izba skarbowa (strona 29 z 59)

Brak wskazania w skardze kasacyjnej odpowiednich przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, a zwłaszcza art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie czy stan faktyczny przyjęty w zaskarżonych wyrokach został ustalony prawidłowo. Sądowi nie wolno było podstawić odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej w miejsce powołanych przez autora skargi kasacyjnej nieobowiązujących przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./, gdyż taki zabieg stanowiłby naruszenie przepisu art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Restrukturyzacją nie powinni być obejmowani przedsiębiorcy w zakresie tych należności, które powstały w wyniku działalności gospodarczej zlikwidowanej przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./, ponieważ byłoby to sprzeczne z celami tej ustawy, wyrażonymi w jej art. 1 ust. 2 oraz art. 18 ust. 1 i 7. Nie można zatem zgodzić się z wyrażonym poglądem, że jedynym istotnym kryterium objęcia restrukturyzacją jest posiadanie statusu przedsiębiorcy.

Bez znaczenia pozostaje kwestia czy skarżącym jest osoba fizyczna, czy prawna; istotne bowiem jest, czy jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skoro w przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka reprezentowana była przez adwokata, sąd nie musiał zawiadamiać jej o obowiązku składania wniosku o przyznanie prawa pomocy w stosownej formie.

Samo powołanie przepisu, który nie ma w sprawie zastosowania, a wynika to jednoznacznie z całokształtu jej okoliczności, nie może stwarzać dla strony uprawnień, których prawo nie przewiduje. Skoro odmowa wydania żądanych dokumentów była uzasadniona tylko tym, że nie dotyczą one niniejszej sprawy, a nie okolicznościami, o których mowa w art. 179 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, to nieusprawiedliwione jest stanowisko strony, iż z powołania przez urząd skarbowy przepisu przewidującego wydanie postanowienia o odmowie wydania dokumentów, jeżeli dotyczą akt sprawy objętych tajemnicą państwową należy wnioskować, iż w sprawie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuację.

Wezwanie sądu mylnie doręczono na adres skarżącej Spółki, a nie na adres jej pełnomocnika. Zgodnie z treścią art. 67 par. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w przypadku ustanowienia pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Skoro tak, to adresem właściwym do doręczeń jest adres wskazany przez pełnomocnika skarżącej Spółki. Jako adres właściwy do doręczeń wskazano adres kancelarii pełnomocnika skarżącej Spółki. Pełnomocnik Spółki nie znając treści pisma, a tym samym ewentualnych następstw prawnych z nim związanych, jest de facto pozbawiony możliwości obrony praw swego mocodawcy, dlatego też pisma sądowe doręczone pod niewłaściwy adres są bezskuteczne i nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych.

Umorzenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do podatnika będącego przedsiębiorcą następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704/.

1. Jeżeli faktura korygująca, której istotą jest korekta faktury pierwotnej nie zawiera danych, umożliwiających jej odniesienie do faktury pierwotnej albo wskazuje dane faktury pierwotnej /źródłowej/, której treść nie da się pogodzić z treścią faktury korygującej /np. całkowicie odmienne ilości towaru, ceny jednostkowe/, wówczas nie można mówić nie tylko o istnieniu faktury korygującej, ale także o możliwości ustalenia na podstawie takich dokumentów okoliczności, uzasadniających wystawienie faktury korygującej, w tym pomyłek. 2. Nie ma możliwości obniżenia podatku należnego na podstawie faktur korygujących wystawionych niezgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ podstawą do obniżenia podatku należnego mogą być tylko prawidłowo wystawione faktury korygujące.

Po uprawomocnieniu się postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych adwokat musi być wezwany do uiszczenia opłaty stałej pod rygorem przewidzianym w art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Na organach podatkowych, a nie na podatniku, ciąży obowiązek dostarczenia dowodów, które pozwolą ustalić faktyczne okoliczności w sprawie.

1. Art. 6a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ mówi o zobiektywizowanym obowiązku zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej powstałym z mocy prawa, niezależnie od działań przedsiębiorcy, jak też czynności dokonanych przez organ ewidencyjny. Stanowisko organu samorządowego prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej nie jest w niniejszej sprawie wiążące i nie korzysta z domniemania zgodności z prawem. Interpretując przepis art. 6a ust. 1 pkt 2 przez pryzmat normy zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, uznać należy, że omawiany warunek oznacza zaprzestanie przez osobę fizyczną wykonywania we własnym imieniu i na własny rachunek w sposób częstotliwy, czynności wymienionych w art. 2 cytowanej ustawy. Trudno więc uznać, aby czynności opodatkowane, wykonywane przez małżonków po dniu 1 stycznia 1999 r., były czynnościami wykonywanymi w imieniu i na rachunek współmałżonka, gdyż działalność w imieniu i na rachunek dwóch osób nie może być utożsamiana z działalnością w imieniu i na rachunek jednej osoby. 2. Art. 10 ust. 1, jak i art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, nakładają obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz zapłaty zobowiązania podatkowego na konkretne podmioty posiadające status podatnika z mocy art. 5 tej ustawy. Żaden z przepisów nie dopuszcza możliwości wspólnego rozliczania się z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług przez dwóch odrębnych podatników. Braku odpowiednich regulacji prawnych nie zastąpią pisma Ministra Finansów i praktyka niektórych organów podatkowych, które ewentualnie dopuszczają możliwość wspólnego rozliczania się z tytułu podatku od towarów i usług małżonków prowadzących działalność "w imieniu obojga małżonków".

1. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jak i naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 tej ustawy/, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. 2. Sprowadzane z zagranicy samochody, określone jako osobowo-ciężarowe, nie powinny być objęte podatkiem akcyzowym. W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, obowiązującej do 1 maja 2004 r., w punkcie dotyczącym tego podatku nie było bowiem mowy o takich pojazdach. Imporeterowi należy się więc jego zwrot.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, jak i naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 tej ustawy/, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

1. Jeżeli spółka chce obniżyć swój obrót o wartość zwróconych towarów, musi mieć dokumenty potwierdzające owe zwroty. W przeciwnym razie traci prawo do odliczenia podatku od towarów i usług. 2. Nie ulega wątpliwości, iż to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Nie stanowi wskazania przez stronę jako podstaw kasacji ogólnikowe stwierdzenie polegające na konstatacji, iż ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest sprzeczna z zebranym materiałem dowodowym. Skarżący ma obowiązek wskazać przepis prawa materialnego lub też przepis procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który został naruszony przez sąd i uzasadnić na czym jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe jego zastosowanie.

Niedopuszczalne w państwie prawa jest pozbawienie podatnika prawa do zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy z obrotu prawnego wycofano decyzję organów celnych, na którym oparto wymiar podatku.

Stratą w środkach obrotowych powstałą niezależnie od strony są powstałe w wyniku działania sił przyrody szkody w zapasach materiałów. Stanowi ona koszt uzyskania przychodów.

Podmiot nieistniejący, o którym była mowa w par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym *Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./, to także podmiot stwarzający formalne pozory istnienia, który jednak rzeczywiście nie uczestniczy w obrocie prawnym.

Po ogłoszeniu upadłości żaden wierzyciel nie może samodzielnie realizować swoich uprawnień. Dotyczy to również Skarbu Państwa. Postępując wbrew prawu upadłościowemu, fiskus świadomie działa bowiem ze szkodą dla pozostałych wierzycieli. Długi spółki, która ogłosiła upadłość, muszą być spłacane według kolejności wskazanej w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./. Najpierw wymieniono tam roszczenia pracownicze.

Przepisy Prawa upadłościowego zawartego w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./ mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów prawa podatkowego w tym przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Na podstawie par. 50 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ można zakwestionować tylko odliczenie podatku naliczonego dokonane na podstawie faktur dokumentujących ponownie tę samą sprzedaż i powielających kwotę podatku naliczonego do wielokrotnego odliczenia.

Posłużenie się przez spółkę przy dokonywaniu obniżenia kwoty podatku należnego w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. kopiami faktur zamiast ich oryginałami w świetle art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, jak również par. 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ było niedopuszczalne. Dlatego też stanowisko zawarte w skardze, iż był to błąd techniczny /błąd mniejszej wagi/ nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podatnicy - których dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. K 45/01 /OTK-A 2002 nr 4 poz. 46/, stwierdzające niezgodność art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 95 poz. 1100/ z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 78 poz. 483/ w zakresie, w jakim nie przewiduje on regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach - mogą ubiegać się, na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi. Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/, które regulują instytucję nadpłaty.

W stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Aby skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana, odpowiadać musi wymogom, o których mowa w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W szczególności musi ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować.

Zarzut związania decyzjami organów podatkowych, które dotyczą rozliczenia podatku za poszczególne okresy, nie może być skutecznie podnoszony na gruncie postępowania prowadzonego w sprawie dotyczącej innego zobowiązania podatkowego. Decyzje wydane w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług związały organy podatkowe, które wydały te decyzje, wyłącznie w zakresie prowadzonego w tej sprawie postępowania wymiarowego. Nie wiązały one i nie mogły wiązać w świetle art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organów prowadzących postępowanie zakończone wydaniem odpowiednich decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

Nie można przepisów Traktatu stosować retroaktywnie do całości stosunków, które zaistniały przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty Europejskiej, gdyż podważałoby to zasadę zakazu retroakcji, wynikającą zarówno z prawa międzynarodowego /art. 28 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów międzynarodowych sporządzonej w Wiedniu 23 maja 1969 r. - Dz.U. 1970 nr 74 poz. 439/, jak i przez samo prawo wspólnotowe. Zasada działania prawa wspólnotowego może bowiem odnosić się tylko do faktów (zdarzeń) zaistniałych od 1 maja 2004 r.