izba skarbowa (strona 12 z 59)

Podlegają restrukturyzacji tylko te należności publicznoprawne, o których wiedzę miał organ restrukturyzacyjny w dniu 30 czerwca 2002 r.

1. Uzasadnienie skargi kasacyjnej należy do istotnych składników tego rodzaju środka odwoławczego. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje zarzutów rewizji nadzwyczajnej i nie kontroluje motywów uzasadnienia takiej rewizji. 3. W ujęciu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 uzasadnienie skargi kasacyjnej należy do istotnych składników tego środka odwoławczego. Przepisy wymienionej ustawy, a takż art. 102 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ nie przewidują takiej sytuacji, aby strona wnosząca skargę kasacyjną mogła powołać się na podstawę prawną i uzasadnienie wniesionej w sprawie rewizji nadzwyczajnej.

Unormowania prawne zawarte w art. 136, art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, jak również w innych normach tej ustawy, odnoszących się do pełnomocnictwa, nie są kompletne, to przy wyjaśnieniu kwestii skuteczności udzielonego pełnomocnictwa należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym.

Nie jest możliwe zaliczenie wpisu od skargi kasacyjnej uiszczonego przez Ministra Finansów na poczet wpisu od skargi wniesionej przez Dyrektora Izby Celnej.

Brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw kasacji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ponieważ nie jest to brak formalny pisma w postępowaniu sądowym /art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, lecz wymóg szczególny, przewidziany tylko dla skargi kasacyjnej - kasacja dotknięta brakiem tak istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

1. Generalną zasadą postępowania dowodowego pozostaje to, że każdy kto z określonych faktów wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. O ile zatem w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie dochód zeznany przez podatnika, na podatniku tym ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych wcześniej zasobach. Wyjaśnienia podatnika stanowią dowód w takim postępowaniu, jednakże - jak każdy dowód - podlegają one ocenie organu podatkowego i ich wartość dowodowa zależy od tego, czy są one prawdopodobne. 2. Organy podatkowe nie są zobowiązane do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem założyć, że cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach.

Organ skarbowy nie może przerzucać na nabywcę towaru odpowiedzialności za to, że sprzedawca nie zaewidencjonował faktury i nie rozliczył wynikającego z niej podatku VAT. Obowiązek przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego tak z urzędu, jak na wniosek wynika z art. 122 oraz art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Organy podatkowe muszą bowiem, zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, natomiast jakiekolwiek ograniczanie środków dowodowych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowi zagrożenie dla realizacji zasady prawdy materialnej i może wynikać tylko z przepisów ustawowych. W szczególności nie znajduje oparcia w powołanych przepisach odmowa przeprowadzenia wskazanych przez podatnika dowodów na okoliczność posiadania przez kontrahenta Skarżącej kopii faktury mającej znaczenie dla zaliczenia poniesionych, wynikających z tej faktury, wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić bowiem jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzić dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu oraz w związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiągniętym lub zamierzonym przychodem.

Żądanie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność wykonania usług szkoleniowych oraz związku z przychodem podatnika musi zawierać wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji.

Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z marketingiem i promocją bądź innymi usługami, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie ich wykonania. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako nie będącego kosztem uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem.

1. Stosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych na zasadach przewidzianych w art. 22j ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ jest odrębną metodą amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W szczególności, jest to inna metoda niż metoda liniowa z zastosowaniem stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych /art. 22i ww. ustawy/. 2. Po rozpoczęciu amortyzacji danego środka trwałego, podatnik nie mógł zmienić stawek przewidzianych w Wykazie na stawki indywidualne.

Sposobem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego może być albo zapłata podatku, albo przedawnienie. Podatnik, który dobrowolnie zapłacił podatek, nie może jednocześnie domagać się jego zwrotu, wskazując na przedawnienie zobowiązania.

Sam fakt zaklasyfikowania samochodu do samochodów osobowych jest wystarczającą przesłanką do zastosowania przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Za całkowicie błędną należy uznać interpretację art. 25 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy dokonaną przez podatniczkę, iż kwestia ładowności ma w sprawie również wpływ na klasyfikację samochodów osobowych. O tym, czy samochód jest samochodem osobowym czy też innym samochodem decyduje świadectwo homologacyjne /art. 68 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./.

Jako koszty uzyskania przychodu podlegają uwzględnieniu tylko te wydatki poniesione w roku podatkowym, które dotyczą usług faktycznie wykonanych /potwierdzonych dowodami/, mających na celu uzyskanie przychodu.

1. Na gruncie art. 21 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w wersji sprzed 1.01.2003 r., określenie zaległości podatkowej było istotą decyzji. 2. Sąd I instancji postąpił nieprawidłowo, kiedy oddalił skargę wyłącznie dlatego, że podatnik kwestionował decyzje organu podatkowego w części określającej zaległość podatkową bez formułowania zarzutów odnoszących się bezpośrednio do wysokości określonego zobowiązania podatkowego.

W trakcie trwania amortyzacji środka trwałego nie można dokonać zmiany metody amortyzacji tego środka.

Nabycie samochodu, a następnie jego zwrot po upływie kilku dni, przy braku jakichkolwiek dowodów na okoliczność wad ukrytych pojazdu, jako działalność w istocie pozorna nie mogła skutecznie uruchomić mechanizmów przewidzianych w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ dla zakładów pracy chronionej. Zwolnienie prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od towarów i usług dotyczy wyłącznie zakresu działalności tego zakładu.

Sama trafność ustaleń faktycznych sądu I instancji nie podlega badaniu w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli przy ich poczynieniu nie zaszło naruszenie przepisów prawa. Co więcej zarzut niewzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy miało ono wpływ na wynik sprawy mieści się w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Zawiadomienie strony w stosownym trybie o sprostowaniu postanowieniem sądu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku wcześniej wydanym i doręczonym stronie nie wpływa na bieg trzymiesięcznego terminu ustanowionego w przepisie art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Gdy dana miejscowość zostanie uznana za dotkniętą strukturalną recesją czy zagrożoną degradacją społeczną, to podatnik korzystający z ulgi uczniowskiej automatycznie nabywa prawo do 20 procentowej zwyżki ulgi. Nie ma znaczenia, że korzystanie z ulgi nabył przed tą datą.

Paragraf 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2003 nr 221 poz. 2193/ nie ma zastosowania do wpisu od skarg kasacyjnych, co wynika wprost z jego brzmienia /dotyczy tylko wpisu od skarg/.

Zarzucone naruszenie art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ miało być skutkiem przyjęcia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia. Powyższe sformułowanie wskazuje na procesowy a nie materialnoprawny charakter naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego należy stwierdzić, że autor skargi nie uzasadnił przedstawionego zarzutu. Nie można uznać za uzasadnienie przytoczonego zarzutu przedstawienia chronologicznie przebiegu postępowania wymiarowego i nieskutecznych prób podatnika zakwestionowania decyzji wymiarowej. Również nie stanowią uzasadnienia przesłanki z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ wywody autora skargi na temat konstytucyjnych i ustawowych obowiązków sądu administracyjnego.

W art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ normodawca przyjął generalną zasadę, ważną w świetle reguł funkcjonowania międzynarodowego prawa podatkowego, że czynności cywilnoprawne, poza umowami sprzedaży, podlegają opodatkowaniu, jeżeli dotyczą rzeczy znajdujących się w Polsce lub praw majątkowych podlegających wykonaniu w Polsce. Następuje tu zatem opodatkowanie czynności cywilnoprawnych według zasady źródła, co pozwala ma unikanie podwójnego opodatkowania bez konieczności wykorzystywania postanowień umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu. Powołana generalna zasada odnosi się wyłącznie do czynności cywilnoprawnych enumeratywnie wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 cyt. ustawy, nie dotyczy zaś wystawienia dokumentów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. stwierdzających ustanowienie pełnomocnika, weksla i dokumentu przewozowego. Właściciel Agencji Turystycznej, będąc przewoźnikiem mieszczącym się w zakresie podmiotowym ustawy o opłacie skarbowej i mając siedzibę w Polsce, wykonywał przewozy osób na podstawie umów przewozu w postaci wystawionych biletów/, co nakładało na niego obowiązek obliczenia, pobrania i wypłacenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego opłaty skarbowej.

Braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna.

Opodatkowanie czynności zbycia towarów na terytorium Niemiec przez oddział zagraniczny spółki nie skutkuje możliwością zastosowania "0" procent stawki podatku od towarów i usług dla tej spółki, podczas gdy nie spełniono wymagań o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.