izba skarbowa (strona 45 z 59)

1. Przyjęta w przepisie art. 70 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ formuła gramatyczna "biegnie /on/ na nowo" pozwala na uprawniony wniosek, że w zaistniałej sytuacji /zastosowanie środka egzekucyjnego przed dniem 31 grudnia 1999 r./ przedawnienie zobowiązania ponownie rozpoczyna swój pięcioletni bieg począwszy od następnego dania po zakończeniu postępowania egzekucyjnego niezależnie od tego, jak długi był upływ tego terminu przed jego przerwaniem. 2. Nie jest uprawnione twierdzenie, że czynności egzekucyjne przedsięwzięte na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w oparciu o decyzję, która w wyniku postępowania odwoławczego została uchylona nie powodują przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Pozbawione podstaw prawnych jest również twierdzenie, że istotą i konsekwencją uchylenia decyzji organów podatkowych jest usunięcie wszystkich skutków, które wywołały, w tym skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia. 3. Czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczego wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona mają moc prawną. Decyzja ta do pewnego momentu funkcjonuje bowiem w obrocie rodząc określone skutki prawne, w tym także w zakresie postępowania egzekucyjnego. Dopiero z chwilą jej uchylenia zostaje wyeliminowana z obrotu. Nie jest zatem wyeliminowana od początku /ex tunc/ i nie można zakładać stanu jej nieistnienia i braku jakichkolwiek skutków prawnych. Taki stan i taki brak skutków nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną. Stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej oznaczałoby właśnie, iż nie zrodziła ona żadnych skutków i w rozumieniu prawa nie istniała. Skoro zaś decyzja, o której mowa została w toku instancji odwoławczej uchylona a nie stwierdzono jej nieważności nie ma podstaw do tezy, iż nie zrodziła skutków w zakresie egzekucji, w tym także w rozumieniu art. 70 par. 4 Ordynacji ppdatkowej.

W myśl par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, wpis stały od skargi kasacyjnej z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, a połowa wpisu jest również wpisem stałym. Przedmiotem regulacji zawartych w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ są warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych oraz zasady ustalania należności podlegających restrukturyzacji i tryb postępowania restrukturyzacyjnego, a także warunki uzyskania preferencji podatkowych dla przedsiębiorców nie posiadających zaległości podatkowych. Ustawa ta nie reguluje więc postępowania w sprawach mających za przedmiot określanie należności publicznoprawnych lecz ulgi w zakresie zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego wpis od tego rodzaju spraw ma charakter wpisu stałego, a nie stosunkowego.

Uchylenie decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz i nie unicestwia materialnego skutku /przerwanie biegu przedawnienia/, wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną.

Artykuł 21 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ precyzyjnie wskazuje, kiedy to zwracaną podatnikowi kwotę traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych. W wypadku nie dokonania zwrotu podatku przez organ, tym terminem, po przekroczeniu którego ową różnicę podatku traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych, jest tylko i wyłącznie termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 6 art. 21 ww. ustawy, czyli termin 25 dni. Zatem tylko w wypadku gdy organ w ww. terminie nie podejmie żadnej czynności /tzn. nie zwróci różnicy podatku ani też nie przedłuży terminu zwrotu/, różnica podatku do zwrotu podlega oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych przez okres do dnia zwrotu. W sytuacji gdy organ skutecznie dokonał przedłużenia zwrotu różnicy podatku /tj. przed jego upływem/, ust. 7 art. 21 ww. ustawy nie może już być zastosowany, ponieważ do tego zwrotu, o ile będzie zasadny, będzie miał zastosowanie inny termin niż ten, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 6 art. 21 ww. ustawy. Będzie to termin określony przez organ na zasadzie zdania drugiego art. 21 ust. 6.

Odsetki przewidziane w art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przysługują podatnikowi także wtedy, gdy należna mu kwota zwrotu różnicy podatku jest niższa od wykazanej w deklaracji podatkowej.

Artykuł 21 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ precyzyjnie wskazuje, kiedy to zwracaną podatnikowi kwotę traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych. W wypadku nie dokonania zwrotu podatku przez organ, tym terminem, po przekroczeniu którego ową różnicę podatku traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych, jest tylko i wyłącznie termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 6 art. 21 ww. ustawy, czyli termin 25 dni. Zatem tylko w wypadku gdy organ w ww. terminie nie podejmie żadnej czynności /tzn. nie zwróci różnicy podatku ani też nie przedłuży terminu zwrotu/, różnica podatku do zwrotu podlega oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych przez okres do dnia zwrotu. W sytuacji gdy organ skutecznie dokonał przedłużenia zwrotu różnicy podatku /tj. przed jego upływem/, ust. 7 art. 21 ww. ustawy nie może już być zastosowany, ponieważ do tego zwrotu, o ile będzie zasadny, będzie miał zastosowanie inny termin niż ten, o którym mowa w zdaniu pierwszym ust. 6 art. 21 ww. ustawy. Będzie to termin określony przez organ na zasadzie zdania drugiego art. 21 ust. 6.

Z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, że w uregulowaniu tym chodzi o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem.

Z art. 19 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w czerwcu 2000 r. wynikało, że uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu samochodu mogło być zrealizowane w rozliczeniu za miesiąc, w którym nabywca otrzymał zarówno fakturę, jak i towar.

1. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przewiduje stosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług - 7% - nie do wszystkich materiałów budowlanych, lecz tylko do tych, które zostały określone w załączniku nr 5 do tej ustawy. 2. Spór o zaklasyfikowanie towaru jest sporem o fakty, a nie sporem co do wykładni czy stosowania przepisów prawa materialnego. Jeżeli strona twierdzi, że organy podatkowe niewłaściwie zaklasyfikowały określone towary, czego nie zakwestionował sąd administracyjny pierwszej instancji, to powinna oprzeć skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zarzucając w jej ramach naruszenie odpowiednich przepisów tej ustawy, polegające na niedostrzeżeniu przez sąd naruszenia przez organy podatkowe stosownych przepisów procedury podatkowej.

Okoliczność, że w latach 1999-2003 Polska stopniowo dostosowywała swoje prawo do standardów europejskich na podstawie Układu Europejskiego dotyczącego stowarzyszenia ze Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi mogła już wówczas stanowić wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa krajowego. Nie można jednak tej sytuacji utożsamiać z obowiązkiem stanowienia przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej prawa krajowego, które byłoby zgodne z prawem unijnym, ani też z obowiązkiem działania w owym czasie w zgodzie z acguis communautaire.

Możliwość zaskarżenia wyroku w części, wynikająca z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dotyczy sytuacji, w której przedmiotem skargi kasacyjnej są nie wszystkie z odrębnych rozstrzygnięć zawartych w tym wyroku a nadto gdy ewentualne uchylenie wyroku w zaskarżonej części pozostanie bez wpływu na pozostałe /to jest nieobjęte skargą kasacyjną/ rozstrzygnięcia /poza orzeczeniami o kosztach/. Jeżeli zatem strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania /art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ może w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - in fine/. W sytuacji objętej dyspozycją z art. 184 - część druga - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd kasacyjny, oddalając skargę, wyrazi w uzasadnieniu orzeczenia właściwą ocenę prawną i wskazania, które będą wiążące /art. 153 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Zawiadomienie strony o innym terminie niż ten, w którym doszło do rozpoznania sprawy uchybiającej zasadom wyrażonym w art. 91 par. 2 i art. 93 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ należy zakwalifikować jako rażącą wadliwość postępowania stanowiącą o jego nieważności /art. 183 par. 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Nienależnie pobrane na podstawie decyzji określającej ich wysokość, odsetki za zwłokę w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 5 czerwca 2001 r. stanowiły nadpłatę w rozumieniu art. 72 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, która podlegała oprocentowaniu na zasadach określonych w art. 77 tej ustawy.

Wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zasada prawdy obiektywnej /przewijająca się przez wszystkie procedury prawne przed organami publicznymi stosującymi prawo w Polsce w indywidualnych sprawach/ jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów.

Przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku, co nie oznacza jednak, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku, co nie oznacza jednak, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o nadanie numeru identyfikacyjnego może mieć istotny wpływ na decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług. Postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozpoznania wnioskuzłożonego przez stronę o stwierdzenie nieważności w sprawie o nadanie numeru identyfikacyjnego.

1. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572, ze zm./ w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a więc przede wszystkim w kwestiach dotyczących wydawania decyzji przez organ kontroli skarbowej - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz rozpatrywania odwołania przez organy wskazane w art. 26 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Z tego też względu trudno byłoby uznać za trafne argumenty o różnicowaniu i nierównym traktowaniu podatników przez te dwa organy. Odmienne traktowanie podatników w początkowych etapie gromadzenia materiału dowodowego, wynikające z innych zadań organu kontroli skarbowej w porównaniu z organem administracji niezespolonej nie dowodzi nierównego traktowania tych podatników. 2. Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy rzeczywistym, a nie pozornym nabyciu towarów. Prawo do odliczenia związane jest bowiem z realnym obrotem gospodarczym, nie zaś z czynnościami prawnymi o pozorowanym charakterze. 3. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., K 17/97 dotyczył niekonstytucyjności art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w ściśle wyznaczonym zakresie, dotyczącym ich stosowania wobec tej grupy podatników, którą były osoby fizyczne, z uwagi na ich szczególną sytuację prawną związaną z odpowiedzialnością karną skarbową. Dlatego też nie można tej grupy podatników porównywać z inną grupą, którą stanowią osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które takiej odpowiedzialności karnej nie ponoszą.

1. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572, ze zm./ w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a więc przede wszystkim w kwestiach dotyczących wydawania decyzji przez organ kontroli skarbowej - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz rozpatrywania odwołania przez organy wskazane w art. 26 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Z tego też względu trudno byłoby uznać za trafne argumenty o różnicowaniu i nierównym traktowaniu podatników przez te dwa organy. Odmienne traktowanie podatników w początkowych etapie gromadzenia materiału dowodowego, wynikające z innych zadań organu kontroli skarbowej w porównaniu z organem administracji niezespolonej nie dowodzi nierównego traktowania tych podatników. 2. Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy rzeczywistym, a nie pozornym nabyciu towarów. Prawo do odliczenia związane jest bowiem z realnym obrotem gospodarczym, nie zaś z czynnościami prawnymi o pozorowanym charakterze. 3. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., K 17/97 dotyczył niekonstytucyjności art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w ściśle wyznaczonym zakresie, dotyczącym ich stosowania wobec tej grupy podatników, którą były osoby fizyczne, z uwagi na ich szczególną sytuację prawną związaną z odpowiedzialnością karną skarbową. Dlatego też nie można tej grupy podatników porównywać z inną grupą, którą stanowią osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które takiej odpowiedzialności karnej nie ponoszą.

Zobowiązanie się do świadczeń okresowych należy zgodnie z art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ do essentialia negotii umowy renty. Świadczenie okresowe polega na stałym dawaniu przez czas trwania stosunku prawnego pewnej ilości pieniędzy lub innych rzeczy zamiennych w określonych regularnych odstępach czasu, jednak nie składających się na pewną z góry co do wielkości określoną całość.

Szacując przychody firmy urzędnicy kontroli skarbowej powinni wnikliwie poszukiwać dokumentów i dowodów, a dopiero w ostateczności powinni stawiać tezę, że podatnik nierzetelnie prowadzi księgi. Oszacowanie może być jedynie następstwem uznania księgi za nierzetelną, a nie przyczyną stwierdzenia tej nierzetelności.

W sprawie dotyczącej odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki powstałe w sposób przewidziany w art. 21 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, z mocy art. 115 par. 4 tej ustawy nie ma potrzeby wydawania decyzji na spółkę cywilną. Skoro na spółce cywilnej ciążyło zobowiązanie w podatku od towarów i usług, które do dnia wydania decyzji nie uległo przedawnieniu, to nie zachodziły żadne przeszkody uniemożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za jej zobowiązania.

Jeżeli organ zaniechał dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, to nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak nakazuje art. 122 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 ww. ustawy.

Skoro organ zaniechał dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, to nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak nakazuje art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 ww. ustawy.

Zwolnienie od podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obejmuje podatników opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej tylko w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania, zaś formą tą mogą być objęte tylko te rodzaje działalności, które są enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./.