izba skarbowa (strona 51 z 59)

Pobranie podatku przez płatnika spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego jedynie w tej wysokości, w której nie została skutecznie zakwestionowana przez organy podatkowe oraz podatnika, a więc w zakresie podatku należnego.

Przepis art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie wskazuje, który z członków zarządu, to jest urzędujący czy też były członek ma obowiązek wskazać na przesłanki uwalniające ich od odpowiedzialności za zaległości podatkowe, gdyż zgłoszenie tego rodzaju wniosków w przypadku osób prawnych może być dokonane przez każdego, kto ma prawo je reprezentować. Skoro skarżący nie miał prawa do reprezentacji spółki w czasie wydania decyzji o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe, wobec tego bez znaczenia jest, w świetle brzmienia art. 116 par. 1 Ordynacji podatkowej, zawiniony lub nie zawiniony charakter działania lub zaniechania skarżącego w zakresie niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcia postępowania układowego w momencie, w którym nie miał on prawa reprezentowania spółki. Skarżący mógł to natomiast uczynić w czasie, gdy był członkiem zarządu spółki, a następnie powoływać się na te okoliczności, w trakcie toczącego się postępowania dotyczącego rozszerzenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe.

Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić. Artykuł 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.

Rzeczywisty przebieg i zakres transakcji dokonanych między firmami wynika z faktur. Jeśli transakcja miałaby mieć inny przebieg i zakres, to rzeczą podatnika jest zawrzeć innej treści umowę oraz wystawić faktury zgodne z ich faktycznym przebiegiem i zakresem, a nie ex post wysuwać twierdzenia sprzeczne z wystawionymi dokumentami. Nie jest rzeczą organów podatkowych udowadniać takie twierdzenia.

Dyspozycja sądu dotycząca obowiązku weryfikacji informacji przedstawionych przez stronę bez wskazania wykonalnego sposobu tej weryfikacji narusza art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Użyte w art. 59 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ pojęcie "zapłata" oznacza w pierwszej kolejności "uiszczenie należności". Odniesienie powyższego znaczenia do przepisów Ordynacji podatkowej /gdzie to pojęcie nie jest zdefiniowane/ prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie sprecyzował, że chodzi o należność wynikającą z decyzji ostatecznej. Nie można zatem domniemywać, że zapłata należności określonej decyzją organu I instancji nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

W stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. art. 27 ust. 5 ustawy o VAT mógł odnosić się wyłącznie do zwrotu podatku dokonywanego na podstawie pierwotnej deklaracji składanej przez podatnika, a nie do zwrotu na podstawie korekty deklaracji składanej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku. Innymi słowy, przepis ten dawał podstawę do nałożenia na podatnika sankcji administracyjnej jedynie w przypadku, gdy podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania niższą od kwoty należnej. Nie miał natomiast zastosowania do sytuacji, gdy podatnik złożył prawidłowe zeznanie i właściwie rozliczył się z zobowiązania, a następnie złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty, do którego zgodnie z art. 75 par. 3 Ordynacji podatkowej miał obowiązek dołączyć skorygowane zeznanie.

Art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ nie mogą tworzyć uzasadnionej podstawy kasacyjnej. Rzeczone uregulowania posiadają charakter ustrojowy, natomiast art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ nie przewiduje podstawy kasacyjnej w postaci naruszenia przepisów prawa ustrojowego. Istotne jest także i to, że przedmiot unormowania tych przepisów objęty i wykonywany jest konkretnymi normami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogłyby /ewentualnie/ stanowić podstawę kasacyjną w sprawie, jeżeli zostałoby adekwatnie do niej podniesione w skardze kasacyjnej.

Opłata skarbowa jest wydatkiem bezpośrednio związanym z nabyciem udziałów, a więc jest wydatkiem "na nabycie", a nie "w celu nabycia" udziałów, spełniając tym samym przesłankę z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Nie można bowiem uznać, iż wydatkami "na nabycie" ze wskazanego przepisu jest wyłącznie cena, którą spółka uiściła nabywając przedmiotowe udziały.

Wola zaprzestania prowadzonej jako osoba fizyczna działalności gospodarczej, wynika z faktu złożenia deklaracji VAT-Z.

1 Znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie ma, stosownie do art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ równą moc co dowód z przesłuchania świadka, i dlatego nie było konieczne potwierdzać innym dowodem okoliczności stwierdzonej w tym oświadczeniu. 2 Złożenie przez podatniczkę wniosku dowodowego z przesłuchania świadka, bez wskazania jego aktualnego miejsca zamieszkania, nie może stanowić o zwolnieniu z obowiązku strony wykazania się aktywnością w dążeniu do przeprowadzenia tego dowodu.

Wykazanie faktu naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ wymaga wskazania w podstawach skargi kasacyjnej przepisów podatkowego prawa materialnego, których treść uzasadnia przyjęcie, że przepisy ustawy zasadniczej uległy naruszeniu.

Należnościami podlegającymi restrukturyzacji są tylko należności znane na dzień 30 czerwca 2002 r., czyli takie, które wynikają w szczególności z deklaracji podatkowych złożonych przed tą datą, a nie z korekt do tych deklaracji złożonych po tej dacie.

Do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ niezbędne jest stwierdzenie, że naruszenie przepisów postępowania nastąpiło w takim stopniu, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ nakazuje organowi określać wartość rynkową rzeczy z uwzględnieniem opinii biegłych. Wbrew stanowisku Sądu, nie może do tego celu być wykorzystana opinia jakiegokolwiek biegłego ale tylko takiego, który został powołany przez organ podatkowy lub organ kontroli.

Oparcie skargi kasacyjnej, wbrew zakazowi zawartemu w zdaniu drugim art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie może spowodować odrzucenia wspomnianej skargi w trybie art. 178 lub art. 180. Badanie zgodności podstawy kasacyjnej z treścią wykładni, zawartej w orzeczeniu sądu, stanowi element merytorycznego rozpoznania sprawy. Jego wynikiem może więc być - w razie dostrzeżenia zakazanej sprzeczności - oddalenie, a nie odrzucenie skargi kasacyjnej. W świetle wykładni art. 190 powołanej ustawy zdanie drugie powołanie się na błędną wykładnie przepisów, których wiążącą wykładnię dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym wyrok Sądu I instancji, należy za uznać za niedopuszczalne.

1. W stanie prawnym sprzed 1.01.2003 r. umowa notarialna przenosząca własność nieruchomości pociągała za sobą powstanie przychodu po stronie sprzedającego dopiero w momencie, kiedy należność była wymagalna lub została uregulowana. 2. Jednakże w przypadku potwierdzenia transakcji za pomocą faktury, cała zafakturowana cena nieruchomości stawała się przychodem nawet jeżeli w umowie przewidziano, że zapłata całości lub części ceny ma być odroczona.

Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd Kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał na uwadze autor pisma procesowego, przepis ten musi być wskazany wyraźnie. Z zasady wyrażonej w art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien się domyślać intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku.

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w skardze kasacyjnej nie można skutecznie domagać się interpretacji prawa w swej treści jasnego, a więc wykładni w istocie niewymagającego. 2. Brak wskazania w skardze kasacyjnej przepisu postępowania sądowego, jaki ewentualnie naruszony został w procesie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, doprowadzając przez to do akceptacji dokonanych przez organy podatkowe błędnych ustaleń w zakresie podatkowego stanu faktycznego, powoduje, iż w tym zakresie skarga kasacyjna musi być uznana za pozbawioną uzasadnionych podstaw. 3. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

1. Termin ładowność jest terminem nie związanym z samochodami osobowymi a intencją ustawodawcy było wyeliminowanie możliwości odliczeń podatku naliczonego przez nabywców wszystkich samochodów osobowych. W ramach wykładni językowej brak jest więc logicznych podstaw do przyjęcia poglądu, że wynikające z par. 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ ograniczenie uprawnień podatników do odliczenia podatku naliczonego ma zastosowanie tylko do samochodów, których dopuszczalna ładowność nie przekracza 500 kg. 2. Par. 12 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi o innych, poza określonymi w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przypadkach, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego.

Należy przyjąć, iż zwrot kosztów, o którym mowa w art. 232 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w przypadku gdy posiedzeń było więcej, przysługiwałby stronie, gdyby cofnęła skargę przed pierwszym z nich. Momentem granicznym jest otwarcie rozprawy, ustawodawca uznał bowiem, że od tej chwili Sąd zajmuje się rozpoznaniem sprawy co do istoty. Z kolei gdy Sąd podejmie wszystkie przewidziane ustawą czynności zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zwrot kosztów w rozumieniu art. 232 par. 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przysługuje.

Z uwagi na wynikającą z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zasadę neutralności ekonomicznej podatku od towarów i usług dla podatników, realizowaną poprzez zasadę potrącalności, na równi z przewidzianą w par. 50 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ sytuacja zadeklarowana przez wystawcę faktury, wykazanej w niej sprzedaży i podatku należnego, uwalniającej od skutków negatywnych konsekwencji braku kopii faktury u tego wystawcy, należy traktować przypadek, gdy podatek ten został określony wystawcy w drodze decyzji organu podatkowego.

Sprzeczne z celem wynikającym z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, jak również z art. 84 Konstytucji RP byłoby wykorzystanie prawa wynikającego z tego przepisu i konstrukcji obniżenia czy zwrotu podatku do uzyskania korzyści z budżetu państwa w przypadku czynności, które jedynie z pozoru stanowiły nabycie towarów.

Użytego terminu "rozporządzono" w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, nie można rozumieć jako czynności rozporządzającej, polegającej na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu czy zniesieniu prawa podmiotowego. Zaliczenie bowiem przez podatnika nabytych towarów i usług do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych /art. 21 ust. 3/, nie ma charakteru tak rozumianej czynności rozporządzającej, a gdyby tak rozumieć termin rozporządzono, użyty w art. 25 ust. 1 pkt 3 - nie byłoby potrzeby formułowania normy w art. 25 ust. 2 pkt 1, wykluczającej stosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 w przypadku nabycia towarów i usług zaliczonych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Błędne zastosowanie /bądź nie zastosowanie/ przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.

Odsetkom przewidzianym w art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podlega należna podatnikowi kwota zwrotu różnicy podatku także wtedy, gdy jest ona niższa od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji podatkowej.