komentarz walutowy (strona 25 z 109)

Ostatnie tygodnie były dla polskiego złotego wyjątkowo trudne - notowania rodzimej waluty systematycznie, a podczas niektórych sesji nawet bardzo dynamicznie, spadały. Dzisiejszy poranek pokazuje, że na początku bieżącego tygodnia presja na spadek wartości polskiego złotego się utrzymuje.

Eurodolar pozycjonuje się dziś rano na poziomie 1,1750. Zaliczane są więc kolejne minima, dolar jest mocny, a zapewne pomaga w tym informacja podana wczoraj - o tym, że Chiny i USA doszły do porozumienia w kwestii zmniejszenia chińskiej nadwyżki w handlu z USA. W sobotę opublikowano w tej sprawie deklarację.

Po krótkiej odwilży w drugiej połowie minionego tygodnia wczoraj kurs dolara wzrósł do poziomu niewidzianego od listopada. Przecena złotego jest jednak i tak umiarkowana na tle tego, co dzieje się na innych rynkach wschodzących, ale ta szeroka skala odpływu kapitału może właśnie martwić. W tym kontekście dane o PKB czy decyzja RPP mają niewielkie znaczenie dla inwestorów.

Ostatnie godziny handlu na rynku FX przyniosły realizację dobrze znanego scenariusza, gdzie mocniejszy dolar=wystąpienie spadków na wycenie złotego. Polskiej walucie nie pomogły nawet dobre krajowego dane makro.

Odczyt danych nt. sprzedaży detalicznej nie był jakiś szczególnie porywający. Dane z godz. 14:30 pokazały wzrost o 0,3 proc. m/m i tyle samo z wyłączeniem wolumenu samochodów.

Tydzień na rynkach rozpoczął się w dobrych nastrojach. Służył temu zwrot dyplomatyczny prezydenta Trumpa w sprawie chińskiego giganta ZTE. Te dobre nastroje jednak nie trwały długo, rosnące rentowności amerykańskich obligacji i napięcia na Bliskim Wschodzie znów dały o sobie znać. W rezultacie pod presją pozostaje także złoty.

Początek nowego tygodnia handlu na rynku FX przyniosło nieco słabsze waluty EM, w tym złotego. W dużej mierze jest to wynikiem odbicia wyceny dolara amerykańskiego, który ponownie wspierany jest zwyżką rentowności długu USA.

Za nami poranne odczyty z Chin za kwiecień. Produkcja przemysłowa przebiła prognozę ustawioną na poziomie +6,3 proc. rdr, faktycznie bowiem uzyskano +7 proc. rdr. Sprzedaż detaliczna z kolei trochę zawiodła, odnotowano +9,4 proc. rdr, oczekiwano +10 proc. Inwestycje w aglomeracjach miejskich też wypadły gorzej od założeń. Bilans wyników jest więc, mówiąc kolokwialnie, taki sobie.

Ciosem dla amerykańskiego dolara wczoraj były rozczarowujące dane dotyczące inflacji w Stanach Zjednoczonych, której poziomy są jedną z kluczowych wskazówek dla amerykańskiej Rezerwy Federalnej w kwestii tempa podwyżek stóp procentowych. Niemniej, Fed w ostatnich latach pokazał już, że potrafi podnosić stopy nawet mimo relatywnie niskich poziomów inflacji w porównaniu do celów tej instytucji i do rynkowych oczekiwań.

O godzinie 16:00, poznamy raport Uniwerstytetu Michigan, czyli jeden z ważniejszych wskaźników makro dla USA. W każdym razie jeden z takich, które mogą mieć pewien wpływ na eurodolara, o ile wynik odbiega od prognoz. W tym wypadku przewidywania na maj to obniżka indeksu z 98,8 pkt do 99,5 pkt.

Dolar nie daje za wygraną - piątkowe dane Departamentu Pracy USA, mimo że nieco rozczarowujące to nie dały mocniejszych argumentów za korektą ostatniego silnego ruch w górę.

Otwieramy nowy tydzień w spokojnym klimacie, ale na rynkach nic (szczególnie spokój) nie trwa wiecznie i taka atmosfera może być najbardziej zwodnicza. Raport z rynku pracy USA wyszedł przyjazny dla ryzyka, choć nie odbiera wigoru dolarowi.

W nowy tydzień wchodzimy z eurodolarem na poziomie 1,1970. Z jednej strony, to wyraz korekty umacniającej euro, bo w ubiegłym tygodniu notowano minima rzędu 1,1915. Z drugiej strony, pokazuje to, że nijak nie wracamy do "starego" obrazu, czyli do trzymiesięcznej konsolidacji, dla której wsparciem był poziom 1,2160 (w przybliżeniu).

Początek nowego tygodnia przynosi próbę stabilizacji kwotowań PLN po podwyższonej zmienności w okresie ograniczonej aktywności rynku.

Dynamika płacy godzinowej wyniosła w kwietniu 2,6 proc. r/r, a dane za marzec zrewidowano z 2,7 proc. r/r do 2,6 proc. r/r. Z kolei liczba nowych etatów poza rolnictwem wyniosła w minionym miesiącu 164 tys., chociaż niskie wskazania za marzec zostały podniesione do 135 tys.

Dolar utrzymuje „wysokie poziomy”, mimo faktu, że rentowności amerykańskich obligacji (co było motywem na początku zeszłego tygodnia) nie rosną, tylko spadają, a dane ISM opublikowane w tym tygodniu wypadły słabo. Posiedzenie FED w środę było mieszane - z jednej strony widać większe zaufanie wobec inflacji, z drugiej FED nie brzmi bardziej „jastrzębio” na tyle, aby na tej bazie można było rozgrywać spekulacje nt. łącznie 4 podwyżek stóp w tym roku.

Dolar przystopował swój marsz, gdyż lekko gołębi FOMC i ISM poniżej prognoz nie dały sygnału do wzmocnienia popytu, ale prawdziwą gwiazdą tygodnia jest raport z rynku pracy. Przy silnej dynamice płac dolara czeka przebudzenie mocy, imperium sprzedających obligacje USA będzie kontratakować, a na waluty rynków wschodzących i rynek akcji spadnie mroczne widmo. Za to rozczarowanie może być nową nadzieją dla aktywów ryzykownych.

To trochę nieścisłe sformułowanie. O niskim eurodolarze mogliśmy mówić np. u progu minionego (tj. 2017) roku, gdy kreślił on poziomy rzędu 1,04. Teraz jest oczywiście dużo niżej - niemniej zdążył przebić wcześniejszą, trzymiesięczną konsolidację od 1,2160 do 1,2050.

Dzisiaj dolar nieco oddaje pola, ale to zbytnio nie dziwi. Wczorajszy rajd amerykańskiej waluty był wyraźny i przypominał typowy short-squeeze, co w tym wypadku było pokrywaniem nawisu krótkich pozycji otwieranych w ostatnich miesiącach.

1 maja w kraju był dniem wolnym u nas, ale już dla inwestorów z Londynu, czy Nowego Jorku był to normalny dzień pracy. Niemniej niska płynność zrobiła swoje. Zwłaszcza, że wczoraj byliśmy świadkami typowego short-squeezu na dolarze (pokrywania części ogromnych pozycji krótkich otwieranych w ostatnich miesiącach na amerykańską walutę).

Nieobecność polskich inwestorów ciążyła złotemu podczas pierwszych dni długiego majowego weekendu, niemniej jednak nie wydaje się to specjalnie zadziwiającym rezultatem, o czym pisaliśmy już w poniedziałkowym komentarzu. Ponadto, brać trzeba pod uwagę fakt, że notowania głównej pary walutowej zniżkowały wczoraj poniżej magicznej bariery 1,2000 po raz pierwszy od stycznia bieżącego roku. To wszystko działo się w przeddzień publikacji komunikatu amerykańskiej Rezerwy Federalnej.

Wczoraj spora część Europy miała wolne w związku z obchodami Święta Pracy, ale za to nie próżnowali uczestnicy rajdu dolara. EUR/USD osunął się pod 1,20, GBP/USD spadł pod 1,36, a USD/PLN zahaczył o 3,57. Dolar lśni przez lepszą postawę gospodarki USA na tle reszty świata, co na początku roku większość inwestorów widziała zupełnie inaczej. Do grudnia obraz może się ponownie diametralnie zmienić, ale teraz byki są w natarciu.

Dolar nadal wyraźnie zyskuje, chociaż rentowności 10-letnich obligacji zdaje się, że weszły w poważniejszą korektę ostatnich zwyżek. To pokazuje, że motorem ruchu na dolarze stają się bardziej przepływy bazujące na coraz wyraźniejszym domykaniu pozycji (krótkich na USD), ale i też na innych rynkach (chociażby długich na euro, czy na funcie).

Ekscytujący tydzień powoli dobiega końca. Rentowność 10-letnich obligacji USA zakończyła czwartek poniżej 3 proc., co może być pierwszą oznaką stabilizacji. Ponadto, jeśli świeży kapitał maczał palce w umocnieniu USD, przed weekendem może być zainteresowany redukcją ryzyka. W szerszym kontekście dalej jesteśmy w fazie przebudowy nastawienia wobec USD, co nakazuje ostrożność w odniesieniu do pozostałych walut G10.

Europejski Bank Centralny będzie z uwagą przyglądał się pogorszeniu w danych, widocznemu w Europie od początku roku. Ostrożna postawa przekłada się na przecenę euro, szczególnie, że jednocześnie bardzo dobrze wyglądają dane z USA. Dziś pierwsze raporty o PKB za pierwszy kwartał z rozwiniętych gospodarek.