izba skarbowa (strona 50 z 59)

Obowiązek przewidziany dyspozycją przepisu art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie jest związany z przymiotem statusu podatnika, tylko z faktem wystawienia faktury, a to, że okazało się, iż strona skarżąca nie miała obowiązku składania deklaracji VAT-7, nie powoduje, iż złożenie tych deklaracji nie wywołało żadnych skutków prawnych. Wszak na podstawie tych deklaracji strona skarżąca dokonywała wpłat nienależnego podatku. Gdyby nie te deklaracje, organ podatkowy nie miałby tytułu do przyjęcia wpłat podatku, który okazał się nienależny. Hipoteza powyższego przepisu obejmuje nie tylko podatników, ale wszystkie podmioty w nim wymienione, bez względu na to, czy są podatnikami podatku VAT, czy nie. Zatem przymiot podatnika /lub jego brak/ nie miał żadnego znaczenia dla powstania obowiązku przewidzianego w dyspozycji tego przepisu.

Przepis art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przewiduje jedynie dopuszczalność przytaczania przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że chodzi w nim o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, a nie przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem. Wymieniony przepis więc nie dostarcza dostatecznych podstaw do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, zwłaszcza po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi kasacyjnej.

Zarzut oparty na art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skierowany powinien być przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Skoro powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 120, art. 125 par. 1, art. 187 par. 1 i 3 oraz art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ odnosiły się wyłącznie do postępowania administracyjnego bez powiązania ich z przepisami prawa procesowego zastosowanymi przez Sąd I instancji i bez wskazania jako podstawy skargi kasacyjnej przepisów postępowania sądowego, powołanych w skardze przepisów nie można uznać za podstawę skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2.

Koszty ostatniej choroby spadkodawcy tylko wtedy nie są ciężarem spadku w rozumieniu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. /t.j. Dz.U. 2004 nr 142 poz. 1514 ze zm./, jeżeli zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, zaś zaliczenie kosztów nagrobka w ciężar spadku powyższy przepis nie uzależnia od poniesienia ich po śmierci spadkodawcy.

1. Rozstrzygnięcie sporu o właściwość - do dnia 31 grudnia 2002 r. - odzwierciedlone w decyzji wydanej w takim przypadku przez niewłaściwy organ, mogło być zakwestionowane przez Sąd podczas badania legalności takiej decyzji w drodze stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 247 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby do wniosku, iż organ administracji, rozstrzygający spór kompetencyjny, ma możliwość zmiany uregulowanej ustawowo właściwości organów. 2. W przypadku wygrania przez organ administracyjny sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w związku ze skargą kasacyjną strony przeciwnej od wyroku niekorzystnego dla organu, z powodu błędnie podjętego indywidualnego aktu administracyjnego, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego temu organowi nie przysługuje.

Aby zatem dochód związku zawodowego korzystał ze zwolnienia od opodatkowania, przewidzianego w art. 17 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./, przeznaczenie i wydatkowanie tego dochodu musi pozostawać w bezpośrednim związku z realizacją jego celu statutowego.

Sporządzający skargę kasacyjną powinien wnosić bądź o "uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania", bądź o "uchylenie orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi".

Do odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania wymienione w art. 107 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ winna znaleźć zastosowanie generalna zasada unormowania art. 17 par. 1 tejże Ordynacji. Z analizowanej treści art. 17 par. 1 i art. 107 Ordynacji podatkowej wynika /więc/, że właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach odpowiedzialności osób trzecich ustala się według miejsca zamieszkania albo siedziby podatnika, płatnika lub inkasenta, za zobowiązania których, w danej indywidualnej sprawie, konkretna osoba trzecia może odpowiadać.

Brak w wyroku wskazań co do dalszego postępowania stanowi również takie naruszenie art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwia bowiem organowi, którego decyzję Sąd uznał /w części/ za wydaną z naruszeniem prawa ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej.

Z chwilą zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesienia wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem.

Artykuł 27c ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ nie przewiduje innego sposobu skorzystania z ulgi podatkowej niż obniżenie podatku dochodowego, wobec czego nie jest możliwe wypłacenie podatnikowi określonych kwot przez organ podatkowy.

Mylne jest stanowisko, że zasada solidarnej odpowiedzialności z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. dotyczy członków zarządu wobec siebie, a art. 107 Ordynacji podatkowej reguluje solidarną odpowiedzialność członków zarządu wobec spółki. W rzeczywistości bowiem oba przepisy dotyczą solidarnej odpowiedzialności osób trzecich wobec Skarbu Państwa. Różnica pomiędzy nimi polega jedynie na tym, że art. 107 przesądza ogólnie możliwość odpowiadania przez osoby trzecie za zaległości podatkowe podatnika, a art. 116 wyjaśnia, że jedną z osób trzecich w podanym wyżej znaczeniu może być członek zarządu spółki. Oznacza to, że organ podatkowy może wszcząć postępowanie przeciwko jednemu z członków zarządu i wydać w stosunku do niego decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej. Udział innych członków zarządu w tym postępowaniu nie jest konieczny i zależy jedynie od ich woli. Mogą bowiem zgłosić swój udział, powołując się na okoliczności wymienione w art. 133 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy może wszcząć postępowanie przeciwko jednemu z członków zarządu spółki akcyjnej i wydać w stosunku do niego decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Udział innych członków zarządu w tym postępowaniu nie jest konieczny i zależy jedynie od ich woli. Mogą bowiem zgłosić swój udział powołując się na okoliczności wymienione w art. 133 Ordynacji podatkowej.

Mylne jest stanowisko, że zasada solidarnej odpowiedzialności z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. dotyczy członków zarządu wobec siebie, a art. 107 Ordynacji podatkowej reguluje solidarną odpowiedzialność członków zarządu wobec spółki. W rzeczywistości bowiem oba przepisy dotyczą solidarnej odpowiedzialności osób trzecich wobec Skarbu Państwa. Różnica pomiędzy nimi polega jedynie na tym, że art. 107 przesądza ogólnie możliwość odpowiadania przez osoby trzecie za zaległości podatkowe podatnika, a art. 116 wyjaśnia, że jedną z osób trzecich w podanym wyżej znaczeniu może być członek zarządu spółki. Oznacza to, że organ podatkowy może wszcząć postępowanie przeciwko jednemu z członków zarządu i wydać w stosunku do niego decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej. Udział innych członków zarządu w tym postępowaniu nie jest konieczny i zależy jedynie od ich woli. Mogą bowiem zgłosić swój udział, powołując się na okoliczności wymienione w art. 133 Ordynacji podatkowej.

Art. 27c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ nie przewiduje innego sposobu skorzystania z ulgi podatkowej niż obniżenie podatku dochodowego. Nie jest możliwe wypłacenie podatnikowi określonych kwot przez organ podatkowy.

Przez wydatki na nabycie akcji, o których mowa w jej art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ należy rozumieć wydatki dokonane przez podatnika, bezpośrednio związane z nabyciem akcji. Są nimi w szczególności cena nabycia, opłaty notarialne, prowizje biura maklerskiego. Przy takim rozumieniu pojęcia wydatków, nie można do nich zaliczyć odsetek od kredytów zaciągniętych przez podatników na nabycie akcji, ponieważ wydatki z tego tytułu nie pozostają w bezpośrednim związku z ich nabyciem.

Koszty uzyskania przychodu z tytułu ujemnych różnic kursowych w aspekcie podatkowym powstają wówczas, gdy posiadane przez podatnika środki pieniężne w walutach obcych wydatkowane są w celu osiągnięcia przychodów, a więc np. na zakupy surowców, maszyn, urządzeń lub usług służących temu celowi.

Aby przepis art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ znalazł zastosowanie do tzw. transakcji szeregowej, musiał mieć miejsce rzeczywisty obrót. Tymczasem z okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wynikało, że takiego obrotu nie było, gdyż sprzedaż, w której uczestniczył Skarżący, była fikcyjna. Tym samym nie można uwzględnić zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu, nawet gdyby przyjąć za dopuszczalne sformułowanie go w uzasadnieniu do innej podstawy kasacyjnej, którą miała stanowić błędna wykładnia.

Gdy na skutek błędnej wykładni prawa materialnego organy podatkowe nie dokonały koniecznych ustaleń faktycznych, od których zależne jest zastosowanie tego prawa, właściwą podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W przypadku, gdy zagraniczny oddział polskiej spółki wypracuje zysk, który jest zwolniony od podatku w Polsce zgodnie z odpowiednią umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a następnie środki pochodzące z tego zysku zostaną przysłane do Polski i zamienione na złote celem wypłacenia dywidendy - to różnice kursowe powstałe przy sprzedaży waluty obcej nie będą kosztami podatkowymi.

Wydatki poniesione przez podatnika na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem, w przypadku gdy grunt, na którym wznoszony jest budynek nie stanowi własności podatnika nie podlegają odliczeniu od dochodu /art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.

1. Jakkolwiek ustanowione na nieruchomości hipoteki są czynnikiem cenotwórczym, to jednak nie miały one wpływu na wartość rynkową zbywanego udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości. W myśl bowiem art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./, wartość rynkową ustala się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczenia przejętych przez nabywcę długów i ciężarów. Tak więc hipoteki będące niewątpliwie obciążeniem przedmiotu umowy, nie mogły jednak - z woli ustawodawcy - być uwzględnione przy ustalaniu wartości rynkowej zbywanego prawa. 2. Przyjęte w operacie szacunkowym wartości rynkowe wskazanych w nim nieruchomości były porównywalne. Faktem jest, że nieruchomości te znajdują się administracyjnie w innych miejscowościach /G. i W./, ale miejscowości te tworzą pewną całość ekonomiczną poprzez położenie ich przy tej samej arterii komunikacyjnej. Tworzą jedną aglomerację ekonomiczną i okoliczności tej nie można było nie uwzględnić w prowadzonych w sprawie rozważaniach, skoro mają to być nieruchomości o zbliżonej powierzchni, uzbrojeniu, stanie zużycia, przeznaczeniu /wykorzystanie na cele komercyjne/ oraz będące przedmiotem transakcji zawartych w okresie zbliżonym do daty dokonania analizowanej czynności cywilnoprawnej, a więc w okresie nieznacznie go wyprzedzającym lub nieznacznie następującym po tym dniu.

Skoro więc moment zapłaty, jej tytuł oraz właściwa wysokość nie były znane składowi zadającemu zagadnienie to nie miał podstaw do formułowania wątpliwości prawnych w taki sposób w jaki to uczynił. Wątpliwości te nie zostały bowiem na tyle oparte w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy, by Sądowi wyjaśniającemu zagadnienie prawne otworzyć drogę do udzielenia odpowiedzi konkretnej a nie abstrakcyjnej. Reasumując stwierdzić zatem trzeba, iż niedostatki w zakresie wyjaśnienia przez Sąd I instancji wskazanych wyżej okoliczności czyni w niniejszej sprawie niedopuszczalnym stawianie pytania prawnego w takim kształcie, jaki wyżej przytoczono. Zagadnienie to, aczkolwiek dotyczy problematyki dyskusyjnej - co trafnie wyeksponowano w zaprezentowanym przez Sąd kasacyjny uzasadnieniu zaistniałych wątpliwości prawnych, jawi się jako abstrakcyjne. Takiego zaś pytania Sąd ten zadawać nie mógł, bowiem przepisy art. 15 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 187 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ takiej możliwości mu nie przyznały.

Rzeczywisty przebieg i zakres transakcji dokonanych między firmami wynika z faktur. Jeśli transakcja miałaby mieć inny przebieg i zakres, to rzeczą podatnika jest zawrzeć innej treści umowę oraz wystawić faktury zgodne z ich faktycznym przebiegiem i zakresem, a nie ex post wysuwać twierdzenia sprzeczne z wystawionymi dokumentami. Nie jest rzeczą organów podatkowych udowadniać takie twierdzenia.

1. Obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę powstaje z mocy prawa i wynika z samego faktu wystąpienia zaległości podatkowej; dotyczy to także stanu prawnego sprzed 1.01.2003 r. 2. Oznacza to, że jeżeli przed 1.01.2003 r. organ podatkowy wydał decyzję wymiarową, w której nie naliczył odsetek za zwłokę to takie zaniechanie nie uchylało obowiązku podatnika do zapłacenia tych odsetek.