orzecznictwo nsa (strona 5 z 83)

Z brzmienia przepisów art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ nie da się wywieść wniosku, że o zachowaniu ustawowych wymogów skargi kasacyjnej decyduje ich ulokowanie w konkretnym miejscu tej skargi. O ile zatem skarga kasacyjna odpowiada warunkom formalnym, określonym w powołanych wyżej przepisach to samo miejsce umieszczenia w skardze podstaw kasacji i ich uzasadnienia czy też wniosków skargi kasacyjnej nie może /tylko z uwagi na wymogi przejrzystości pisma zawierającego ten środek/ prowadzić do stwierdzenia, że tylko z tego powodu skarga kasacyjna nie nadaje się do rozpoznania.

1. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby organ podatkowy - dla ustalenia określonej okoliczności istotnej dla wymiaru należnego podatku VAT - wykorzystał dowód, który wcześniej posłużył do ustalenia tej samej okoliczności w innym postępowaniu podatkowym. 2. Mimo zastosowania przez Ustawodawcę odmiennych sformułowań w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ i w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - w obu przypadkach chodzi o to samo: o ustalenie rynkowej ceny sprzedawanych rzeczy w danej miejscowości i na danym rynku.

1. Wydatki związane z podróżami stanowią koszty funkcjonowania przedsiębiorstwa i nie ma znaczenia dla oceny charakteru tych kosztów rodzaj używanego środka transportu. Nie zmienia kwalifikacji kosztów to, czy firma dla własnych potrzeb transportowych używa wysłużony samochód czy nowoczesny samolot. Bez wykazania, iż poniesione koszty transportu dotyczyły w istocie wyłącznie czynności reprezentacji np. zapewnienia transportu przyjmowanym delegacjom, ich kwestionowanie jest bezpodstawne. 2. Organy podatkowe dokonując oceny, czy odsetki od pożyczek zawartych z udziałowcem w 1996 i 1998 r. nie zostały określone na warunkach mniej korzystnych niż ceny rynkowe winny były bowiem odnieść się do cen takich usług wynikających z umów zawieranych przez niezależne podmioty w tym samym okresie i z uwzględnieniem tych samych okoliczności.

W stanie prawnym obowiązującym w 1997 r. odsetki za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie mogły się nakładać w czasie z odsetkami od zaległego rocznego podatku.

W sytuacji gdy sąd powszechny prawomocnym orzeczeniem wpisał do księgi wieczystej ograniczone prawo rzeczowe na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego, sądowi administracyjnemu, rozpoznającemu w 2002 r. sprawę podatku od spadków i darowizn w związku z darowizną wspomnianego prawa spółdzielczego, nie wolno było dokonywać ustalenia, że przedmiot darowizny nie został skutecznie obciążony (art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - i z art. 365 § 1 K.p.c.).

Organy podatkowe mogły i mogą naliczać odsetki od nieterminowo płaconych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy także po zakończeniu roku podatkowego.

Do kategorii przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) nie należą środku pieniężne wypłacane na podstawie art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 139, poz. 939 ze zm.) uczestnikom funduszu inwestycyjnego w toku likwidacji tego funduszu.

Warunki przewidziane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) nie dotyczą usług wymienionych w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa w grudniu 2000 r., a więc do tego zobowiązania należało stosować przepisy prawa obowiązujące w czasie powstania zobowiązania, a nie w dacie deklaracji podatkowej. Deklaracja podatkowa VAT-7 ma jedynie charakter informacyjny, a nie konkretyzujący obowiązek podatkowy. Deklaracja będąc oświadczeniem podatnika o wysokości podstawy opodatkowania oraz wartości podatku należnego do wpłaty na konto urzędu skarbowego ma walor informacyjny i stanowi zestawienie wymaganych prawem danych. Informacje te dotyczą zawsze okresu poprzedzającego sporządzenie deklaracji podatkowej, stanowią one opis zdarzeń powodujących skutki podatkowe w określonym ustawą przedziale czasowym. Zarówno powstanie zobowiązania, jak i powstanie uprawnienia do obniżenia podatku ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w przedziale czasowym, z którym są związane, a nie według stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia deklaracji podatkowej VAT-7. Ustawa z dnia 17 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 105 poz. 1107/ nie zawierała ani przepisów przejściowych ani nie zastrzegała swej retroakcji, a więc nie należy przypisywać jej mocy wstecznej.

1. Wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala temu Sądowi na podstawienie przepisów postępowania sądowego obowiązujących w chwili wydania zaskarżonego orzeczenia na miejsce przepisów nieobowiązujących, błędnie powołanych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. 2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), bez wskazania odpowiedniego punktu art. 23 ust. 1 tej ustawy, uniemożliwia Sądowi zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w tym ostatnim przepisie.

Powołanie w skardze kasacyjnej art. 23 i 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na podstawie art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, konstrukcja prawna i pojęcie prawne deklaracji podatkowych obejmuje również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Wniesienie, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zgłoszenia celnego w zakresie dotyczącym obowiązku podatkowego, które zgodnie z powołanym przepisem art. 11 ust. 1 wykazuje kwoty podatku od towarów i usług z uwzględnieniem obowiązujących stawek i które przekazuje dane w zakresie wartości celnej i cła prawnie znaczące dla art. 15 ust. 4 wymienionej ustawy podatkowej, stanowi informację o przeprowadzeniu i wyniku samoobliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, która, w rozumieniu przytoczonego unormowania art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jest również deklaracją podatkową.

Art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie daje podstawy do faktycznego przekazania kompetencji organu odwoławczego organowi pierwszej instancji.

Nie można skutecznie dokonać doręczenia "zastępczego" wezwania o wpis jeżeli - niezależnie od przyczyn - nie zostało ono skierowane na adres skarżącego.

Termin do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej wynosi 7 dni.

Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczącego prawa pomocy, wydanego przez sędziego, nie przysługuje sprzeciw przewidziany w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Nie ma żadnej podstawy prawnej do wnoszenia zażalenia na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe przed 1 stycznia 2004 r., zwłaszcza, że również w świetle nowej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ na postanowienia w przedmiocie uzupełnienia wyroku nie przysługuje zażalenie.

Nie ma żadnej podstawy prawnej do wnoszenia zażalenia na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe przed 1 stycznia 2004 r., zwłaszcza, że również w świetle nowej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ na postanowienia w przedmiocie uzupełnienia wyroku nie przysługuje zażalenie.

Na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą opodatkowaną, z czego wynika, że nie jest zgodne z prawem odliczenie podatku naliczonego związanego ze sprzedażą zwolnioną od podatku jak też z czynnościami nie objętymi przedmiotem regulacji prawnej wyżej wymienionej ustawy podatkowej. Ponadto, ponieważ czynności nie wymienione w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią ani sprzedaży opodatkowanej ani też sprzedaży zwolnionej od podatku, do czasu wejścia w życie nowelizacji przeprowadzonej na podstawie art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 17 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 105 poz. 1107/, wykonywanie tych czynności, jako nie przewidziane w unormowaniu art. 20 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie stanowiło podstawy i uzasadnienia do zastosowania tych przepisów.

W postępowaniu w sprawie umorzenia zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę /art. 67 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ niedopuszczalna jest weryfikacja rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania egzekucyjnego.

Dla uznania podstawy z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ za usprawiedliwioną niezbędne jest wykazanie, że wadliwość postępowania kształtowała lub współkształtowała treść orzeczenia.

Unormowania art. 84 i art. 217 Konstytucji RP wskazują, że ingerencja ustawodawcy w sferę majątkową obywatela może odbyć się jedynie w formie ustawy, która musi spełniać określone w Konstytucji wymogi co do treści. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że akt normatywny nie spełnia konstytucyjnych wymagań. Autorytatywnym stwierdzeniem takiego stanu będzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego zawierający orzeczenie o niezgodności wspomnianego aktu z Konstytucją.

Unormowania art. 84 i art. 217 Konstytucji RP wskazują, że ingerencja ustawodawcy w sferę majątkową obywatela może odbyć się jedynie w formie ustawy, która musi spełniać określone w Konstytucji wymogi co do treści. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że akt normatywny nie spełnia konstytucyjnych wymagań. Autorytatywnym stwierdzeniem takiego stanu będzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego zawierający orzeczenie o niezgodności wspomnianego aktu z Konstytucją.

Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są między innymi te postanowienia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, które regulują instytucję nadpłaty.

1. W procesie wykładni prawa podatkowego szczególnego uwzględnienia wymagają postanowienia Konstytucji RP zawarte w art. 84 i art. 217 dotyczące podatków. Powołane normy prawne wskazują, że ingerencja ustawodawcy w sferę majątkową obywatela może odbyć się jedynie w formie ustawy spełniającej określone w Konstytucji wymogi, co do treści. 2. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2002 r. /K 45/01/ orzekł o niekonstytucyjności przepisów wymienionych w jego sentencji w takim zakresie, w jakim kontrolowane ustawy nie przewidują regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy rozpoczęli realizacje długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach.