izba skarbowa (strona 32 z 59)

1. Art. 81 par. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie 5 czerwca 2001 r. odnosi się do wszelkich decyzji określających wysokość zaległości podatkowej, bez względu na procedurę, którą poprzedzała ich wydanie oraz organ, który takie decyzje wydał. Zmiana art. 81 par. 4 Ordynacji podatkowej, która weszła w życie dnia 5 czerwca 2001 r. miała charakter uściślający. 2. Z uwagi na fakt, że odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, a nie przez zawodowego pełnomocnika /adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego/, nie ma podstaw do zastosowania par. 2 lub par. 4 art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a tylko w opisanych w tych przepisach przypadkach w rozpatrywanej sprawie mogłyby wystąpić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego po stronie organu, który nie wnosił skargi kasacyjnej.

Z brzmienia ust. 2 art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także wykładni systemowej wewnętrznej, związany z treścią pozostałych jednostek redakcyjnych zawartych w art. 20, w szczególności ust. 1 wynika, że dotyczy on czynności, które w świetle ustawy występują pod pojęciem sprzedaży /art. 4 pkt 8 ustawy o VAT/ dokonywanych przez podatnika, na którym ciąży obowiązek uiszczenia podatku należnego i u którego wystąpił podatek naliczony. Wyłączenie możliwości skorzystania przez podatnika z uprawnienia do zmniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego występowało wówczas gdy czynności dokonywane przez podatnika związane były z jego sprzedażą nieopodatkowaną.

1. Art. 81 par. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie 5 czerwca 2001 r. odnosi się do wszelkich decyzji określających wysokość zaległości podatkowej, bez względu na procedurę, którą poprzedzała ich wydanie oraz organ, który takie decyzje wydał. Zmiana art. 81 par. 4 Ordynacji podatkowej, która weszła w życie dnia 5 czerwca 2001 r. miała charakter uściślający. 2. Z uwagi na fakt, że odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, a nie przez zawodowego pełnomocnika /adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego/, nie ma podstaw do zastosowania par. 2 lub par. 4 art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a tylko w opisanych w tych przepisach przypadkach w rozpatrywanej sprawie mogłyby wystąpić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego po stronie organu, który nie wnosił skargi kasacyjnej.

Konstytucyjna zasada równości wobec prawa /art. 32 Konstytucji RP/ nie może pozostawać w sprzeczności z zasadą przaworządności /art. 7 Konstytucji RP/. Korzystniejsze, ale niezgodne z prawem orzeczenie wydane w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie rodzi dla podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób.

Wniosek o uchylenie albo o zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Brak takiego wniosku nie może być usunięty pismem procesowym uzupełnieniającym skargę kasacyjną, o ile pismo zostanie złożone po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Skutkiem procesowym powyższego braku jest odrzucenie skargi kasacyjnej.

Wydatki na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym co najmniej 5 lokali przeznaczonych jest na wynajem, rozlicza się u podatnika proporcjonalnie do jego udziału we współwłasności całego budynku.

Zgodnie z art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż nie pominął on przy kontroli zaskarżonego orzeczenia dowodów zgromadzonych przez organy podatkowe na okoliczność dokonywanych wydatków remontowych i modernizacyjnych. Sąd nie dopuścił się więc naruszenia zasady prawdy materialnej poprzez niedokładne wyjaśnienie ocenianego przez siebie, w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, stanu faktycznego sprawy

Niezapłacenie podatku wykazanego w fakturze przez jej wystawcę nie ma decydującego wpływu na możliwość obniżenia przez nabywcę towaru /usługi/ podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze. W sytuacji przewidzianej w par. 54 ust. 4 pkt 2 i ust. 9 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./ istotne jest jedynie to, czy faktura, którą ma nabywca, jest potwierdzona kopią znajdującą się u sprzedawcy, a zatem - czy wystawca faktury przechowuje jej kopię /par. 56 powyższego rozporządzenia/ i może ją przedstawić na żądanie organów skarbowych, a jeśli w dokumentacji prowadzonej przez wystawcę faktury nie ma jej kopii - czy uwzględnił w deklaracji podatkowej wykazane w tej fakturze sprzedaż i podatek należny.

Obowiązek podatkowy powstał na podstawie faktur w wyniku wpłacenia zaliczek. Przez zaniedbania skarżącego ww. faktury nie zostały odebrane w terminie. Podatnik otrzymał duplikaty wyżej wymienionych faktur. Wystawienie duplikatów faktur nie może rodzić szczególnych uprawnień dla podatnika i przesuwać możliwość odliczenia podatku naliczonego od zaliczek w sytuacji gdy podatnik w dacie wpłacania zaliczek, które rodziły powstanie obowiązku podatkowego nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług /art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Skoro w dacie wystawiania faktur i powstania obowiązku podatkowego skarżący nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług to w świetle art. 25 ust. 2 omawianej ustawy tracił on prawo do zwrotu podatku naliczonego.

Restrukturyzacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./ nie podlegają znane na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości podatkowe wygasłe po tym terminie na skutek zapłaty.

Nie można przyjąć, iż skoro Trybunał Konstytucyjny /wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r., K 24/03/ za niezgodny z Konstytucją RP uznał par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 27 poz. 268 ze zm./, to niezgodny z Konstytucją RP jest również par. 54 ust. 4 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./. Żaden z przepisów prawa pozytywnego nie przewiduje bowiem takiego skutku dla orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Dotyczą one zawsze konkretnie wskazanych przepisów prawa. Brak jest przy tym podstaw prawych do odpowiedniego zastosowania konkretnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego do przepisów prawa, których dane orzeczenie Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięciem nie obejmuje.

Z poprawnym językowo znaczeniem pkt 1 w art. 14a ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy uznamy, że ustawodawca zastosował w tym przepisie spójnik "oraz" w znaczeniu enumeracyjnym, to jest do wymienienia dwóch odrębnych kategorii podatników: jedną stanowią "podatnicy podatku akcyzowego", a drugą - "inni podatnicy sprzedający wyroby, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6 w poz. 8, 9, 11 i 20". Za taką wykładnią przemawia też wyraźne odróżnienie w tym przepisie obu kategorii podatników, co podkreślono użyciem w stosunku do grupy podatników sprzedających wyroby akcyzowe określenia "inni podatnicy", przeciwstawiając ich w ten sposób podatnikom podatku akcyzowego. Tak skonstruowana wypowiedź świadczy o tym, że "inni podatnicy sprzedający wyroby akcyzowe" to podmioty prowadzące działalność handlową, które nie mogą być utożsamiane z producentami lub importerami będącymi podatnikami podatku akcyzowego, którzy produkując lub importując wyroby akcyzowe także dokonują ich sprzedaży. Inne rodzaje wykładni, w tym systemowa i celowościowa, mogą mieć posiłkowe znaczenie, przy czym nie muszą one prowadzić do wniosków rozbieżnych z wykładnią językową. Przepis art. 14a wyłącza możliwość zwolnień, o których mowa w art. 14 ust. 1, 5 i 6, wobec "podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6 poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20". "Podatnicy sprzedający wyroby akcyzowe", o których mowa w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy, to zarówno podatnicy podatku akcyzowego, jak i każdy podmiot dokonujący sprzedaży wyrobu akcyzowego. Każda sprzedaż wyrobów akcyzowych, poza wymienionymi w tym przepisie wyjątkami, powoduje utratę zwolnienia podmiotowego.

W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej /art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ przy dokonaniu pierwszej czynności, pełnomocnik był obowiązany dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo /art. 37 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ oraz dokument wskazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Ratio legis tych przepisów nakazuje stosować te same zasady w przypadku składania pisma procesowego przez organ osoby prawnej jak i przez ustanowionego przez ten organ pełnomocnika.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług ustawodawca wiąże z otrzymaniem faktury, przez co należy rozumieć fizyczne znalezienie się faktury w dyspozycji podatnika, a nie jedynie uzyskanie od kontrahenta informacji o danych zamieszczonych w fakturze.

W ramach każdej z podstaw /art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/skarga kasacyjna winna konkretnie precyzować, jakie przepisy prawa materialnego bądź prawa procesowego i w jaki sposób zostały zdaniem skarżącego naruszone przez Sąd, będąc bowiem związanym jej granicami /art. 183 par. 1 ww. ustawy/ Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jej "uzupełniania" o przepisy prawa w skardze kasacyjnej nie przywołane.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług ustawodawca wiąże z otrzymaniem faktury, przez co należy rozumieć fizyczne znalezienie się faktury w dyspozycji podatnika, a nie jedynie uzyskanie od kontrahenta informacji o danych zamieszczonych w fakturze.

1. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisu art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest zatem zobowiązaniem podatkowym zdefiniowanym w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 136 poz. 926 ze zm./ tzn. jest zobowiązaniem podatnika do zapłaty podatku. Konsekwencją zaś braku zapłaty tego podatku w terminie płatności jest powstanie zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 ust. 1 Ordynacji podatkowej, a rym samym jako zaległość podatkowa o której mowa w art. 107 par. 2 Ordynacji podatkowej może być przedmiotem orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w wypadku zaistnienia przesłanek z art. 116 Ordynacji podatkowej. 2. Z konstytutywnego charakteru prawnego decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe wynika, że orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 136 poz. 926 z zm./ może nastąpić wyłącznie wówczas gdy wydanie przez organy podatkowe na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ decyzji ustalającej Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe nastąpiło w czasie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu, a nadto również w tym samym czasie w związku z brakiem zapłaty tego podatku w terminie jego płatności przekształciło się ono w zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 par. 1 Ordynacji podatkowej. Ponieważ zgodnie z art. 116 par. 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu, określona w par. 1, obejmuje jedynie zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, zarówno powstanie dodatkowego zobowiązania podatkowego, jak i jego przekształcenie w zaległość podatkową, musi nastąpić w okresie, gdy osoba trzecia na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa pełniła funkcję członka zarządu.

W stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, w podatku akcyzowym oraz w podatku importowym z tytułu importu towarów powstawały z mocy prawa, to znaczy z dniem zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa łączyły powstanie tych zobowiązań /art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, bez potrzeby uprzedniego wydania decyzji.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym staje się wniosek, że o miejscu jej spełnienia /w kraju bądź zagranicą/, ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Oznacza to, że w przypadku stanowiących usługi czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on-line" wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera /twardego dysku, innego tym podobnego urządzenia/, na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Bez owego zapisu usługa w ogóle bowiem nie powstałaby. Nie ziściłby się bowiem skutek, będący warunkiem koniecznym realizacji danej usługi, tym samym dopuszczalnym było potraktowanie rzeczonych czynności za eksport usług, które w związku z tym podlegały preferencyjnej /"0" procent/ stawce podatkowej.

1. Oprocentowaniu, przewidzianemu w art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, podlega należna podatnikowi kwota zwrotu różnicy podatku także wtedy, gdy jest ona niższa od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji podatkowej. 2. Skoro w art. 21 ust. 6 powołanej wyżej ustawy ustawodawca łączy wypłatę odsetek z wypłatą zwrotu różnicy podatku w kwocie należnej /a nie zadeklarowanej/ oznacza to, że przewiduje możliwość wypłaty odsetek wraz z kwotą zwrotu różnicy odbiegającą od kwoty zadeklarowanej.