izba skarbowa (strona 47 z 59)

1. Podatniczka w listopadzie 2001 r. zakupiła różne towary i odliczyła w deklaracji podatkowej VAT-7 podatek naliczony od tych towarów, które nie stanowiły przedmiotu jej działalności gospodarczej lecz zostały przez nią użyte jako forma "premiowania." Podatniczka dysponowała i przedłożyła organom podatkowym potwierdzenie odbioru promocji przez różne przedsiębiorstwa /kontrahentów/. Spór w sprawie sprowadza się do przyjęcia reklamy i premii w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Za reklamę należy uznać działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia do ich nabycia od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego. Za reklamę nie mogą być uznane takie działania, które wprawdzie zachęcają do zakupu określonego towaru, ale nie polegają na rozpowszechnianiu informacji o sprzedawanym lub produkowanym towarze. Przykładem takim może być realizowana przez firmę sprzedaż premiowa, która polega na sprzedaży towaru - środków owadobójczych z dołączonym dodatkowo innym towarem. 2. Podatnik nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji w związku z udzieloną przez organ informacją /art. 14 par. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Dotyczy to zwłaszcza podatnika, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do organów podatkowych. Organ podatkowy był zobowiązany kwestie wyjaśnić nie tylko w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale również w oparciu o ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ponieważ wiedział, że firma pytająca jest podatnikiem podatku VAT.

Inwestując w budynek na cudzym gruncie, który to budynek nie stanowił /jeszcze/ kompletnego i zdatnego do użytku środka trwałego, skarżąca tworzyła więc dopiero /w tym zakresie/ środek trwały nie zaś inwestowała w istniejącym środku trwałym. Przekazanie bonów towarowych /dotyczących ponadto nieustalonego przedmiotu/ na rzecz osób pracujących bądź zrzeszonych w klubie sportowym nie musi jeszcze w każdym możliwym przypadku oznaczać, że miała miejsce darowizna na cele kultury fizycznej i sportu wymienione w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./.

Określenie zobowiązania podatnika za poszczególne miesiące w jednym akcie administracyjnym nie zmieniło odrębnego charakteru tych spraw i nie spowodowało, że przez ten proceduralny zabieg stały się one jedną sprawą administracyjną, do której mógłby mieć zastosowanie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Istnienie albo nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 par. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą. W sytuacji, gdy członek zarządu wykazał bierność w postępowaniu podatkowym, nie może w postępowaniu kasacyjnym czynić zarzutu Sądowi pierwszej instancji, że nie prowadził z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie w trybie art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Inwestując w budynek na cudzym gruncie, który to budynek nie stanowił /jeszcze/ kompletnego i zdatnego do użytku środka trwałego, skarżąca tworzyła więc dopiero /w tym zakresie/ środek trwały nie zaś inwestowała w istniejącym środku trwałym.

Okoliczności, że podatnik nabył urządzenie za cenę zawierającą ponad 300 procent marży, sama przez się nie wyklucza możliwości, że celem podatnika było osiągniecie przychodu /art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

1. Ani przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/, jak również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie przewidują następstwa prawnego wspólników w przypadku zlikwidowania osoby prawnej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, i wykreślenia jej z rejestru sądowego. Jedynie w art. 93c Ordynacji podatkowej określono przypadki następstwa prawnego powstałego przy wykreśleniu osoby prawnej z rejestru, na skutek jej podziału, lecz tylko wtedy, gdy majątek dzielonej osoby prawnej przejmowany w wyniku podziału stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa. 2. W art. 133 par. 1 Ordynacji podatkowej, wśród podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym, wymieniono jedynie podatników, płatników, inkasentów lub ich następców prawnych, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117, a wspólnicy zlikwidowanej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie mieszczą się w kategorii żadnego z tych podmiotów.

Odpowiedzialność osoby trzeciej, o której mowa w art. 116 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - stan prawny z 1998 r./, nie może być skierowana wobec takiej osoby, która ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu Spółki, ani też nie miała możliwości pełnienia takich obowiązków w okresie, w którym powstały zaległości spółki.

Określenie zobowiązania podatnika za poszczególne miesiące w jednym akcie administracyjnym nie zmieniło odrębnego charakteru tych spraw i nie spowodowało, że przez ten proceduralny zabieg stały się one jedną sprawą administracyjną, do której mógłby mieć zastosowanie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ /wyłączający stosowanie tej ustawy do przychodów podlegających przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn/ nie ma zastosowania do przychodów w postaci zachowku.

Zawarte w art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ sformułowanie "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodem" odnosi się do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej, już stwierdzonej, na korzyść strony. Jeżeli dowód dotyczy tezy odmiennej /tzw. przeciwdowód/ powinien być przeprowadzony. Odmienna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia strony podstawowego instrumentu, za pomocą którego realizuje prawo do czynnego udziału w sprawie: zgłaszania wniosków dowodów.

Wyrok jaki zapadł w sprawie karnej, o której informują strony skarżące, nie kształtuje stosunku prawnopodatkowego będącego przedmiotem kontroli orzeczenia sądowego przeprowadzanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie ma więc on znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Treść tego wyroku nie przesądza więc o tym, czy przedmiotowe świadczenie pieniężne, o które pomniejszono podstawę opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok miało charakter renty lub innego trwałego ciężaru. Nie decyduje więc o jego prawnopodatkowym charakterze.

Skoro przychodu otrzymanego na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego nie zalicza się - stosownie do treści art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ - do przychodów, gdyż jego celem jest zapewnienie zgromadzenia środków niezbędnych dla funkcjonowania podatnika, to nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z powiększeniem kapitału zakładowego, a stanowiących koszty usługi notarialnej i opłaty skarbowej. Wydatki związane z funkcjonowaniem organów spółki /jakim jest niewątpliwie Zgromadzenie Wspólników/, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów spółki z mocy samego prawa ale podlegają - jak inne wydatki - ocenie, tj. czy zostały poniesione w celu uzyskania przychodów oraz czy nie zostały wymienione w negatywnym katalogu kosztów, zawartym w art. 16 ust. 1 powołanej wyżej ustawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie powinien objąć zakresem orzekania zarówno treść decyzji podatkowych, podstawę prawną wydania tych decyzji oraz skuteczność ich doręczenia. Te okoliczności prawne i faktyczne są istotne z punktu widzenia kwestionowanego przez stronę skarżącą stosunku prawnopodatkowego. Warte podkreślenia jest to, iż przedmiot i granice postępowania sądowoadministracyjnego wyznacza treść objętego skargą stosunku prawnopodatkowego. Badanie prawidłowości jego ukształtowania stanowi więc istotę kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Stwierdzenie przez sąd, iż spełniono lub nie spełniono wszystkie istotne wymagania procesu konkretyzacji tego stosunku stanowić powinno więc podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie powinien objąć zakresem orzekania zarówno treść decyzji podatkowych, podstawę prawną wydania tych decyzji oraz skuteczność ich doręczenia. Te okoliczności prawne i faktyczne są istotne z punktu widzenia kwestionowanego przez stronę skarżącą stosunku prawnopodatkowego. Warte podkreślenia jest to, iż przedmiot i granice postępowania sądowoadministracyjnego wyznacza treść objętego skargą stosunku prawnopodatkowego. Badanie prawidłowości jego ukształtowania stanowi wiec istotę kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Stwierdzenie przez Sąd, iż spełniono lub nie spełniono wszystkie istotne wymagania procesu konkretyzacji tego stosunku stanowić powinno więc podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Należy do nich, o czym powiedziano, termin doręczenia zaskarżonych decyzji oraz podstawa prawna wydania ich przez organy podatkowe.

Przepis art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. 1997 nr 16 poz. 89 ze zm./, określając, że ustalenie wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych będących przedmiotem spadku następuje z uwzględnieniem "opinii biegłych", wskazywał na rodzaj dowodu, a nie liczbę biegłych, których opinii powinien zasięgnąć organ podatkowy. W tej sytuacji nie naruszało tego przepisu przeprowadzenie dowodu z opinii jednego biegłego.

Upływ właściwego czasu w rozumieniu art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki następuje najpóźniej po upływie czternastu dni od dnia otrzymania przez podmiot decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej jego zobowiązania podatkowego. Dzień doręczenia takiej decyzji stanowi bowiem najpóźniejszą możliwą do przyjęcia datę ujawnienia okoliczności, że posiadany przez spółkę majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. Dopiero wstrzymanie wykonania decyzji zawiesza możliwość jego egzekwowania, ale nie zmienia sytuacji podatnika, związanej z ujawnieniem długu, który nie znajduje pokrycia w majątku spółki.

Przepis art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ nie pozbawia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na ubezpieczenia wyleasingowanego samochodu. Statuuje on jednak zasadę, iż takie koszty są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą.

Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/ jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

1. Wskazanie w podstawie kasacyjnej wyłącznie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w oderwaniu od konkretnych regulacji materialnoprawnych, którym uchybił Sąd I instancji sprawia, iż musi ona być uznawana za nieuzasadnioną. 2. Błędne zastosowanie /bądź niezastosowanie/ przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.

Podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania dokonywanych czynności prawnych. Zwłaszcza, że na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności prawnych decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności prawnej.

Upływ właściwego czasu w rozumieniu art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki następuje najpóźniej po upływie czternastu dni od dnia otrzymania przez podmiot decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej jego zobowiązania podatkowego. Dzień doręczenia takiej decyzji stanowi bowiem najpóźniejszą możliwą do przyjęcia datę ujawnienia okoliczności, że posiadany przez spółkę majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. Dopiero wstrzymanie wykonania decyzji zawiesza możliwość jego egzekwowania, ale nie zmienia sytuacji podatnika, związanej z ujawnieniem długu, który nie znajduje pokrycia w majątku spółki.

Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia prawa wiąże jedynie na tle stanu faktycznego sprawy uznanego przez ten sąd za niewadliwy. Jeżeli sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznaje tenże stan faktyczny w dalszym ciągu za prawidłowo ustalony - wykładnia prawa dokonana przez NSA jest dla niego wiążąca w oparciu o art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Stwierdzenie jednak, że tenże stan faktyczny nie został przez organy administracji prawidłowo ustalony, co powoduje, że na jego tle dokonano nieprawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego, nakłada na sąd pierwszej instancji obowiązek rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z normą art. 134 par. 1, bez ograniczenia wyrażonego w art. 190 cyt. ustawy.

1. Unormowania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ mogą się odnosić jedynie do oddziału, którego czynności mogą być objęte właściwością polskiego urzędu skarbowego, w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy, podczas gdy czynności oddziału spółki wykonującego czynności poza terytorium Polski nie są objęte tą właściwością. Tym samym oddział spółki znajdujący się za granicą nie mógł uzyskać na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy podmiotowości podatkowoprawnej w podatku od towarów i usług. 2. Pojęcia "usługi" użytego w ramach szczególnego unormowania art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz w par. 60 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ nie należy utożsamiać z tym samym pojęciem zdefiniowanym w ramach ogólnej normy art. 4 pkt 2 tej ustawy. Tym samym za eksport usług w rozumieniu powyższych przepisów należy uznać procesy uszlachetniania wykonywane przez podatnika, który sprowadził /sam lub za pośrednictwem swojego zagranicznego oddziału/ na polski obszar celny towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego w celu ich naprawy, uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia, jeżeli towary te zostały wywiezione za granicę zgodnie z warunkami określonymi w przepisach celnych, nawet gdy ich odbiorcą za granicą i z tego tytułu płatnikiem, był oddział podatnika, będący nierezydentem w rozumieniu prawa dewizowego. Przedmiotem opodatkowania nie jest w tym przypadku usługa w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy, lecz eksport usług w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 5 tej ustawy obejmujący procesy uszlachetniania w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zgodnej z warunkami określonymi w przepisach celnych.

Rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., K 45/01 /OTK-A 2002 nr 4 poz. 46/ nie odnosi się do wszystkich podmiotów prowadzących zakłady pracy chronionej, lecz jedynie do tych, które zostały wskazane w tym orzeczeniu. Oznacza to, że jednym z podstawowych celów postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie nadpłaty wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 25 czerwca 2002 r., będzie ustalenie, czy podatnik ubiegający się o tę nadpłatę jest podmiotem, którego dotyczy to orzeczenie.