izba skarbowa (strona 55 z 59)

W sprawie tej nie jest sporne to, że umowa pożyczki jest umową konsensualną. Dochodzi ona do skutku przez samo porozumienie stron. Sposób wykonania umowy pożyczki w sytuacji, gdy skarżący dokonał przelewu kwoty pożyczki z rachunku znajdującego się na terytorium RP dla oceny zasadności opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych ze względu na konsensualny charakter tej umowy nie ma znaczenia.

1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu /art. 240 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. 2. Żaden przepis ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie zapewnia stronie udziału w procesie podejmowania decyzji, a organ odwoławczy jest uprawniony do rozpatrzenia odwołania w oparciu o całokształt materiału dowodowego /art. 235 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej/, z uwzględnieniem tych okoliczności faktycznych, co do których strona miała możliwość wypowiedzenia się przy przeprowadzaniu dowodów /art. 235 w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej/.

Najkrótszy okres, za który spółka zagraniczna może żądać zwrotu podatku od towarów i usług to trzy miesiące.

Do uznania określonych wydatków jako mających, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, charakter ulepszeń środka trwałego istotne znaczenie ma dotychczasowe przeznaczenie tego środka.

Składając oświadczenie na "urzędowym druku" skarżąca miała prawo zakładać, że dopełniła formalności związanych z wyborem formy opodatkowania. Interpretowanie treści tego druku na niekorzyść podatnika i żądanie przez organy podatkowe złożenie również oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu, w sytuacji gdy wcześniej skarżącą w żaden sposób o tym nie poinformowano, naruszało zasadę prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Uchwała wspólników, o której mowa w art. 203 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./ /obecnie art. 210 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./ musi dotyczyć wyłącznie ustanowienia konkretnego pełnomocnika. Nie można uznać za skuteczne, powoływanie się na uchwałę ustalającą regulamin zarządu, w którym jest wskazanie, że w sprawach podpisywania umów o pracę, również z członkami zarządu w sytuacji, gdy zgromadzenie wspólników nie wskaże uchwałą innego pełnomocnika, pełnomocnikiem jest prezes zarządu. Dlatego też koniecznym jest aby umocowanie pełnomocnika, w świetle art. 203 Kh, nastąpiło w drodze uchwały zgromadzenia wspólników, wskazującej go z imienia i nazwiska.

Nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 6 pkt 4. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ nie można otrzymać poprzez zaniechanie przez świadczeniodawcę określonego działania.

Po upływie okresu przedawnienia /art. 68 par. 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ organ odwoławczy mógł objąć badaniem te wyniki i zasoby finansowe, które w oparciu o przepisy art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ zostały przyjęte do wyliczenia podstawy opodatkowania przez organ pierwszej instancji.

Zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ objęte zostały świadczenia, których charakter odszkodowawczy wynika z przepisów prawa cywilnego. Do tego rodzaju świadczeń nie mogły zostać zaliczone: dwukrotna kwota zadatku wypłacona w związku z odstąpieniem od umowy /art. 394 par. 1 Kc/, jak i odsetki za zwłokę w spełnieniu tego świadczenia /art. 481 Kc/.

Jeżeli w deklaracji pierwotnej wykazano zobowiązanie podatkowe w prawidłowej /niezawyżonej/ wysokości, natomiast kwotę zawyżenia tego zobowiązania wykazano dopiero, w złożonej później korekcie tej deklaracji, to deklaracją wykazującą zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej /w rozumieniu art. 80 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., jest korekta deklaracji, a nie deklaracja pierwotna.

Koszty szkoleń obejmujące wydatki na wynajęcie sali, sprzętu, wynagrodzenie wykładowców oraz wydatki na wyżywienie i zakwaterowanie klientów biorących udział w szkoleniu stanowią koszty uzyskania przychodu dla organizatora szkolenia w rozumieniu art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./, jeżeli koszty takie poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów.

1. Po śmierci jednego z małżonków wydanie decyzji na imię obojga małżonków, w trybie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, jest niedopuszczalne. 2. Od dnia 1 stycznia 2003 r. obowiązuje zasada solidarnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązania podatkowe /art. 92 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, jednakże zasada ta nie ma zastosowania w odniesieniu do spraw, w których odwołania od decyzji zostały wniesione przed tą datą /art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 169 poz. 1387/.

1. Po śmierci jednego z małżonków wydanie decyzji na imię obojga małżonków, w trybie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, jest niedopuszczalne. 2. Od dnia 1 stycznia 2003 r. obowiązuje zasada solidarnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązania podatkowe /art. 92 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, jednakże zasada ta nie ma zastosowania w odniesieniu do spraw, w których odwołania od decyzji zostały wniesione przed tą datą /art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 169 poz. 1387/.

1. Po śmierci jednego z małżonków wydanie decyzji na imię obojga małżonków, w trybie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, jest niedopuszczalne. 2. W sprawach, w których odwołania od decyzji zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2003 r., pozostały przy życiu małżonek nie odpowiada za podatek obliczony od całości dochodów małżonków, ale za taką część podatku, w jakiej jego dochód przyjęty do wspólnej podstawy opodatkowania pozostawał do całej podstawy opodatkowania, a nadto za udziałem pozostałej części podatku, odpowiadający jego udziałowi w nabytym spadku /art. 92 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. w zw. z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 169 poz. 1387/.

Za producenta należy uznać również podmiot, który dokonał tylko niewielkich zmian właściwości fizykochemicznych nabytego wyrobu /w rozpatrywanej sprawie rozcieńczenie spirytusu skażonego przez dolanie niewielkiej ilości wody/ w związku z ustaleniem jego nowego przeznaczenia przez nadanie mu określonej nazwy handlowej /"podpałka ekologiczna do grilla, kominków i ognisk"/.

Wydatki poniesione na dokumentację przetargową, analizę ofert budowy czy projektów budowlanych nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a powinny być traktowane jako koszty związane z konkretną inwestycją i katalogowane jako koszty wytworzenia środka trwałego. Przesądza o tym treść par. 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./, poprzez wskazanie, jakie wydatki nie są zaliczane do kosztów wytworzenia. Brak w tej kategorii usług obcych, zatem wydatki na usługi tego rodzaju powinny być traktowane jak koszty wytworzenia środka trwałego.

Z uwagi na zasadę powiązania wydatku ze środkiem trwałym brak jest podstaw do odwoływania się na gruncie tego zagadnienia do ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591 ze zm./. Paragraf 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./ nie posługuje się pojęciem inwestycji rozpoczętej, nie wiąże powołanej w nim zasady z chwilą rozpoczęcia przedsięwzięcia w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości, lecz z możliwością wykazania związku wydatku z konkretnym środkiem trwałym.

Instytucja stwierdzenia nadpłaty nie znajdowała zastosowania we wszystkich przypadkach powstania nadpłaty w rozumieniu art. 72 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, lecz jedynie w wypadkach, gdy powstanie nadpłaty nie jest rezultatem działania systemu podatkowego /błędy organów podatkowych, funkcjonowanie systemu zaliczek na podatek, niekonstytucyjności przepisów podatkowych/, ale efektem pomyłki lub wadliwego działania samego podatnika, płatnika lub inkasenta. Do tego rodzaju zdarzeń w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. należało zaliczyć wykazanie oraz wpłacenie przez płatnika podatku w wysokości większej od pobranego /art. 79 par. 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej/.

1. Okoliczność, że Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy, wykreował obowiązek przejęcia za pracowników części kosztów dojazdu do pracy i z pracy nie oznacza, że równocześnie wykreował obowiązek uwalniający zakład pracy od naliczania zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych. Nie sposób więc zgodzić się by równocześnie Sąd naruszył art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji. W żadnym bowiem razie Układy Zbiorowe Pracy, mimo że są przepisami prawa pracy, a nie umowami cywilnoprawnymi, nie mogą kształtować zakresu podmiotowego czy przedmiotowego obowiązku podatkowego. W przeciwnym razie mogłyby przecież wprowadzić postanowienia w ogóle uwalniające pracowników od obowiązku podatkowego, co naruszałoby reguły demokratycznego państwa prawnego. 2. Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ /1 stycznia 1998 r./ taka kompetencja została udzielona wyłącznie właściwym organom podatkowym pierwszej instancji /art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej/, a przepis art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 169 poz. 1387/ wprowadził zakaz udzielanie tego rodzaju interpretacji przez Ministra Finansów, to należało przypisać płatnikowi zarzut, iż niekorzystne dla siebie skutki zastosowania się do tych interpretacji mógł przewidzieć.

Przepisy art. 31 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572/ odsyłają wyraźnie do norm regulujących tryb postępowania, w sytuacji, gdy konieczne jest wydanie decyzji określających lub ustalających zobowiązanie podatkowe, do przepisów Ordynacji podatkowej. W ten sposób tryb i rezultaty postępowania kontrolnego wiąże się z kompetencjami jakie mają w tym zakresie organy podatkowe, o których mówi art. 13 tej ustawy.

Tworzone obowiązkowo na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości /Dz. U. nr 121 poz. 591 ze zm./ rezerwy, co do zasady nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten nie zawiera natomiast normy prawnej zakazującej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rezerwy utworzonej w warunkach innych niż określone w ustawie o rachunkowości. W takim wypadku jedynym wymogiem względem takiej rezerwy jest spełnienie warunków z art. 16 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ /uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności, uprzednie zarachowanie wierzytelności jako przychodu/.

Samo tylko przedstawienie, a więc zacytowanie, wymienienie, zaprezentowanie stanowisk strony zawierające jej zarzuty podniesione w skardze nie jest wystarczające, by uznać że uzasadnienie odpowiada treści art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Przepis ten zobowiązuje bowiem sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny, jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie powołanego przepisu.

1. Art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ mówi o pewnym mechanizmie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków w walutach obcych /dzień otrzymania faktury, tzn. dzień zarachowania, i dzień faktycznej zapłaty - dzień poniesienia/. Z tego jednak nie wynika by ustawodawca zmieniał regułę z art. 22 ust. 1 zd. 1 ustawy, iż kosztem uzyskania przychodów nie jest koszt poniesiony, lecz koszt zarachowany. 2. Jako argument przeciwko uznaniu za koszty uzyskania przychodów wpłat na PFRON /Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych/ pochodzących z tytułu zwolnienia podatkowego z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit. "a i b" ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych /Dz.U. nr 123 poz. 776 ze zm./ jest to, że wpłaty na PFRON /Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych/ pochodzą z dwóch źródeł /tytułów/. Jedno jest określone w art. 21 ust. 1 i art. 23 tej ustawy. Te wpłaty nie są kosztem uzyskania przychodu z mocy wyłączenia zawartego wprost w art. 23 ust. 1 pkt 29 ustawy podatkowej. Z tego też powodu brak jest argumentów, by nie wyłączać z kosztów także i wpłat pochodzących z tytułu określonego w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, tym bardziej, że pochodzą one ze środków zwolnionych z opodatkowania, a te z art. 21 i art. 23 ustawy o rehabilitacji nie. Tym samym argumentacja a maiori ad minus przemawia za odmiennym traktowaniem powyższych wpłat. 3. Pojęcie "w związku z wykonywaną działalnością" z art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy podatkowej in fine jest pojęciem szerszym od pojęcia "przychodem z działalności gospodarczej są" z art. 14 ust. 2 pkt 5 tej ustawy in principio, co w połączeniu z treścią art. 33 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych powoduje, że odsetki od środków na rachunkach bankowych będą przychodem z działalności gospodarczej także i wówczas, gdy rachunki bankowe są utrzymywane przez przedsiębiorcę nie tylko w związku z tą działalnością gospodarczą.

W świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ pojęcie należności znane w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy, jako należności sporne w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej ustawy, nie może być utożsamione ze znajomością w dniu 30 czerwca 2002 r. zdarzeń gospodarczych, z których te należności znane wynikają.

Skoro organ odwoławczy w ramach powtórnego, wynikającego z wniesienia odwołania, rozpatrzenia sprawy może skorygować decyzję in merito, to tym bardziej uprawniony jest do eliminacji wszelkich usterek formalnych.