajduje się w mieszkaniu radcy prawnego.

"Niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie" /art. 208 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ dotyczy zachowania Strony w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś przed tym postępowaniem.

Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ i rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./ nie regulują bowiem obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Ich stosowanie przez organ podatkowy byłoby dopuszczalne jedynie na podstawie stosownej normy odsyłającej, zamieszczonej w ustawie podatkowej.

Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r., odliczeniu od dochodu podlegały wydatki poniesione w roku podatkowym. Roczny system rozliczania wydatków sprawiał, że za podstawę obliczenia - proporcjonalnie do udziału we współwłasności - kwoty odliczeń przyjmuje się stan prawny budynku na koniec danego roku podatkowego.

Art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych odmiennie niż art. 40 ust. 1 określa zakres odpowiedzialności osób trzecich. W przeciwieństwie do tego ostatniego przepisu nie mówi o zaległościach podatkowych ale o zobowiązaniach spółki z tytułu podatków. Nie można przyjąć, iż art. 40 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych zawęża zakres odpowiedzialności. Gdyby tak było to ustawodawca nie użyłby w następnych przepisach tak zróżnicowanych sformułowań tylko odesłałby do art. 40 ust. 1. Natomiast lektura następnych przepisów przekonuje, że ustawodawca użył różnych sformułowań określających zakres odpowiedzialności. Oznacza to, iż zakres odpowiedzialności jest różny w odniesieniu do różnych podmiotów wymienianych w poszczególnych przepisach. Należność z tytułu zwrotu podatku naliczonego jest zobowiązaniem z tytułu podatków.

1. Art. 14 par. 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./ nie przesądza o pieniężnym charakterze konwersji wierzytelności na udziały, lecz o wyeliminowaniu praktyki wnoszenia tzw. ukrytych aportów, polegającej na samowolnej zmianie sposobu pokrycia, gdzie zamiast wkładu pieniężnego, do czego się zobowiązał wspólnik /"należnej zapłaty na poczet udziałów"/ wnosi do spółki za zgodą zarządu aport w postaci wierzytelności pieniężnej, którą sam posiada względem spółki. 2. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26 lit. "a" ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ nie uważa się za koszty uzyskania przychodów rezerw tworzonych na pokrycie wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z wyjątkiem rezerw utworzonych na pokrycie wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako przychody należne. Chodzi więc nie tylko o uprawdopodobnienie nieściągalności ale i o istnienie przychodu należnego u podatnika w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a wiec takiego do którego nie mają zastosowania wyjątki zamieszczone w art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z wykładni tych przepisów wynika, że chodzi o przychód tego podatnika, który konwertował wierzytelności, bo on czynił to w celu uzyskania przychodu. Zaś zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za przychód, tych przychodów które zostały otrzymane na powiększenie kapitału zakładowego.

Zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie odpowiada zarzutowi kasacyjnemu określonemu w art. 174 pkt 2 tej ustawy i przez to nie jest wystarczającym do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Orzeczenie oddalające skargę czy też uchylające zaskarżone postanowienie nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 151 lub art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących Sądowi takie ustalenia czynić.

Wykazanie przez podatnika w złożonej deklaracji kwoty zwrotu podatku naliczonego wyższej od należnej obligowało organy podatkowe do określenia kwoty zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Przy podejmowaniu tej decyzji organy podatkowe nie mogły kierować się przesłankami, takimi jak brak jasności co do treści obowiązującego prawa czy też względami ekonomicznymi dotyczącymi sytuacji podatnika.

Przepisy art. 4 pkt 1 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1999 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie zawierały szczegółowych uregulowań w zakresie zasad potwierdzania wywozu towarów poza granicę państwową Rzeczpospolitej Polskiej. Zastosowanie przez funkcjonariusza celnego jednej z zobowiązujących go procedur i potwierdzenie wywozu towarów bez zastosowania pieczęci "VAT" nie mogły stanowić podstawy do kwestionowania dopuszczalności zastosowania przez podatnika stawki VAT "0" procent obowiązującej w eksporcie.

1. Za błędny należy uznać pogląd Sądu I instancji, wywiedziony z przepisu art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, że jeśliby istniała możliwość obniżenia kwoty podatku w deklaracji późniejszego miesiąca, to organy podatkowe miały również możliwość uwzględnienia wniosku podatnika. Świadczy to o niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku przepisów art. 19 ust. 1 i 3 wymienionej ustawy, dotyczących obniżenia podatku należnego o naliczony, do zupełnie innej instytucji - zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, przewidzianej w art. 14a ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie doszło do błędnej wykładni przepisów art. 14a ust. 1 i ust. 7 pkt 2 tej ustawy przez uznanie w zaskarżonym wyroku, że przepisy te należy stosować z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 19 ust. 3 ustawy, a w konsekwencji do przyjęcia, że podatnikowi przysługiwało prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, chociaż w dniu złożenia wniosku o dokonanie tego zwrotu występowały u niego zaległości w podatku stanowiącym dochód budżetu państwa. 2. Argumenty dotyczące przyczyn powstania zaległości w podatku od towarów i usług nie mogą mieć znaczenia w postępowaniu dotyczącym zwrotu wpłaconego podatku na podstawie art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./; wszystkie kwestie związane z powstaniem tych zaległości mogły być rozpatrywane jedynie w odrębnym postępowaniu dotyczącym określenia tych zaległości, czyli w postępowaniu zakończonym decyzją Izby Skarbowej, utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej, ewentualnie w postępowaniu dotyczącym umorzenia tych zaległości.

Jeżeli do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług zbędne było składanie korekty deklaracji a wystarczało jedynie złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, to nic nie stało na przeszkodzie wydaniu takiej decyzji na podstawie samego tylko wniosku, bez brania pod uwagę korekty deklaracji. Złożenie oprócz wniosku o stwierdzenie nadpłaty także korekty deklaracji nie powinno prowadzić do stwierdzenia, że złożenie korekty deklaracji podatku, jako czynność bezskuteczna, dawało organowi podatkowemu podstawę do niewydania decyzji lub do wydania decyzji odmownej na podstawie złożonego samego wniosku o stwierdzenie nadpłaty.