komentarze walutowe (strona 47 z 380)

Kwotowania par związanych z PLN przełamują kolejne poziomy (umocnienie złotego), co sprowadza m.in. notowania CHF/PLN do najniższego poziomu od grudnia 2014r. Warto jednak mieć świadomość, iż w dużej mierze spowodowane jest to zachowaniem eurodolara, którego wycena oscyluje blisko 3-letnich szczytów.

Główna para walutowa pozycjonuje się przy 1,2070, gdy piszemy te słowa rankiem 5 stycznia. Jest więc wysoko, acz ostatecznie nie można mówić o frontalnym przebiciu maksimów wrześniowych (i tych niedawnych). Innymi słowy, balansujemy na pograniczu.

Opublikowane wczoraj informacje z USA pozwoliły utrzymać pozytywne trendy w temacie rentowności amerykańskich obligacji (wczoraj rano ich zwyżki były przytaczane jako pretekst do obserwowanej próby odbicia przecenionego dolara), ale globalnie pozycja amerykańskiej waluty nadal wypada słabo.

Inwestorzy z Japonii powrócili po świątecznej przerwie i widać, że są bardziej skłonni do sprzedaży dolara, tym samym stopując środowe odreagowanie z powodu krótkoterminowej realizacji zysków. To zatrzymało korektę EUR/USD przed 1,20, ale też zbiło USD/JPY spod 112,75 pomimo imponującej sesji na tokijskiej giełdzie (Nikkei 225 +3,3 proc.). Inwestorzy z Europy i USA stoją teraz na rozdrożu i mogą poczekać na sygnały z danych makro - ADP dziś i NFP jutro.

Eurodolar jest teraz - po ósmej rano w czwartek - na poziomie 1,2030. Wczoraj wieczorem i w nocy notowano 1,20 - co było rodzajem lekkiej korekty po wcześniejszych maksimach. Z tego powodu pisaliśmy o pewnego rodzaju impasie. Eurodolar przyhamował, ale cofnął się tylko nieznacznie.

Początek roku w dalszym ciągu mija pod znakiem słabego dolara, jednak wczorajsza publikacja minutes FED i lepsze dane makro (m.in.ISM) spowodowały lokalną próbę wyhamowania tego trendu. Dolar pozostaje kluczowym czynnikiem dla wycen walut powiązanych z EM.

Skok rentowności obligacji USA uratował dolara, ale dalej dominuje generalna niechęć do waluty. W ciągu dnia ISM i protokół z FOMC mogą podreperować tło fundamentalne. Złoty pozostaje mocny, choć prasowe doniesienia wskazują, że w ostatnich wzrostach pomagał BGK.

Początek nowego roku na rynku walutowym przyniósł podtrzymanie wcześniejszych trendów - dalsze wzrosty EM przy osłabieniu dolara. Lokalnie wydaje się, iż znajdujemy się jednak bliżej dołka na wycenie dolara, tym bardziej, iż okolice 1,21 EUR/USD traktować należy jako istotny opór.

Pod sam koniec ubiegłego już roku 2017 pisaliśmy, że eurodolar zmierza ku maksimom z września, a nawet, że już przy nich balansuje. Chodziło o rejon 1,21. Równocześnie stawialiśmy dwie (hipo)tezy. Pierwsza była taka, że w krótkim terminie powinno dojść do korekty, innymi słowy: że bariera wytrzyma. Druga: że mimo wszystko nie można wykluczać, iż długofalowo zostanie ona przebita.

Rynek dawno już zapomniał o ustawie podatkowej.

Dziś dzień z indeksami PMI.

Końcówka 2017 roku była bardzo dobra w wykonaniu polskiej waluty.

Z rynkowego punktu widzenia brak jest istotniejszych ruchów na rynku, zarówno globalnym jak i PLN.

Nie zdołały jej zatrzymać opublikowane wczoraj dość dobre dane nt. indeksu Chicago PMI, który osiągnął swoje 7-letnie szczyty.

Końcówka roku mija pod znakiem ograniczonej płynności i aktywności.

To dobry moment na grubszą korektę.

Polska waluta daje z siebie wszystko.

Przedostatnia sesja handlu w tym roku nie przynosi żadnych zwrotów akcji - dolar nadal słabnie, tak jak to miało miejsce w ostatnich dniach. Malejąca aktywność może zachęcać do bardziej przypadkowych ruchów, ale nie odwróci trendu.

Koniec roku to dobry czas na pewnego rodzaju podsumowania. Rzadko mówi się o polskim złotym w kontekście światowych rynków, chociaż nasza waluta wyjątkowa odznaczyła się w tym roku wśród dużej ilości inwestorów za sprawą sporej siły. Czego można spodziewać się po złotym, polskiej gospodarce oraz polityce monetarnej w przyszłej roku wobec zmieniających się realiów?

Wydarzeniem ostatnich godzin na rynkach finansowych jest dalszy spadek rentowności amerykańskich papierów dłużnych. Oprocentowanie obligacji 2-letnich znajduje się już 10pb. od ATL. Z jednej strony ruchy te tłumaczyć można FED'em i zmianami w portfelach na koniec roku. Pojawiają się jednak również głosy mówiące o potencjalnym sygnale przyszłych problemów gospodarczych.

Rynki pracują, choć można mniemać, że duża część analityków, bankowców, a nawet indywidualnych inwestorów wzięła sobie dodatkowe wolne. Ten trzydniowy, przejściowy czas - przed weekendem, po którym (pomijając pierwszy i - gdzieniegdzie - drugi dzień stycznia) wszystko wróci do normy, jest wykorzystywany do osłabiania dolara.

Piątkowy podpis prezydenta Trumpa pod ustawą podatkową zamknął pewien etap.

Eurodolar lokuje się dość wysoko, jest przy 1,1870, a chwilami i wyżej.

Wydawało się, że w grudniu inwestorzy dostaną wystarczającą liczbę argumentów do kupna amerykańskiej waluty.

Wczoraj Kongres zdołał się porozumieć w kwestii rozwiązania pomostowego, jakim jest krótkoterminowe finansowanie dla instytucji państwowych do 19 stycznia - dzięki temu nie dojdzie jutro do paraliżu, chociaż lepszą informacją byłoby załatwienie tej sprawy na kilka, lub kilkanaście miesięcy poprzez wyraźne podniesienie limitu zadłużenia.