orzecznictwo nsa (strona 6 z 83)

1. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. /K 45/01/ w sprawie przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 95 poz. 1101/, która z dniem 1.01.2000 r. uchyliła przywileje podatkowe zakładów pracy chronionej ma charakter orzeczenia stwierdzającego niekonstytucyjność tych przepisów /w szczególności dotyczy to przepisów uchylających przywileje w podatkach dochodowych/. 2. Z powyższego orzeczenia Trybunału wynika możliwość uruchomienia procedury zmierzającej do uzyskania zwrotu nadpłaty, co zostało także wprost potwierdzone w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Samo stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 1998 r. przepisu art. 11b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50) nie przesądzało o ustaleniu daty powstania nadpłaty w pobranym nienależnie przez płatnika podatku. ydujące znaczenie miała data pobrania tego podatku, pomimo nieistnienia obowiązku podatkowego. Data ta, po myśli art. 330 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.) ma rozstrzygające znaczenie czy do zwrotu nadpłaty miały zastosowanie przepisy obowiązującej przed dniem 1 stycznia 1998 r. ustawy o zobowiązaniach podatkowych, czy też wchodzące w życie z dniem przepisy Ordynacji podatkowej.

Obowiązkiem organu odwoławczego jest rozpatrzenie sprawy i wydanie jednej z decyzji, o której mowa w art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło przed wniesieniem odwołania lub przed datą wydania decyzji organu II instancji, organowi temu nie wolno wypowiadać się na temat zobowiązania podatkowego, które już nie istnieje.

Skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu /art. 231 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, który winien być uiszczony gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu /art. 219 par. 2 prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi/. Pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym miał obowiązek opłacić skargę kasacyjną w tej wysokości i w tej formie bez wezwania. Za wypełnienie tego obowiązku nie może być uznane nalepienie na piśmie znaków opłaty sądowej o wartości 10 zł.

W skardze kasacyjnej podano - "wartość przedmiotu sporu: brak". W takiej sytuacji pełnomocnik skarżącego - radca prawny powinien bez wezwania uiścić wpis stały w wysokości 100 zł /art. 231 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 i par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 221 poz. 2193/.

Jeśli organ skarbowy wykluczy z kosztów wydatki na wynagrodzenie członka zarządu, w tym wyjazdy służbowe, musi przeanalizować, czy nie można do tej kategorii zaliczyć wydatków na używanie do celów służbowych samochodu nie będącego własnością spółki.

Możliwość zapoznania się z aktami sprawy, ich przeglądania, sporządzania z nich notatek itp., to w świetle przepisów art. 178 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ uprawnienie podatnika, a nie jego obowiązek. Temu uprawnieniu odpowiada obowiązek organu podatkowego umożliwienia podatnikowi skorzystania z możliwości przewidzianej przepisami prawa.

Brak wskazania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa procesowego naruszonych przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowym powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny, związany treścią art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /obowiązek rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej/, obligowany jest do przyjęcia stanu faktycznego sprawy zawartego w zaskarżonym wyroku.

Wniesienie skargi, podlegającej wpisowi stałemu, przez radcę prawnego nie powodowało obowiązku wezwania do uiszczenia wpisu /par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej - Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./, lecz uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Strona nie zawarła w skardze wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd związany jest granicami skargi /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi. Sam zwrot zawarty w skardze: "zaskarżam wyrok w całości" nie wskazuje żądania strony. Redakcja skargi kasacyjnej nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnych. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Ponadto, strona nie wskazała precyzyjnie przepisu prawa, na którym opiera skargę. Zwrot "przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. w szczególności art. 19" bez wskazania cech identyfikujących ustawę /np. tytuł lub miejsce publikacji/, i konkretnego naruszonego wyrokiem przepisu przy tak dużym sformalizowaniu skargi, nie mogło być uznane za wskazanie podstawy kasacji. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji /art. 174 pkt 2/ dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej, jak wskazuje w skardze kasacyjnej strona powołując się na naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ przez organy podatkowe.

Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów Organ - ocenę dowodów obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu.

1. W przypadku nielegalnego poboru energii zakład energetyczny ma prawo do pobrania opłaty wynikającej z taryfy, ale może również zamiast opłaty taryfowej dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych w przypadku, gdy z nielegalnym poborem energii związane są inne szkody, których sama opłata taryfowa mogłaby nie wyrównać. Artykuł 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne /t.j. Dz.U. 2003 nr 153 poz. 1504 ze zm./ wprowadza zatem szczególny rodzaj odszkodowania obciążającego odbiorcę względem dostawcy oraz szczególny sposób obliczenia wysokości tego odszkodowania. Wystawienie rachunku dotyczącego tego rodzaju należności nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, a wysokość należności nie wynika wprost z ustawy. Pomiędzy dostawcą paliw lub energii nie następuje stosunek administracyjnoprawny, lecz cywilnoprawny. 2. Egzekucja należności za nielegalny pobór energii może być prowadzona w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji po uprzednim uzyskaniu wyroku sądu powszechnego stwierdzającego obowiązek poniesienia tych opłat.

Rozmaite żetony, odblaski, itp. wkładane do opakowań chipsów, ciastek czy cukierków nie zawierające logo firmy ani żadnej informacji o produkcie, nie są same w sobie reklamą ani też nie są przeznaczone na reklamę. Nie trzeba od nich płacić podatku VAT. Jest to bowiem część większego produktu.

Brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw kasacji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ponieważ nie jest to brak formalny pisma w postępowaniu sądowym /art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, lecz wymóg szczególny, przewidziany tylko dla skargi kasacyjnej - kasacja dotknięta brakiem tak istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Jeśli przepisy tego wymagają, to wykonawca robót finansowanych ze środków pomocowych Unii Europejskiej, który chce korzystać z zerowej stawki podatku VAT, musi zarejestrować umowę w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej.

Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są między innymi te postanowienia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, które regulują instytucję nadpłaty.

W sytuacji, gdy w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług obowiązywał nowy stan prawny, niż w miesiącu, w którym podatnik złożył korektę deklaracji VAT-7, należy stosować przepisy obowiązujące w czasie, którego deklaracja dotyczyła. Przepis art. 19 ust. 3b w brzmieniu wprowadzonym nowelę z dnia 15 lutego 2002 r. o zmienie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodes wykroczeń (Dz.U. nr 19 poz. 185) wprowadzający ograniczone czasowo prawo do korekty deklaracji mógł mieć zastosowanie do okresów rozliczeniowych przypadających po dacie wejścia tego przepisu w życie tj. 26 marca 2002 r.

Przepis art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ stanowi, że przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy kasacji powinny być uzasadnione. Stosownie do wyraźnych postanowień art. 174 powołanej ustawy wskazane wyżej podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem dotyczyć powinny naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego przez Sąd, a nie orzekające uprzednio w sprawie organy administracji publicznej.

Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są między innymi te postanowienia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, które regulują instytucję nadpłaty.

Z art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. 1997 nr 16 poz. 89 ze zm./ nie wynika, że sześciomiesięczny miesięczny termin do uzyskania pozwolenia na budowę rozpoczyna bieg od daty zbycia nabytego w spadku lokalu.

Niedopuszczalne jest rozszerzające traktowanie zwolnień przedmiotowych, będących odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, przewidzianych w art. 17 ust. 1 pkt 4o ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/.

Brak wystarczających ustaleń faktycznych czyni przedwczesnym rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego.

1. Zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skierowany być musi przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. 2. Artykuł 27 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Stawki wymienione w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) mają zastosowanie także w odniesieniu do kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

1. Brak wyraźnego stwierdzenia w skardze kasacyjnej, że art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.) został naruszony, uniemożliwia sądowi w postępowaniu kasacyjnym podważenie ustalenia, iż wydatki na rzecz udziałowców spółki nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. 2. Nie odpowiada wymaganiom art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sformułowanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych było skutkiem naruszenia "innych przepisów".

W stosunku do podatnika, który nabył prawo do ulgi podatkowej z tytułu zakupionych kas fiskalnych. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń /Dz.U. nr 19 poz. 185/ i spełnił warunki wówczas prawem przewidziane, nie można dokonywać ponownej oceny konsekwencji prawnych zdarzeń zaistniałych wcześniej według przepisów nowych. Sposób interpretacji dokonany przez organy podatkowe w tej sprawie powoduje wsteczne działanie prawa, a takiej możliwości przepisy ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń /Dz.U. nr 19 poz. 185/ nie przewidują.