Czy można polecieć samolotem ze złamaną nogą? Oto co mówią przepisy

Co zrobić w sytuacji, gdy podczas wyjazdu na narty w Alpy albo zimowego citybreaka złamiemy nogę, a czeka nas powrotny rejs samolotem lub zaplanowana wcześniej podróż gdzie indziej? – Złamanie nogi nie wyklucza podróży samolotem. W większości przypadków lot jest możliwy, wystarczy dopasować warunki podróży do rodzaju urazu – mówi Maciej Błażewicz, eksperta PLL LOT ds. dostępności i inkluzywnego projektowania usług.

Takie same bądź zbliżone zasady obowiązują we wszystkich liniach lotniczych. Pasażer z trudnościami w poruszaniu się może liczyć na bezpłatną asystę od momentu pojawienia się na lotnisku wylotu, aż do opuszczenia portu lotniczego u celu podróży. Trzeba dopełnić jednak kilku formalności.

Na stronach linii lotniczych znajdziemy informację, że podróż samolotem z unieruchomieniem w postaci gipsu (nie tylko na nodze, ale również na ręce) możliwa jest co najmniej 48 godzin po jego założeniu. Gdyby miała odbyć się wcześniej, gips musi zostać nacięty na całej długości, aby uniknąć silnego obrzęku podczas zmiany ciśnienia w trakcie lotu. W przypadku unieruchomienia tym sposobem nogi, ważne jest też, czy gips kończy się poniżej kolana, czy sięga wyżej.

Podkreśla jednak, że wykupienie dodatkowych foteli nie zawsze będzie możliwe, choćby ze względu na konfigurację kabiny bądź obłożenie samolotu. Pasażer powinien też dysponować zaświadczeniem lekarskim z datą założenia gipsu.

Są również sytuacje, w których przewoźnik może wymagać formularza MEDIF, którego jedną część wypełnia pasażer, a drugą lekarz prowadzący.

Błażewicz podkreśla, że przewoźnik nie dokonuje oceny stanu zdrowia pasażera pod kątem bezpieczeństwa podróży. Dotyczy to również osób z chorobami układu krążenia, układu oddechowego, o ograniczonej kontroli czynności fizjologicznych czy po niedawno przebytych operacjach. – Dotyczy to również kobiet w ciąży po 32. tygodniu, osób korzystających z przenośnych koncentratorów tlenu oraz pasażerów, których stan zdrowia może ulec pogorszeniu w trakcie lotu. W takich przypadkach wymagane jest wypełnienie formularza MEDIF wspólnie z lekarzem prowadzącym – dodaje.

– Zwracamy także uwagę, że pasażerowie, którzy nie są w stanie samodzielnie spożyć posiłku, przyjąć leków, skorzystać z toalety lub przesiąść się z fotela na wózek, powinni podróżować z osobą towarzyszącą. Polskie Linie Lotnicze LOT nie oferują przewozu pasażerów na noszach ani transportu butli tlenowych na pokładzie - zaznacza.

Na pokład samolotu jako pierwsi wchodzą m.in. pasażerowie wymagający asysty w poruszaniu się (PRM). To zarówno osoby z trwałymi niepełnosprawnościami, jak i te, które z powodu urazu muszą mieć unieruchomioną kończynę. Z kolei po wylądowaniu, opuszczają pokład jako ostatnie.

Usługa asysty PRM jest bezpłatna i zapewniana przez port lotniczy. Może obejmować pomoc w dotarciu do gate'u lub schodów do samolotu na płycie postojowej, do drzwi samolotu (za pomocą windy ambulift, gdy jest taka potrzeba), a nawet do fotela na pokładzie samolotu (korzystając ze specjalnego wąskiego wózka).

– Najwięcej pasażerów wymagających takiej pomocy podróżuje z nami na trasach do USA, Kanady oraz Indii. Zdarza się, że na jednym rejsie liczba takich pasażerów sięga nawet 20–30 osób. Średnio na naszych rejsach jest to od 150 do nawet 500 pasażerów w ciągu doby – wylicza Błażewicz z PLL LOT.

Już kilka miesięcy temu pisaliśmy w money.pl o problemie dotyczącym nadużywania asysty PRM przez osoby bez trudności w poruszaniu się, traktujące to jako sposób m.in. na ominięcie kolejek do odprawy i kontroli bezpieczeństwa. Bo wystarczy kilkoma kliknięciami zgłosić taką potrzebę przewoźnikowi na 48 godz. przed planowanym odlotem, nie potrzeba przedstawiać żadnych zaświadczeń o stanie zdrowia.

- Pracownicy lotnisk i linii lotniczych zgłaszają, że niektórzy pasażerowie bez niepełnosprawności korzystają z tej usługi dla wygody, co powoduje dłuższe czasy oczekiwania dla pasażerów, którzy naprawdę jej potrzebują. Nie tylko wprowadza to w błąd system, ale także podważa godność osób niepełnosprawnych, które nie otrzymują potrzebnej im pomocy - mówiła money.pl Linda Ristagno z Międzynarodowego Zrzeszenia Przewoźników Powietrznych IATA.

Przedstawiciele branży, których pytaliśmy o tę kwestię, zgodnie przyznali, że próba wprowadzenia ograniczeń bądź weryfikacji w dostępie do asysty PRM to delikatna i problematyczna sprawa. Bo nie każdą niepełnosprawność widać gołym okiem, a część osób dotkniętych nimi nie kwalifikuje się do otrzymania oficjalnych dokumentów potwierdzających status osoby niepełnosprawnej.

Marcin Walków, dziennikarz i wydawca money.pl