komentarz walutowy (strona 28 z 109)

Już jutro, ale dopiero wieczorem, o 19:00, przekonamy się, czy Fed faktycznie podwyższy stopę funduszy federalnych w USA. Rynek w zasadzie w to wierzy, niemniej dolar nie przyjmuje jakiejś szczególnie wysokiej wartości, a wręcz przeciwnie - wczoraj wymownie stracił. To jednak wynikało z przecieków Reuters.

W piątek rano bilans dla dolara jest mieszany, ale zmiany niewielkie. Trzeba jednak to zestawiać z czwartkiem, który przyniósł podbicie amerykańskiej waluty. Powody? Wyczekiwanie na komunikat FED w przyszłym tygodniu - raz, że będziemy mieć kolejną podwyżkę stóp, dwa, że inwestorzy będą uważnie czytać komunikat i zerkać na prognozy makroekonomiczne (w tym wykres pl-dot), aby znaleźć argumenty za dalszym rozgrywaniem bardziej „jastrzębiego” podejścia FED w tym roku, czyli scenariusza czterech podwyżek stóp procentowych.

Nieoczekiwanie mocny spadek inflacji konsumenckiej odnotowany w lutym mocno ciążył złotemu podczas wczorajszej sesji, spychając jednocześnie rentowności obligacji o dobrych kilka punktów bazowych oraz redukując szansę na podwyżkę stóp procentowych w tym roku niemalże do zera.

Eurodolar pozycjonuje się niemal równo na 1,23 - wczoraj dolar trochę zyskał na wartości, może nawet sporo, jak na ostatnie dni (jakkolwiek do żadnego przełomu w szerokiej, trzymiesięcznej konsolidacji nie doszło).

Zmiana na stanowisku szefa amerykańskiej dyplomacji, która zaszkodziła wczoraj po południu notowaniom dolara, dzisiaj ma już mniejsze znaczenie. Niemniej inwestorzy na rynkach finansowych zakładają, że "jastrzębie" podejście Mike'a Pompeo, który w przeciwieństwie do swojego poprzednika zgadza się w kluczowych sprawach z Donaldem Trumpem, może zapowiadać bardziej "agresywną" politykę USA na scenie globalnej.

Decyzje kadrowe Trumpa uderzają w zaufanie do dolara i przyćmiewają dowody silnego ożywienia w USA. W środowisku, w którym zaskoczenie może przyjść z każdym tweetem, klimat risk-off zaczyna górować.

Z Białego Domu odchodzi kolejna ważna osoba. Tym razem nie jest to rezygnacja, a decyzja samego prezydenta Donalda Trumpa. Fakty jednak są takie, że w Waszyngtonie nie będzie kolejnej osoby, która hamowała temperament i zapędy prezydenta.

W ostatnich dniach polski złoty nie radzi sobie najlepiej. Notowania rodzimej waluty spadały względem głównych globalnych walut. Odzwierciedlił to indeks BOSSAPLN, którego wartość wczoraj dotarła do okolic 96 pkt., czyli do najniższego poziomu od początku marca.

Sam tytuł naszego raportu nie jest specjalnie odkrywczy, bo zawsze można tak powiedzieć. Ale nie zawsze mamy takie dane w harmonogramie. Na przykład poniedziałek był niemal pusty pod względem pozycji mogących zmienić losy eurodolara.

Po nieco nudnym poniedziałku (brak istotnych danych) rynki czekają na dzisiejsze dane z USA nt. inflacji CPI za luty, które pojawią się o godz. 14:30. Szacunki zakładają utrzymanie się wskaźnika bazowego CPI na poziomie 1,8 proc. r/r, oraz lekkie podbicie szerokiej miary do 2,2 proc. r/r z 2,1 proc. r/r.

W anglosaskim kręgu kulturowym funkcjonuje bajka o trzech niedźwiadkach i rozkosznej złotowłosej dziewczynce Goldilocks. Nasza mała bohaterka próbuje owsianki z trzech miseczek by przekonać się, że najlepsza jest ta o pośredniej temperaturze. Ani za gorąca, ani za zimna. W sam raz. Dla rynków akcji kombinacja polityki monetarnej, inflacji i tempa światowego wzrostu gospodarczego tworzyły w ostatnich kwartałach właśnie takie wymarzone środowisko.

W ostatnich dniach nastroje rynkowe uległy wyraźnej poprawie. Jedną z przyczyn był piątkowy raport z amerykańskiego rynku pracy, który pokazał potężny wzrost zatrudnienia, ale jednocześnie umiarkowane tempo wzrostu płac. Obawy przed publikacją danych o inflacji są zatem znacznie mniejsze niż przed miesiącem.

W jakiejś mierze dolar jest silny - bo przecież wykres górnej pary nie bada rejonów typu 1,2530-50, co przecież miało miejsce w styczniu i lutym (w skrajnych momentach). Ale jest i słaby, bo notowania plasują się przy 1,2330, znacznie powyżej dołka z przełomu lutego i marca, który wykreowano przy 1,2160-70.

Dolar w czwartek rano odbija, pomimo faktu, że najprawdopodobniej po południu Donald Trump podpisze dekret podwyższający taryfy na import aluminium i stali. Spekuluje się jednak o możliwych wyjątkach od reguły - otwarcie mówi się o Kanadzie i Meksyku, gdyż Biały Dom liczy na wywarcie większej presji w temacie trwających renegocjacji NAFTA, ale i też mogą być to kraje z którymi USA mają nadwyżkę w handlu, jak np. Australia.

Ostatecznie rynek zinterpretował wczorajszy przekaz po posiedzeniu Rady Polityki Pieniężnej negatywnie dla polskiej waluty. Zaszkodziły „gołębie” komentarze przedstawicieli tego gremium tonujące oczekiwania związane z możliwością podwyżki stóp procentowych na przełomie 2018/19 i oddalające perspektywę zacieśnienia dalej na 2019 r.

Rynki zostały ostatnio ostro poturbowane przez protekcjonistyczne pohukiwania i groźby ze strony Donalda Trumpa. Położenie silnego akcentu przez prezydenta USA na kwestie polityki handlowej hamują mocniejsze odbicie dolara. Abstrahując od chęci wprowadzania nowych barier w wymianie towarowej, chaos w administracji, bezprecedensowa skala rotacji personalnych, również nie są pozytywne dla amerykańskiej waluty.

Para walutowa dolar-jen znajduje się na poziomie 106,095 pkt, gdy piszemy te słowa wczesnym rankiem 8 marca. W marcu notowano już poziomy jeszcze niższe, ale generalnie i tak wykres sytuuje się na południowych rubieżach. Trend spadkowy, czyli wzmacniający jena, trwa od początku roku, a poniekąd i od listopada 2017.

Rynki akcji mocno wczoraj odbiły w nadziei na to, że być może uda się uniknąć tzw. wojen handlowych. Pytanie jednak, na ile był to tylko pretekst dla mocno przecenionych w ostatnich dniach aktywów. Ostatnie „tweety” Donalda Trumpa zdają się sugerować, że czuje się on komfortowo i jest przekonany do słuszności podejmowanych działań, mimo narastającej fali krytyki ze strony przedstawicieli własnego obozu politycznego.

Inwestorzy zaczynają zapominać o włoskich wyborach i powracają z uwagą w stronę globalnego handlu i problemów, jakie wywołują ostatnie propozycje Trumpa dotyczące ceł importowych. Niektórzy są zdania, że krytyka z zagranicy, ale też z własnego sztabu skłonią prezydenta USA do zmiany decyzji, co pomaga osłabić nieco awersję do ryzyka na rynkach.

Wczorajsze silne odbicie na Wall Street, które pociągnęło za sobą inne rynki akcji, może być pretekstem do poprawy sentymentu wokół bardziej ryzykownych walut, który pogorszył się po tym, jak rynki przestraszyły się ryzyka wojen handlowych, które mogłaby rozpocząć decyzja USA o wprowadzeniu ceł na import stali i aluminium.

Spodziewaną wczoraj korektę wartości dolara ostatecznie uruchomił nie Powell, a Trump. Wprawdzie szef FED słowami nt. braku mocnych dowodów na utrzymanie wysokiej dynamiki wynagrodzeń nieco ograniczył spekulacje związane z czwartą podwyżką w tym roku, ale zostały one stonowane przez słowa Williama Dudley’a z FED, który bardzo optymistycznie wypowiadał się nt. perspektyw gospodarki.

Donald Trump wraca do retoryki protekcjonizmu, która zapewniła mu wyborczy sukces. Wraz z rosnącymi obawami o podwójny deficyt (fiskalny i na rachunku obrotów bieżących), będzie to naszym zdaniem kluczowy czynnik ograniczający potencjał do odbicia brutalnie przecenionego w ostatnich kwartałach dolara.

Prezydent Trump ma dwie twarze, przynajmniej z perspektywy rynków finansowych. Inwestorzy tak przyzwyczaili się do tej dobrej, że zapomnieli o nieobliczalnej i populistycznej stronie prezydenta. Ten zaś szybko wziął się za nadrabianie zaległości.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło lekkie ograniczenie spadków na PLN, jednak w dalszym ciągu obserwujemy podtrzymanie presji podażowej. Początek sesji w Europie najpewniej przyniesie jednak nieco „oddechu”.

Eurodolar doszedł wczoraj nawet do poziomów rzędu 1,2155. Późnym popołudniem i wieczorem wykres został jednak skorygowany, co było sensowne tak czy inaczej, tj. nawet z czysto technicznego punktu widzenia. Po prostu życie rynku forex ma swój rytm i zyski trzeba w miarę regularnie realizować.